mydirealisme

IEDEREEN
kan er
wel ideetjes op
nahouden over hoe nu
eigenlijk de wereld in elkaar
zou moeten zitten, of waarom dat
niet kan, dus gaat het er vooral
om daar tussenin wegen te vinden die WEL
mogelijk en begaanbaar zijn
voor ons als normale
mydiertjes!

EN
dan kan
ik het eigenlijk
alleen nog maar over
mezelf hebben en niet over
'anderen' die er immers hun eigen
gedachten & gevoelens over zullen
hebben?

IK
kan wel
van alles en
nog wat zeggen &
schrijven, maar het moet wel
iets duidelijker worden waar ik het
nu wel of niet mee
'eens' ben
...

OPTIMISME
en pessimisme
zijn al heel
wat, indien aanwezig en
'levendig', 'behapbaar' & een beetje
realistisch & min of meer
uitvoerbaar.

Maar om nu
elke andere opinie die ook maar
een beetje afwijkend is, in de grond te boren lijkt me ook
wel weer wat overdreven streberig
& nivelliserend?

Alweer:
de kunst is 't om 'n 'gulden middenweg'
te kunnen vinden!

Iets wat de meningen van anderen
in hun 'eer' laat, EN, als dat nodig is, kritisch &
'aanvullend' kan zijn?

Maar illusies
ter totale ophemeling of finale destructie lijken me overdreven
& 'uit den boze'.

Meestal
zal het dus wel weer neerkomen
op een 'enerzijds' &
'anderzijds'?

Je kunt niet
alles op oude voet laten voortbestaan,
dat zou tegennatuurlijk zijn,
en aan de andere kant is het ook weer overdreven
om de hele wereld over
een kam te scheren:
zowel strenge lokalisatie
als overdreven globalisering kan funest zijn
met fanatieke restrictie & klakkeloze
vrijhandel!

Het
is nog
maar de vraag
of wij, mensen, iets
ZO vreselijk 'speciaals' zijn
op de wereld: wij zijn immers net zoveel [of weinig] 'deel van de natuur',
het 'resultaat van 't voorafgaande' & net zo
'beperkt in capaciteit' als
alle andere planten, dieren en eventuele
andere 'mensensoorten'?

We
hebben dan
wel ons 'verstand',
maar wat heb je daaraan
als toch alles beslist wordt door
'wild {onvoorspelbaar}
gevoel'?

Misschien
zijn al
die gewelddadige verschijnselen
over de hele wijde wereld
nog niet eens zozeer
een terugkeer naar ons woeste wilde zoogdierenverleden,
maar eerder een uitvloeisel van [op hol geslagen!]
over de top gedreven
moderniteit?

Het
is nog
maar de vraag
of we ook werkelijk
'vooruit' zijn gegaan
in de loop van de 'menselijke{r} {?}
geschiedenis!

Wat
heeft het
nog voor zin
om sommige tijdperken & stromingen hogelijk te roemen of af te kraken,
als we er geen stap mee op vooruit gaan: als al die theoretische wissewasjes
ons alleen maar belachelijk maken,
kinderachtig, overdreven blij
of onterecht
bedroefd?

OOIT
verwachtte men
dan misschien wel
dat mensen 'gelukkiger' zouden worden
van al onze nieuwere ontwikkelingen en moderne
vermeerdering van kennis: maar waar hebben die wetenschap en kennis ons gebracht?
En wat moeten we met al die 'leuke' theorietjes over 'bevrijding', liberalisme
& conservatisme [met of zonder 'neo'
ervoor of erna?]!

Wat
wil een
ietwat ouder wordende
mens nog eigenlijk zoveel
'anders' dan een zo redelijk
mogelijk 'stabiel'
bestaan?

Ik
zou voor
geen goud mijn
verleden 'over' willen doen,
maar aan de andere kant zou ik eigenlijk
wel graag willen dat alles niet zo vreselijk snel veranderde:
je ziet wat je wilt [of kunt] zien en binnen die marges
van 'toen was het zus', 'nu is het zo' & 'straks gaat 't in die richting veranderen',
ligt ons tijdelijke lichamelijk/geestelijke/sociale bestaan 'opgesloten' ~
'te worden wat we ten diepste zijn' en 'aanwezig zijn in
ons hoogst mogelijke worden' is al 'mooi genoeg'.
Ik zou niet zo een, twee, drie goed weten
wat 'haalbaarder' zou
zijn dan
dat
...

blozen
01 sep 2007 - bewerkt op 30 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende