mydiovereenkomsten & verschillen: komen & gaan ...

Het
opmerkelijkste merkwaardige aan myDi
zijn natuurlijk niet zozeer de overeenkomsten der mydi'ers,
maar hun onderlinge
verschillen.

Het
gemeenschappelijke is
dat ze ongeveer dezelfde taal gebruiken
om te zeggen wat hen bezielt,
dat de meesten in Nederland wonen en hier
op school gaan en/of werken
ofsow
en naar het schijnt ook nog
vaak dezelfde modetrends volgen qua muziek,
kleding, uitgaan &
'smaak'?

Maar voor de rest
mag je hopen dat ze hun seksualiteit,
persoonlijkheid en karakter, gewoonten en voor- en afkeuren
toch verschillend beleven en
ervaren!

Grote
en kleine mydimensjes dus,
dikken & dunnen, ouder en jonger,
slimmer & dommer, armer en rijker, mooier & lelijker,
lekker en gekker en ga zo maar
door ...

Leven is
uiteindelijk denkbeelden verzamelen:
samen vormen al die denkbeelden over onszelf & anderen
onze visie op de wereld en onszelf ~
op den duur zit ons hoofd er vol mee,
we beginnen allemaal al heel jong te lijken
op een huis waarin mensen korter of langer hebben gewoond:
vroeger of later
[van het begin af aan of misschien wel nooit?]
slibben de lichaams- & geheugenkamers dicht met dingen
die we al of niet willen 'bewaren',
althans nog niet kunnen weggooien,
dus geven we in onze diverse mydistukjes
stuk voor stuk blijk van de inhoud van
onze sociale bagage?

Sorteren
en scheiden zou het beste zijn,
maar hoe doe je dat?

Soms gaat het helemaal vanzelf.
De werkelijkheid komt ons te hulp met haar eigen inbreng,
of die ons nu aanstaat of niet.

Andere mensen,
daden, gedachten en gevoelens
moeten we dan wel een plaats toekennen
naast onze eigen hersenspoelingen & brainwashes,
het zou niet in ons opgekomen zijn
als ze niet zelf op het toneel
waren verschenen?

NU
dwingt de komst & aanwezigheid der 'anderen'
ons om onze eigen individuele denkbeelden over
wat we al of niet geloven, omarmen of van ons afduwen
op de helling te zetten!

Discrimineren,
onderscheiden, keuren en testen
is ook een hele onderneming.

Je moet het willen
en vooral ook durven:
de stap maken van niet durven weggooien
naar niet langer bewaren.

Maar uiteindelijk
bestaat myDiary hoofdzakelijk hieruit:
met al onze overeenkomsten
en verschillen voltrekken we dat proces van aantrekken en afstoten,
kijken en zien, luisteren en horen,
waarderen en afkeuren van praktisch alles
waarmee we te maken
krijgen.

Bewust
of onbewust, goedschiks
of kwaadschiks.

Niet al die
overgeleverde gevoelens, gedachten, daden en
'levensvullingen' zijn de moeite van het bewaren waard,
sommigen lijken zelfs op de wapenrusting
van middeleeuwse ridders en de hoepelrokken & aanverwante
t[r]uttigheden der jonkvrouwen met daaronder
de machochamps & bonobo-chimps
der daaraanvoorafgaande reeksen voorouders
en daaropvolgende uitspruitende jongere
generaties ...

We zijn allemaal
een kruising tussen museumstukken,
mensaap- & aapmensen, zoogdieren en robotniks
die vaak lasthebben van 'al die ballast'
en/of vaak ook genieten
van het plezier hebben
in 'ons bezit'?

DUS
drukken we in woorden uit
'wie of wat we zijn', vanaf het allereerste babygekrijs tot onze laatste zucht en
overal en altijd daartussenin
geven we blijk van ons bestaan:
we trachten te onderscheiden tussen wat ertoe doet
en wat niet?

En waar het ons brengt
zien we dan weer uit de woorden die we gebruiken
vol van voelen, denken, doen en laten, herhalen en weglaten
in geuren en kleuren liefhebbend en
zeurend ...

Van ieder dus
een eigen collage van indrukken,
overlappingen & nieuwe ontdekkingen,
gepaste en ongepaste exhibities
die eerst onder onze eigen ogen komen
en daarna tamelijk willekeurig verspreid worden
onder een ietwat breder publiek van mydi'ers
en allerlei andere wilde machobeesten of
bonoboistische kuddedieren
die tijdelijk verblijven achter de blanke top der duinen
en bedijkte waterlanden &
~wegen ...

Maak er
maar wat van
als je kan?

Ik ga
eten koken.
Hasta la pasta,
sjaloom/salaam &
sayonara!