mydipubermediacratie: meestgelezennegeerlijst{en}?

Het is de beeldmacht
van de media die Ad Melkert de das omdeed:
"De mediacratie
vraagt niet om staatsrechtdeskundigen
of de wijze raad van dinosaurussen,
maar om media~adviseurs,
personal coaches, kiezerspanels & presentatietrainingen!"

In een recent gastcollege
"Valkuilen voor de journalist"
op de School voor de Journalistiek in Utrecht
gaat voormalig LPF~voorman Mat Herben
nog een stukje verder dan Melkert
in zijn rancune jegens de media,
door een rechtstreeks verband aan te brengen
tussen mediacratie en de op 6 mei 2002
door Volkert van der Gr. vermoorde Pim
{'Let op mijn woorden! At your service! Ik wordt de volgende minister-president!'
"Darkroom~specialist & Jonge Marokkanen~
[be]kenner" ... }
Fortuyn.

"Soms
kunnen beelden een eigen leven gaan leiden,
soms komt door dat beeld een einde
aan een leven!"

Kortom:
de journalistiek lijkt aan zet
om de ontstane mediacratie
[waarmee wordt gedoeld op democratieen
waar de media machtiger zijn
dan de politici] in
goede banen
te leiden.

Recent onderzoek
van de Uni van A'dam
laat zien dat twee op de drie
politiek journalisten
ZELF
vinden dat ze
teveel op incidenten zijn gericht.
Een tendens die zich voordoet in grote delen
van de westerse samenleving.

Scheidend premier Tony Blair
stelde in een vlammend betoog [12 juni 2007]
over de media dat politici aan de wolven zijn overgeleverd als ze niet beschikken
over een uitgekookte
pr~afdeling!

De journalisten
die op 14 juni rond het Catshuis waren verzameld
reageerden volgens oude wetten overwegend geirriteerd
op het gebrek aan nieuws en de hoeveelheid door te worstelen humbug
in het ~ een uur voor de briefing ~
uitgereikte beleidsplan.

Non~nieuws,
verpakt in een kleurige folder, was de breed gehoorde kritiek.
Die kritiek is dan ook best
wel begrijpelijk?

En deels terecht!

Maar tegelijk
is het hoog tijd voor zelfkritiek in de journalistieke beroepsgroep,
die zich nu niet langer meer kan onttrekken aan de steeds urgenter klinkende klacht
dat de media zich bezondigen aan het vervlakken van het politieke debat
via mediahypes
...

Journalisten moeten zich bezinnen op hun rol in de mediacratie,
nu de politiek een vlucht vooruit heeft genomen die moeilijk is te stoppen.
Illustratief is de uitspraak van communicatie~ondernemer Leendert Blikker,
in een artikel in de Volkskrant over het afscheid van Jack de Vries,
spindoctor van Jan Peter Balkenende.
"De Vries benadert de premier als een merk!
Over tien jaar is dat gemeengoed in de Nederlandse politiek?"

Het ontstaan
van de mediacratie heeft iets treurigs
door haar autonomie.

Want over het algemeen
kiezen journalisten en politici hun vak nog steeds,
enkele opportunistische uitzonderingen daargelaten,
op grond van maatschappelijke betrokkenheid,
maar raken als ze niet oppassen verzeild in een machtsstrijd
die een doel opzich wordt?

Het is daarom de taak van de journalistiek
om de nieuwe wetten van de mediacratie te omarmen
en in te zetten voor kernwaarden als waarheidsvinding
en het bieden van analyse, achtergrond
en context!

In de huidige,
ontzuilde en multimediale maatschappij
is het voor journalisten misschien wel eenvoudiger dan het lijkt de mediacratie weer om te buigen
tot journalistiek middel!

LAAT
de politiek af en toe maar
over onze hoofden tot de burger spreken, zoals dat vroeger
~ met veel minder media ~ ook gebeurde
[met die typische houding & merkwaardige stemmetjes,
woord- & zinswendingen!]?

En bewaar dan
de journalistieke energie
voor dienstbaarheid aan lezers, kijkers en luisteraars
in plaats van
de hype!