mydisadomasochisme pottisme perditisme fascisme ed


~*~

Voor ieder stabiel en vrolijk mens
is dit soort van geluk het moeilijkst te begrijpen:
hoe kan iemand een geestesgesteldheid ontwikkelen
die pijn en plezier op EEN lijn stelt?

De {r}evolutie
heeft ons uitgerust met een alarmsysteem
dat pijnsignalen naar de hersenen stuurt als een waarschuwing
dat we fysiek of geestelijk gevaar lopen!

Als kind leren we algauw
om niet aan iets heets te komen of ons bloot te stellen aan situaties
die we [nog] niet aankunnen [snelverkeer, pedoseksualiteit,
hoogspanning e.d.] ...

Dit is een onmisbare zelfbescherming
die ons helpt om verwondingen of verdriet te voorkomen.
Het is de meest basale van alle overlevingsdriften,
die zelfs in de primitiefste levensvormen
wordt aangetroffen.

En TOCH
zetten sommige mensen dit systeem op z'n kop
en zoeken ze naar pijn als middel om in een extatische verrukking te geraken.
In bizarre sadomasochistische rituelen laten zij zich vastbinden en slaan
of op andere manieren fysiek martelen.

DIT geeft hen blijkbaar
een zeldzame vorm van geluk, die voor de beoefenaars ervan heel veel betekent
en die niet kan worden genegeerd.

Op een iets minder heftig niveau
kennen we het geestelijk masochisme van de puritein [Donner?]
en de preutse {SGP?} mens: voor hen bestaat geluk uit het zichzelf onthouden
van genoegens.

Ze ontwikkelen een geestelijke visie
die elke vorm van genot als weerzinwekkend en verderfelijk beschouwt.
Als het eten van chocola of ijs een kleine vorm van plezier betekent,
dan moet dat volgens hen tot elke prijs vermeden worden.

Groter genoegens,
zoals erotiek en lekker eten, zijn 'uit den boze'.
Alcohol maakt veel mensen te gelukkig [laat staan soft drugs]
en moet dus streng worden gecontroleerd
of totaal verboden worden.

DAT is het masochistisch geluk van de antihedonist.
Hoe schraler, soberder en beperkter hun leven, des te groter is hun geluk?
Deze mentaliteit ontstaat meestal in hun jeugd,
wanneer ze ontdekken dat anderen plezier hebben
en zij NIET!

En als zij geen plezier kunnen hebben,
dan moet een leven zonder plezier op de EEN of Andere manier worden omgezet
in 'iets aantrekkelijks'?

Ze beginnen zichzelf genoegens te ontzeggen
en genieten daarbij van een soort van spiritueel superioriteitsgevoel!
ELKE nieuwe afwijzing van een bepaald genot wordt vergezeld
van een opwelling van puur geluk waardoor zij zich
beter voelen dan een ander ...

Deze houding kan gemakkelijk escaleren,
zodat men tenslotte overgaat tot zelfkastijding en onthouding
[de geschiedenis van religie staat er vol mee?],
die het leven van de masochist terugbrengen tot een onvolgroeide,
naargeestige ervaring die nog het meest wegheeft
van een parodie op het menselijk bestaan.

Wat deze puriteinen met hun eigen leven doen,
dat is hun keuze en hun eigen ongeluk, maar daarmee is de [zwarte] kous nog niet af
en houdt het meestal niet op?

Maar al te vaak
blijft de extreme onthouding van de antihedonist niet beperkt tot zijn eigen gedrag!
Uiteindelijk zal hij ook proberen om haar aan anderen op te leggen,
totdat het punt wordt bereikt waarop hij een gevaar vormt voor de maatschappij
[zie Hitlerfascisme/Stalincommunisme, Pol Pottisme, Bully Bush,
fanatiek islamisme, Rita Perdita, Flapdrol Volkert &
Maffe Mohammed?] ...

Samengevat:
er is maar EEN eerlijke impuls die ten grondslag ligt aan het puritanisme,
en dat is de impuls om degene te straffen
die beter in staat is om
gelukkig te worden?!

Wanneer puritanisme een heel land in zijn greep krijgt,
dan ontstaat er in minder dan geen tijd een stijging van het aantal verboden activiteiten:
menselijke genoegens worden afgeschilderd als verdorven losbandige,
buitensporige excessen!
[Het begin van het einde!].
Openbare figuren en sociale leiders voelen zich,
uit angst voor de beschuldigimg van eigenzinnige of wellustige voorkeuren,
genoodzaakt om [in wezen vol tegenzin?] steun te verlenen aan de puriteinse opstand
die zij om zich heen zien opkomen ...

Binnen de kortste keren
wordt de hele cultuur hierdoor aangestoken en hebben de antihedonisten gewonnen?
Hun bijzondere masochistische geluk is aangeslagen.
Een klassiek voorbeeld hiervan was ook de opkomst van Ayatollah Khomeini in Iran
en de Taliban in Aghanistan, die zelfs de doodgewone bronnen van dagelijks geluk,
zoals naar muziek luisteren, televisie kijken, dansen of naar de bioscoop gaan
{E.D.}, verbood.

Het vinden van voldoening
in het opdringen van ellende aan anderen,
klinkt in eerste instantie misschien als sadisme,
maar dat is het niet.

Het grondmotief van de verbieders
is niet het plezier dat ze beleven aan het pijn doen van anderen,
maar meer het aanzetten tot hetzelfde soort masochistische genoegen dat ze zelf beleven.
Ze willen het geluk dat ze beleven aan het zich ontzeggen van genoegens
blijkbaar dolgraag met iedereen delen.

Geestelijk masochisme kent verschillende vormen.
Zo zijn er de gezondheidsfanatici, de dieetslaven, de geheelonthouders, de veganisten,
de antirokers en de aanhangers van het celibaat, ieder met zijn of haar
specifieke [eigen-]belang.

En er zijn anderen
die er een meer algemeen belang bij hebben
om een sobere levenswijze in alle opzichten
na te streven.

Maar dat
zien straks [of later]
dan wel weer:
tijd voor 'iets anders'!
De napijn is nog niet over en het
'zelfdestructief' gedrag kent geen grenzen,
het brood is bijna afgebakken, de rode bessen overrijp
en gisteren zag ik een eekhoorntje in de tuin:
ook Rode Janosch had er
een oogje op.

~@~
10 jul 2006 - bewerkt op 27 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende