mydipsychedelicatessen: vankloten&debielsamenoppad

WAAR
ging het
ook alweer om?

Opkomen voor de zwakkeren.

Recht doen aan vreemde vluchtelingen.

Goed zorgen voor natuur, planten, dieren, mensen.

Respect voor 't leven van elke mens, hoe 'anders' die ook is.

En proberen dat om te zetten concreet sociaal beleid zonder teveel te gaan zweven of forceren.

Openheid naar elkaar en onszelf: bereidheid tot uitleggen, communiceren, samendelen & genieten.

Wat zit er achter al die maskers, ophemelingen, afkrakers,
zwijmelaars, harde noten,
Bietjes & Van
Klooten?

Volgens
VolZin [HvP/L'tH] is
dan ook atheisme eerder
een afwijking dan theisme:
als je helemaal niet ontvankelijk
bent voor religieuze ervaringen, dan
mis je iets belangrijks, maar ook 't 'gestolde'
geloof van orthodoxen is meestal nogal armzalig:
je mag & kunt gerust 'rationeel religieus' zijn. Zelfs al
zou religie een illusie zijn, dan is 't wel de meest
nobele illusie tussen al die talloze andere
hersenspinsels & onhebbelijk- &
hebberigheden.

't Gaat
er niet zozeer
om hoe men 'g d' noemt,
maar hoe je hem beleeft, doet,
'ziet', 'hoort',
bent!

Als
er 'n doel is
dat je onder woorden wilt brengen,
noem het dan maar gewoon redelijkheid en
bedachtzaamheid, open voor
andere uiteenlopende
meningen, gevoelig
voor schoonheid.

Atheisme
is eigenlijk
een afwijking van de norm:
als je atheisme vergelijkt met on-
gevoeligheid voor esthetische ervaringen
en prikkels, als iemand bijvoorbeeld zegt
'SCHILDERIJEN ZEGGEN ME NIETS!'
of
'LITERATUUR & MUZIEK DOEN ME WEINIG',
dan ontbreekt daar duidelijk iets dat het leven rijker
& interessanter maakt & datzelfde gaat ook op
voor religieuze onontvankelijkheid.

Als iemand
helemaal niets
met religie heeft,
dan ontbreekt er meestal
een dimensie.

De
meeste mensen
zijn wel ontvankelijk op alle plaatsen
en in alle tijden: tegen de klippen op. Het ontbreken
daarvan is dus meer een tekort,
een deficientie.

Zo'n mening
neemt men je niet in dank af in
sommige 'intellectuele' kringen: soms zijn
mensen echt boos als je blijk geeft van zo'n mening.
Dat atheisme [wat men daar ook onder moge verstaan]
nogal lijkt voor te komen onder zogenaamde intellectuelen
is vielleicht [vooral?] misschien wel vooral te wijten aan Sigmund Freud
{'de junkie'}, die religiositeit & religie afschilderde als 'n soort van archaisch
overblijfsel uit een ver verleden ['n atavisme
als 't menselijk staartbeentje o.i.d.],
iets volkomen primitiefs?!

Intellectuelen
willen zich dan ook vaak
liever niet bezighouden met zoiets infantiels:
dus neigen ze ertoe om dat helemaal weg te schuiven.
Natuurlijk is niet alle religiositeit gezond: dat gaat op
voor alle levensverschijnselen,
lichamelijk &
psychisch.

Als ze
normaal voorkomen,
dan kunnen ze ook in abnormale proporties voorkomen -
teveel en/of te weinig, misvormd &
misvormend.

Religie
kan zo dus
ook 'stollen,'
zou je kunnen zeggen in orthodoxie
& fundamentalisme: extreem dwangmatig,
uiterst gewelddadig, vol van idiote vooroordelen,
schokkende discriminatie
& botheid
...

Of
'hyper' worden,
zoals bij sommige
patienten die je zo nu en dan
kunt tegenkomen in de psychiatrie of
zelfs gewoon op straat [en achter een microfoon
of op een massabijeenkomst e.d.], met godsdienstige wanen
[neroisme, herodisme, napoleonebonepartisme, vadertjestalinisme, benitoducime,
caudillefrancisme, maoisme, fascisme, neonazisme enzo, zowel in 't groot als in 't klein]!
Maar soms is die z.g. hyperreligiositeit ook 'n soort van 'creatieve pathologie'?
Een vorm van 'scheppende ziekte': neem de profeten uit 't OT,
die literair & sociaal een buitengewoon belangrijke
boodschap hebben. Dat zijn vaak nogal
'vreemde vogels' geweest, want ze
'hoorden stemmen,' dachten
'dat G d tot hen sprak'
etcetera!

Ze
zouden tegenwoordig
nog steeds {?} in de meeste landen
als 'abnormaal' worden beschouwd?! DIE kunnen we dan ook
'bovennormaal' noemen, omdat ze qua inhoud & vorm iets hebben bijgedragen
van onsterflijke waarde. ZO kan 't abnormale ook 'n positieve connotatie hebben.
Je hebt ook patienten met psychosen die gedachten hebben van een enorme rijkdom
en diepgang: dat komt [ook] bij herhaling voor.
Je ziet iets dergelijks bij mystici,
die a.h.w. 'leven in
een andere wereld',
die zij als een
openbaring
beleven.

Het
ware geloven
is zo een zoeken
in onzekerheid
...

Als
psychiater moet
je zeggen: 't bewustzijn
hier is vernauwd, althans ten aanzien van 't mydileven van
alledag. Maar hun belevingen kunnen [zeer] verrijkend zijn voor henzelf en voor allerlei anderen:
ieder mens heeft in zekere zin wel 'n Januskop [kijk ook maar naar Janosch de Grote Rode gecastreerde kater & Pico de Geelgroene Grasparkiet & talloze andere plantaardige
{hennep & hop!}, dierlijke & menselijke levensvormen]: 'n
redelijke kant EN 'n
"geloofskant"?!

Ik
geloof ook
dat ieder mens
dat [of zoiets] zou
moeten [mogen
en kunnen]
hebben.

Er
zijn immers
[minstens] twee manieren
om de werkelijkheid tegemoet te treden:
het cognitieve, verstandelijke, en aan de andere kant
het meer belevensmatige, wat zo ook
een van de kenmerken is van
't "gelovige
leven"!?

Het
verrijkt ons
leven als je
ze beide tot ontwikkeling
laat komen ~ als je maar
weet wanneer 't
ene ophoudt &
't andere
begint.

Ze
laten zich
vaak heel goed
combineren, want onze
menselijke {'goddelijke'} geest
heeft nu eenmaal
een enorme
plasticiteit.

Ze
is als
een briljant: hoe
meer facetten & hoe
mooier je ze slijpt, des te rijker &
zoveel interessanter ons
leven kan
worden.

Kortom:
geloven &
weten zijn voortaan
geen onverzoenbare
tegenstellingen meer, maar ze
kunnen elkaar aanvullen,
verrijken &
illustreren
...

113
78
69