Liever
geen stenen
meer voor
brood.
Alleen
wat leeft
kan verder bloeien:
dat wat je hoort
en ziet en
proeft!
De
zoektocht gaat
niet meer om dode dingen:
maar om wat echt is, wat de mens behoeft.
In zang en dans klinkt het geluid van alles wat ooit was,
het komt weer en het gaat,
verschijnt opnieuw
in and're
vormen.
In
elk moment
ligt altijd weer
een geheel eigen waarde:
in ieder ogenblik het langbewaarde
dat nooit verloren gaat.
Hij is niet meer en ook zij in verdwenen:
toch blijven zij voortleven in
hun enigst
kind.
Het
woord dat
toen gesproken werd
blijft eeuwig waarde houden: niets is verspild,
vergeefs of nutteloos ~ het is alleen
verwelkt om elders
weer opnieuw
te blijven
bloeien
...
Wij
zijn geworden
dat wat wij ooit waren:
en blijven onderweg sinds dat moment
van onverwoest voorbije eeuwigheid
in levendig
heelal
...