mydipartijdigheid populariteit kijk- & zijkcijfers


*
Maar
hoe gaat het nu
verder?

Dat
kunnen we verduidelijken
als we uitleggen
waarom we van een collectief
spreken!

Religies,
dat geldt van alle religies
en dus ook de christelijke,
willen het sociale geheel
intact houden,
en zij onderwerpen daarom
de enkeling aan de
gemeenschap
...

Niemand mag
[eigenlijk, volgens hen]
het collectief
verlaten.

In de islam
geldt zelfs de opdracht
om de 'afvallige'
te doden.

Die sanctie
mag dan wel langzamerhand
haar venijn hebben verloren,
maar het mechanisme bestaat nog steeds,
ook in sommige christelijke kerken
en [vooral]
sekten!

Het geheel
gaat voor de delen,
de enkeling moet zich voegen in het geheel,
OF
hij/zij is
'vogelvrij'?

Dat kunnen we ook illustreren
aan de hand van het mydiverhaal
van Martin Luther.

Luther
komt op uit het collectief waarin hij is geboren,
beijvert zich vervolgens om volgens de regels van het collectief te leven,
doet zelfs extra zijn best en
wordt 'dus' monnik.

En ook dat is nog niet genoeg:
binnen die grenzen gaat hij nog weer verder
dan de doorsnee monnik.

Maar dan komt de twijfel in zijn hart,
en twijfel doet studeren,
onderzoeken:
bij Martin L. werd dat het studeren
in de bijbel.

De tekst
van het boek Romeinen
werd hem een eye-opener [openbaring,
zeiden ze vroeger].
Maar wat gebeurde er?

Toen hij
met zijn vondsten
naar buiten kwam,
kreeg hij geen
gehoor.

Het collectief
duwde hem terug,
hij vertoonde een eigen gezicht
maar dat werd hem dus
[zoals gewoonlijk]
niet in dank afgenomen:
Luther was een
gevaar!

@

L. als schoolvoorbeeld
van wat een collectief een collectief maakt:
het stelt het geheel boven de enkeling,
wil geen zelfstandig denkende individuen,
traint die individuen erin
om te denken wat ze
MOETEN denken,
en ervaart elke enkeling met creativiteit
en authentiek gedrag als een bedreiging voor het voortbestaan
van het geheel!

@

Het collectief
als het negatief van gemeenschap:
zijn de kerken [e.d.] in DEZE zin
een collectief?

@

Met voorliefde
wordt in de kringen van kerkelijke leiders
de kerk een moeder genoemd.

Ook Augustinus deed dat al.

Maar
om de metafoor aan te houden:
je moeder eer je,
maar je blijft toch niet
onder haar rokken
schuilen?

Een moeder
die daarop uit is,
kweekt kinderen met
een moederbinding.

Zulke moeders
vinden wij geen goede moeders [meer],
en haar kinderen zijn
in een op zichzelf zinvolle fase van hun ontwikkeling
blijven steken.

Zonder metafoor:
de kerkelijke gemeenschap
is er niet om zichzelfs wille,
ze is niet datgene waar het [eigenlijk]
om gaat.

Keer je die verhouding om,
dan krijg je een kerkgeschiedenis
die tot op vandaag toe
een lange aaneenschakeling van [meestal] onzichtbare,
onontdekte Luther-affaires [in allerlei variaties]
oplevert:
mensen die niet de ruimte krijgen
om zich uit het collectief los te maken,
om op hun manier
een gelovig mens te zijn
of te worden.

ZO
dus
niet!

Het instituut
is er voor de mensen
en de mensen zijn er niet
voor het instituut,
volgens het model van
'de mens is er niet voor de sjabbat
maar de sjabbat is er voor
de mens'.

23 jul 2006 - bewerkt op 30 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende