mydipuberslurfje slaafje g{e}leufje stakkerstaafje

Ik
hoef mezelf niet
met alle geweld als fout en jou als goed af te schilderen,
of mezelf ongelijk en jou gelijk te geven:
ik hoef mijn waarheid niet voor de jouwe in te ruilen,
of mij leven onder jouw voorwaarden
te leiden [laat staan te eronder te lijden?]!
En ik hoef jou evenmin ongelijk te geven
en te eisen dat jij jouw leven
onder mijn voorwaarden leidt of
eronder gaat
lijden
...

Al
dat soort
eisen spruiten voort
uit onzekerheid en uit de verkeerde overtuiging
dat we het met elkaar eens [zouden] moeten zijn om van elkaar te kunnen houden [or 'whatever'].
Dat is niet zo!
Jou
accepteren
zoals jij bent
is net zo'n zware dobber als mezelf accepteren zoals ik ben [of lijk te zijn].
Het is een formidabele opgave, omdat ik er toch eigenlijk zo weinig ervaring mee heb.
JOU
je eigen beleving gunnen is in ieder geval tenminste een begin?
Ik leer dan om eerbied te hebben voor wat jij denkt en voelt,
OOK
als ik het misschien [nog?] niet echt leuk kan vinden en het er niet mee eens ben
en zelfs wanneer ik er soms [helemaal!] door van streek raak.
Maar in plaats van
JOU
dan verantwoordelijk te maken voor de pijn die ik in de relatie met jou voel,
leer ik nu om zelf beter naar
mijn pijn te
kijken
...

Mijn
reactie{s} op
JOUW
beleving{en}
~ positief of negatief ~ geeft mij info over mezelf?!
Ik ben het aan mezelf en aan jou verplicht om iets te doen met mijn eigen pijn,
en jou er niet voor verantwoordelijk te stellen.
Ook al lijk je mij [misschien wel] een lid van de familie Flitter, Fladder, Flutter of Flodder.
ALLEEN
wanneer ik jou het geschenk van jouw eigen beleving terug kan geven,
zonder daar meteen maar al mijn eigen gedachten en gevoelens aan te hangen,
kan ik zonder voorwaarden vooraf
van jou houden.
Mijn
gedachten en
gevoelens zijn op
zichzelf al van belang,
niet alleen maar louter als commentaar op of aanklacht tegen jouw beleving.
Door duidelijk te maken wat ik vind en voel, zonder jou voor mijn gedachten en gevoelens aansprakelijk te stellen, kan ik mijn eigen beleving hebben en aan jou de jouwe laten!
Het is in relaties net als in jouw eigen bewustzijn: je moet beide kanten van de munt als gelijkwaardig aanvaarden: jij kunt het conflict pas achter je laten als de beleving van beide partijen gehonoreerd is?
Het is nooit een kwestie van overeenstemming bereiken, hoewel dat wel soms zo lijkt.
De kwestie is altijd: kunnen we elkaars beleving respecteren?
Als je merkt dat de ander jou accepteert zoals jij bent,
DAN
ben je gemotiveerd om je aan elkaar
'aan te passen'!
Zodra
we ons
aan elkaar aanpassen,
zijn we samen.
Man met vrouw, mannelijk en vrouwelijk, zwart en wit, rijken en armen,
gelovigen met niet~
gelovigen
...
Dus
slurf en
staart en slaafjes
of baasjes & meesteresjes met of zonder gleufjes en staafjes
[wat dan ook] kunnen argumenteren totdat ze blauw, paars en purple zien:
ze zullen het verschil van mening nooit winnen: want beide belevingen zijn [voorlopig]
even waar en door daar ruimte voor te maken,
gaat de olifant [en zelfs de Mammoet,
Dinosaurus, King Kong & al die
andere muchmachobonobo's]
eindelijk wat meer vorm krijgen en leren we om de verhoudingen wat
nader te bezien?

Door
de geldigheid
van jouw belevingen
te accepteren, zonder te proberen die meteen maar botweg te veranderen, zonder te proberen hem of haar meer op de mijn te laten lijken,
begint dan ook de bredere betekenis van mijn beleving
te dagen!

Wanneer
ik jou
als gelijkwaardige partner
beschouw, en niet als iemand die ik zou moeten opvoeden, bekeren of verbeteren, openbaart zich bijna als vanzelf wat onze relatie eigenlijk
te betekenen
heeft
...