mydipuzzels analyseren & 't leven v/e dagboekanier

Ik
deed m'n
dagelijkse middagdutje dat
steeds langer lijkt te gaan duren
en het enige wat ik me daarna nog herinnerde
waren flarden uit de droom die bestond uit het maken van mydiverhaaltjes:
het lastige is alleen dat de inhoud verdwijnt als je goed wakker geworden bent
omdat je niet achter de computer zit
maar in bed of op de bank
ligt!

Het brein
is dus blijkbaar een beeldvormend orgaan
dat zich specialiseert in het verwerken van indrukken,
die opslaat en vroeger of later op de een of andere manier weer reproduceert
en afstemt op onze behoeften in woorden
en daden?

Blijkbaar
is er dus niet
zo bar veel verschil
tussen dromend en wakend ontwarren, ontwaren,
ontdekken, beschouwen, aanschouwen en vertalen
in onze eigen beelden en
gedragingen
...

De hoofdzaak
blijft letterlijk en figuurlijk altijd weer:
wat weten we en wat
weten we niet!

Je mag ervan uitgaan
dat de meeste mydiverhaaltjes
dan ook gaan over wat we al of niet ervaren,
voelen, denken, aankleden en omkleden met fantastische beelden
en dat we er allerlei kleuren en geuren aan geven
door wat we blijkbaar zijn geworden
in de loop der dagen en van
al die jaren sinds we
geboren zijn [en
ook zelfs van
daarvoor
al]!

Wanneer we denken
veel te weten, dan laat dat ons niet veel ruimte
voor leren en groeien?

Wanneer we ons bekwamen
in de studie van de wet ~ of dat nu wetten zijn van talmoed, veda's, gita, oepanishads, bijbelboeken van oude joodse en nieuwe christelijke testamenten, koransoera's of wiskundige & natuurkundige wetten ~ dan denken we te weten wat er gedaan kan
of moet worden!

We zijn
[al of niet]
tevreden met de uitleg[gingen]
die we krijgen.

Maar het duurt meestal
niet al te lang of die passieve acceptatie van het geleerde
wordt een vorm van intellectuele hoogmoed?

Dan kunnen we gaan denken
dat wat wij weten de enige waarheid is!
Openheid van geest is dan ook een wezenlijk aspect
van nederigheid.

Om nederig te kunnen zijn
moeten we dan ook leren erkennen
dat er grenzen zijn aan
wat we weten.

Sterker nog:
we moeten erkennen
dat de meeste vormen van kennis
hun grenzen hebben, die gebaseerd zijn
op wat we in het verleden hebben
meegemaakt?

Onze vroegere ervaringen
mogen dan wel authentiek zijn,
ze zijn ons in het heden wellicht niet echt [meer/voldoende]
van dienst!

Ware
kennis is intuitief
en op het heden gericht.
Zij helpt ons hier en nu vooruit.
De manier van 'weten' zit niet alleen maar tussen onze oren,
in ons hoofd en achter onze ogen, maar we weten het ook met ons hart,
onze handen en voeten en alle andere lichaamsdelen
en de ons omringende 'losse' onderdelen
van ons bestaan?

Die vorm van weten
bezit heelheid en helderheid:
er is geen sprake meer van eindeloze zinloze argumentatie
of ingewikkelde politieke afgedwongen afwegingen
en oppervlakkig herhalen van het alreeds 'bekende'
en tot '[af]god' verklaarde.

Dat was ook altijd al
mijn grote bezwaar tegen de kerkelijke
en zakelijke/politieke zuilen of sekten zoals pinkstergemeenten,
jehovagetuigen en communisten
of fascisten.

Als je denkt
dat jij de waarheid in pacht hebt,
bezit en 'kent', dan is er geen
ruimte meer voor iets
nieuws?

En hetzelfde
gaat natuurlijk ook op
voor de grijze middenmoot
tussen al die min of meer fanatieke stromingen
in of de extreem gewelddadige interpretaties van de islam
of wat voor 'leer' & 'zuil'
dan ook!

Als er geen ruimte meer is
om iets [of jezelf en de anderen] 'anders' te zien,
dan ben als het ware al levend 'dood':
wat ontbreekt is de geestelijke hergeboorte
in een nieuw
leven
...

Waarover
straks of later
misschien nog wel wat
meer: dat zien we
dan wel
weer?!

Lehitraot:
aleikoem
salaam &
sayonara!

blozen
engel
cool!
sneakyverliefdhuilen
15 jul 2007 - bewerkt op 13 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende