mydirolmops [after the rain] ...

Rolmodellen:
jezelf terugvinden in het verhaal


Er is
een fantastisch verhaal over David,
waar wij als kinderen maar niet genoeg van konden krijgen.
Elke keer als het werd voorgelezen [wij lazen elke dag uit de bijbel toen ik nog klein was,
en we vonden het prachtig, want het was als een soort van hoorspel!] verkneukelden we ons alvast bij voorbaat, want we wisten wat David, de man die in het verhaal
de hoofdrol speelde
niet wist.

Een profeet
[Nathan was zijn naam]
was het paleis binnengegaan om de koning te spreken te krijgen,
en toen hij hem te pakken had, vertelde hij van een rijke boer die een smerige streek tegen zijn buurman had uitgehaald: zelf barstte hij van het aantal schapen, zoveel had hij er.
Maar toen hij een mooi ooilammetje bij de buurman zag, het enige schaapje dat die had,
schrok hij er niet voor terug om dat ene schaapje
van de buurman af te pakken
en bij zijn eigen kudde
te voegen.

Zoals verwacht
werd de koning hoe langer hoe kwader tijdens het aanhoren van het verhaal!
Wat een schurk, die rijke kerel, hij zou er dadelijk werk van maken, en hem voor het gerecht slepen.
Toen was het even stil, en tot verbijstering van de koning, donderde de profeet hem toe:
"JIJ bent die man!" ...

De koning ontmaskerd,
het verhaal had elke keer [weer]
hetzelfde succes.

Waar het
eigenlijk om ging
was de slinkse streek waarmee David zich van zijn trouwe generaal Uriah ontdeed
om zo diens mooie echtgenote in bezit te krijgen.
Maar dat laat ik hier
voor wat het is.

Hoe speelde
de profeet het klaar
dat de koning zichzelf veroordeelde zonder dat hij het besefte?
Door een verhaal te vertellen, dat wij vandaag een soort van rollenspel zouden noemen,
met de koning in de rol
van rechter.

Een goed
verhaal natuurlijk,
anders werkt het niet, een verhaal dat tot de verbeelding van de koning sprak.
En ziedaar, voordat hij het wist had hij
zichzelf aangeklaagd.

Ik gebruik
dit bijbelse verhaal
om te laten zien hoe verhalen kunnen werken, als ze tot de verbeelding spreken.
Je gaat je inleven in wat er wordt verteld, en al doende identificeer jij jezelf met EEN van de ten tonele gevoerde hoofdrolspelers.

Je zegt het
niet hardop, maar je denkt:
"Ik ben die man!" of "Ik ben
die vrouw!"

ZO gaat het
met alle goede verhalen, ook die van de bijbel?
Is het verhaal uit, dan hoef je niet meer die held of heldin te zijn,
het leven gaat weer verder zoals het voordien
ook al ging.

Behalve.
Sommige verhalen zijn zo indrukwekkend
dat je de heldem of heldinnen ervan tot voorbeeld neemt voor jouw eigen leven.
Iemand wordt een rolmodel, zoals dat heet: zoals hij/zij 'het' doet,
ZO wil jij het immers [graag]
ook doen?

We zien
onszelf als
die man of die vrouw,
maar dat gebeurt niet zomaar,
het is eigenlijk het verhaal dat tegen je zegt [dat is weer {alweer} dat 'spreken tot']
dat jij die man of die
vrouw bent.

We tekenen
daarmee weer aan andere manier
waarom de bijbel door heel de Europese geschiedenis heen van betekenis is geweest:
een rijke bron van
rolmodellen.

Avraham/Abraham/Ibrahim,
David, Sjimsjon, Sjlomo, om maar enkele [een paar maar] figuren
uit het zogenaamde Oude Testament
te noemen.

Maar ook de verhalen
uit het Nieuwe Testament spraken [en spreken nog!] tot de verbeelding:
zo spiritueel als Miryam, de zus van Martha, wie wil dat nu niet zijn [zij heeft het goede deel gekozen,
zei Yehosjoea]!

En wat te denken van Dorkas,
die jurken naaide voor arme mensen.
Zo vertelde mijn moeder tenminste het verhaal, als ze ons uitlegde waarom zoveel vrouwenverenigingen
in protestants Nederland - van vroeger dan -
ook Dorkas heetten.


En dan sla ik
het belangrijkste rolmodel nog over:
"Yesjoea 'himself'".
"Ik wens te zijn als Jezus, zo need'rig en zo goed.
Zijn woorden waren vriend'lijk, zijn stem was altijd zoet?"
Dat was Yesjoe vroeger, toen ik nog
klein{er} was.

Wie wat langer meeloopt,
heeft kunnen zien dat "Y" die de tafel van de geldwisselaars omkieperde,
later meer tot de verbeelding sprak:
'de woedende Jezus'?

Die je niet zomaar navolgt,
maar je juicht hem inwendig wel toe als hij schijn-heiligen witgekalkte graven noemt,
of met een zelfgefabriceerd zweepje het Templeplein schoonveegt
zodat het weer een gebedsplaats kan worden inplaats van
een roverhol!

Prachtig toch?

Kortom:
de tijd bepaalt WAT er DAN [zo nu en dan] tot de verbeelding spreekt,
dat scala loopt van de mystieke "Yesjoea" [lees maar de Navolging van Christus,
het boekje van Thomas a Kempis] tot aan "Yesj" als revolutionair [voor sommige 20ste-eeuwese
'bevrijdingstheologen'], en al die schakeringen van 'menszijn' [menswording]
die daar tussenin zitten voor eventuele
liefhebbers.
07 aug 2006 - bewerkt op 03 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende