mydisexmarathon & ~horden laila tov ojassemi nasai

Okay,
we hadden 't
over hardlopende muizen
die na 'n week enkele gunstige stofjes produceerden in 't zoogdierenbreintje!
EEN
ervan:
VGF,
sprong eruit ~
dit molecuul zorgt ervoor dat zenuwcellen nieuwe verbindingen aangaan met elkaar.
Daardoor herstructureert het zoogdierlijke/mensapelijke/aapmenselijke brein zichzelf,
zo nemen die Amerikaanse wetenschappers aan:
negatieve patronen worden zo doorbroken & dit effect is veel ingrijpender
dan dat van de alreeds bekende 'endorfines': 'n soort van pijnstillers,
aangemaakt in 't sportende lichaam,
want die geven alleen maar
'n zeer kortstondige
kick?

DE
vraag is nu
of we dit VGF
kunnen gebruiken als antidepressivum:
deze Amerikaanse wetenschappers vermoeden van wel,
want als ze deze stof bij muizen inspoten,
dan reageerden die minder depressief op verstorende factoren.
Die dieren moesten bijvoorbeeld zwemmen onder stress,
hun staart terugtrekken uit heet water,
of eten in 'n vreemde omgeving.
In al die gevallen redden ze dat
dankzij VGF
beter!

Maar
zijn die gestresste muizen
wel vergelijkbaar met
depressieve mensen?

Hebben die muizen
last van 'n negatief zelfbeeld,
sombere toekomstverwachtingen & 'n hardnekkige doodswens?
Hoogstwaarschijnlijk niet, beaamt 't hoofd Stemmingsstoornissen i/h AMC@A'dam, prof. dr. Aart Schene. Maar 'n beter diermodel is nog niet voorhanden, & dus moeten we 't nu nog even doen met
't verstoorde muizengedrag, dat misschien helemaal niet aan de kern
v/d menselijke depressie raakt, maar er wel
aan is gerelateerd.

'n Tweede onzekerhied zit in de vraag of
VGF
anders & beter werkt dan de bestaande antidepressiva?

De Amerikanen
baseren die verwachting op 't feit
dat pillen bij hoouit 65% van de neerslachtige mensen echt helpen, & hardlopen bij 'n iets grotere groep. Maar helaas lijkt VGF deel uit te maken van dezelfde biochemische keten als 't nu zo [over]bekende serotonine,& daar grijpen veel antidepressiva
al op aan.

Zo bezien
zou er dus eigenlijk toch nog heel weinig nieuws
onder deze zon zijn op dit gebied, afgezien
van mogelijke
bijwerkingen
...

Toch
verdient 't Amerikaanse stofje een kans,
want de huidige medicamenten zijn
nog verre van perfect.

We moeten alleen nog wel
wat geduld betrachten: voordat 't eventuele nieuwe middel eindelijk voldoende is getest bij de mens,
zijn we alweer zo tien of vijftien jaar verder. Houd dus die sportschoenen nog maar even aan
of minstens binnen
handbereik!

Dit alles
past natuurlijk wel in 'n ellenlange reeks
van pogingen door de eeuwen heen overal ter wereld om allerlei middeltjes uit te proberen
tegen alle mogelijke & onmogelijke kwalen & kwaaltjes waar 'n mens
maar last van kan hebben. Ook andere zoogdieren hebben de neiging
om als 't ware instinctief de juiste middelen op te zoeken die helpen tegen bepaalde problemen,
ziekten, honger & dorst, jeuk
& andere irritaties!

In 't geval van onze eigen soort,
de mucho macho homobibonobonale aapmensen hebben we dan ook 'n
hele voorraad van werkzame en/of placebo~achtige middelen & middeltjes die ooit opgeld deden
als het beste middel voor of tegen zwangerschappen, haat~ & liefdesgevoelens, vredeswensen & oorlogshande-lingen, koppensnellen & kannibalisme, mannelijke & vrouwelijke besnijdenissen, luduvududdurugheden &
al die andere nerkwaardige verschijnselen als hoofd~ & rugpijn,
duizeligheid & erectieproblemen of verder wat dan ook 'n probleem leek te vormen
voor lichaam & geest, gemeenschappen & nederzettingen,
verre ontdekkingsreizen & tijdelijke
ongemakken.

Wetenschappers onder ons
wisten dus al vele tienduizenden jaren lang
steeds verder door te dringen in deze geheimzinnige wereld van onze 'menselijke'
althans zoogdierlijke & mensapelijke/aapmenselijke hersenen. Dus we hebben telkens weer om de zoveel tijd goed nieuws, blijde boodschappen, evangelies &
diverse oplossingen voor mensen met psychische & neurologische aandoeningen,
ook al brengt dat dus tegelijkertijd
allerlei ethische vraagstukken
met zich mee.

De laatste jaren
kunnen we dan ook steeds beter
kleine elektroden inbrengen diep in onze hersens, die
kleine stroomstootjes kunnen geven,
naar wens & behoefte.
Deze stimulatie kan depressies
& dwangneuroses sterk verminderen.
Met 't plaatsen van deze elektroden kan men allerlei neurologische netwerken aansturen,
ook die voor stemmingen
en gevoel!

En daarmee
gaat natuurlijk [alweer?!] een heel 'nieuwe'
wereld open. Zo kunnen ook gezonde mensen nu misschien wel in 'n permanente staat van vrolijkheid verkeren en [veel] betere prestaties leveren! Maar ben je dan nog wel jezelf?
En hoeveel waarde heeft die unieke individuele persoonlijkheid van ons muchomacho neonaten
nu eigenlijk? Kunnen wetenschappers de hersenen zo manipuleren,
dat we eigenlijk meer 'n soort van marionetten worden?
'n Soort van maffe kruising tussen Pinokkio/Piggelmee, Don Quichot/Sancho Panza,
Adam/Eva, Kain/Abel, Jezus/Herodes? Zijn we niet allemaal al in zekere zin hermafroditische/tweeslachtige resultaten
v/h spel der hormonen,
opvoedingsfactoren
e.d.?

Het zijn
allemaal vragen
{& soms zelfs voorlopige antwoorden}
die de mydimenselijke hersentjes doen kraken & zuchten van benauwenis & opluchting:
ik stop dus maar weer voor vandaag {I hope!} & geef jullie met veel plezier over aan ieders gebruikelijke handelingen, verrichtingen, bijdragen, gevoelens, gedachten en daden
die door breinen, lichamen & menselijke
groepen blijven stromen
alsof 't niks
is.

Een
plezierige avond
wens ik ulieden:
ga maar lekker vroeg
naar bed, maak er wat van
& doe d'r wat an
in je dromen die ongetwijfeld
zo nu en dan weer
op zullen
komen
...
~~~
cool!engelblozenknipoog
07 dec 2007 - bewerkt op 03 okt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende