mydischuld & ~boete: stapje voor stapje handinhand


*
Je schuld
onder ogen zien?
Daar zit hem nu net de moeilijkheid!
Wie loopt er nu graag met onbehaaglijke gevoelens rond ...
Wie voelt graag z'n eigen ellende
en die van anderen?
~
Wie wil zijn eigen onwetendheid
en verkeerde veronderstellingen onder ogen zien?
Dat is heus geen
onverdeeld
pretje!
~
~
Het is een stuk makkelijker
om het spel van ontkennen en projecteren te blijven spelen ...
Het is een stuk makkelijker om een ander de schuld te geven en in de schoenen of wat ook te schuiven.
Maar zolang we dat doen, maken we tegelijkertijd ook de 'zonde' die wij begingen erger
en BLIJFT het schuldgevoel bestaan:
je kunt een zonde, misstap,
fout of verleiding pas weer goedmaken
als je hem {h}erkent en ermee in het reine komt,
en dat heette vroeger ook wel [op]biechten?
Als jij jouw schuld opbiecht, dan geef je toe dat jij anderen en jezelf pijn hebt gedaan.
Biechten betekent dat jouw schuld uit het duister
waar je hem verborgen hield tevoorschijn komt.
Dat hij aan het licht komt:
bewust wordt ...
~
~
Wie zijn zonden opbiecht,
kan de onderdrukte emoties eindelijk eens goed gaan voelen?
Je kunt de tranen plengen die jij plengen moet: je kunt de mensen die jij pijn gedaan hebt in de ogen kijken en je kunt eindelijk jouw verontschuldigingen aanbieden.
Jouw tranen en die van de ander kunnen wegstromen
in dezelfde rivier ...
~
~
Onthoud dat wij mensen
nu eenmaal niet vrij van fouten kunnen zijn.
Er zullen altijd overtredingen plaatsvinden, opzettelijk of onopzettelijk.
En als dat gebeurt, dan zullen we ermee in het reine moeten komen ...
Elke fout moet rechtgezet, want ander
houdt hij jou in gijzeling.
~
Er zijn maar weinig mensen
die begrjpen hoe schuldgevoel werkt?
Schuldgevoel is de psychische 'onderstroom' die ontstaat door een 'zonde':
het is de uitwerking van die daad op ons eigen bewustzijn!
We kunnen ons van die schuld bewust zijn of hem ontkennen of verdringen ...
Maar elke keer dat we iets doen waarmee we onszelf of anderen kwaad berokkenen,
houden we daaraan ergens in onze psyche een schuldgevoel over.
En dat gevoel blijft daar, ook al proberen we een ander als het even kan ervan de schuld te geven.
Het is zelfs zo dat het intenser en erger kan worden naarmate we harder proberen
om de schuld op een ander te schuiven.
~
~
Dat laatste proberen we
omdat we bang zijn dat anderen ons zullen afwijzen wanneer we onze fouten toegeven.
Ironisch genoeg is juist het omgekeerde waar: je fouten toegeven
schept juist een band tussen jou
en de Ander ...
~
Ze niet toegeven,
en proberen om jouw fouten voor anderen te verbergen,
wekt afkeer op en drijft jullie onvermijdelijk nog verder uit elkaar?
In plaats van toe te geven dat je een fout gemaakt hebt ~ waarmee je anderen de kans geeft om jou te vergeven voor de pijn die jij veroorzaakt hebt, zodat je het gevoel van verbondenheid kunt herstellen ~
geef je er de voorkeur aan om anderen jouw fouten te verwijten,
waarmee je de emotionele kloof alleen nog maar
groter maakt!
~
~
En dat allemaal omdat je bang bent?
Je bent bang om met de woede of de pijn van anderen geconfronteerd te worden.
Je doet liever alsof er helemaal geen sprake is van woede of pijn,
en daarmee doe je net alsof jij
onschuldig bent ...
~
"IK heb helemaal niks gedaan!
Als er al iemand iets gedaan heeft, dan was jij dat, en niet IK?"
Natuurlijk weet iedereen met enig zicht op de psychologie van de omkering dat jij door jouw schuld te ontkennen in feite juist jouw schuld bekent ...
~
Het is echter helaas
geen regelrechte bekentenis.
Het is alleen maar een wat laffe poging om anderen jouw fouten in de schoenen te schuiven.
Het is alleen maar een volkomen verzonnen en uit de duim gezogen verzinsel!
En je denkt dat je van de pijn en de woede af zult zijn als jij anderen nu maar zover krijgt
dat ze in jouw 'mydiverhalen' geloven?
~
We kunnen ons schuldgevoel ergens wegstoppen
waar we denken dat niemand het in de gaten zal hebben.
En als dat lukt, dan ben je meteen een heel groot deel van jouw leven bezig om de waarheid verder te blijven verhullen en de schijn met alle geweld desnoods op te houden!
Sterker nog: als je dat [of zoiets] maar lang genoeg doet, dan kun je wel eens helemaal vergeten
wat eigenlijk waar is ...
~
~
NOG sterker:
je schuldgevoel wegstoppen
lijkt een probaat middel om jouw gevoelens of die van anderen te ontkennen.
De effectiviteit is echter maar van tijdelijke duur: het werkt meestal maar een klein poosje,
want een verborgen schuldgevoel komt op den duur altijd weer aan de oppervlakte,
en dwingt je dan ook om de dingen onder ogen te zien die we zo vreselijk hevig
probeerden 'weg te stoppen'?
~
En vaak gaat het er dan heftig aan toe!
Jouw zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld gaat aan diggelen
en al jouw plannen lopen van nu af aan in het honderd naar het schijnt?
Als je de schade opneemt, dan realiseer jij je pas dat het beter geweest was als jij de waarheid
in een [veel] eerder stadium onder ogen gezien had
en op tijd [te beginnen aan jezelf]
had opgebiecht ...
~
~
Het einde van het mydiliedje
is toch dat het verdringen van schuldgevoelens niet bijdraagt aan onze bewustwording!
Sterker nog: het weerhoudt je ervan om jouw schuldgevoel op natuurlijke wijze te benutten
voor het rechtzetten en goedmaken
van onze fouten?
~
Als je dat eenmaal goed beseft,
dan kun je jouw eigen gevoelens en die van anderen eerlijk onder ogen gaan zien.
We kunnen onze fouten en de schuld die daaruit als vanzelfsprekend voortkomt,
eindelijk TOEGEVEN ...
~
~
Dat vereist
volslagen eerlijkheid:
om te beginnen tegenover onszelf, en vervolgens tegenover anderen.
Die eerlijkheid bevrijdt je van de vermoeiende, verlammende drang en dwang om de waarheid te verbergen: je kunt NU de schijn laten vallen en eindelijk
ECHT schoon worden!
~
Natuurlijk
bestaat de kans
dat je dan ook de gevoelens van mensen die je gekwest hebt onder ogen moet zien.
Misschien moet je eerst hun woede wel voelen, hun wrok, hun oordeel en hun pijn?
Misschien moet je nu de nederigheid opbrengen om hun om vergeving te vragen,
maar daarmee begint wel
de verzoening!
~
~
Als we werkelijk met onze schuldgevoelens willen afrekeen,
dan moeten we ook de pijn die wij onszelf en anderen hebben aangedaan, durven voelen.
Dan moet je wel oprecht spijt hebben van jouw misstappen: halfhartige pogingen zijn niet voldoende.
Het moet vanaf nu voortaan afgelopen zijn met de schone schijn te willen ophouden:
die leugens tegenover onszelf
en anderen ...
~
~
Ons
met elk ander verzoenen
houdt ook in dat we proberen om iets goed te maken van wat fout was?
Het houdt in dat we verantwoordelijkheid nemen daar waar we ons eerst onverantwoordelijk gedroegen!
We kunnen onze slachtoffers zo mogelijk onze excuses aanbieden
of genoegdoening geven ...
~
En in DAT proces
kunnen anderen ons vergeven, of niet.
Maar hoe dan ook: de verzoening is pas compleet
wanneer jij jezelf vergeven hebt.
@
13 apr 2007 - bewerkt op 16 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende