myDiOnderwijsprogramma's uit de landen van ooit.

Het feit dat de beschavingen van de Oudheid orale culturen waren beïnvloedde de teksten die op schrift werden gesteld.

In Babylonia & Israël waren geschreven teksten meestal bedoeld om een mondelinge voordracht te ondersteunen: de in deze culturen gebruikte werkwoorden voor 'schrijven' betekenen letterlijk 'roepen, hardop uitspreken' ('qara'/'sasu/sitassu'. De taal weerspiegelt zo de wijze waarop teksten werden gebruikt. Geschreven documenten werden hardop voorgelezen, zowel bij openbare als bij persoonlijke lezing.

Stillezen was heel ongebruikelijk. Zelfs de leerling die op een eenzame plaats las, 'prevelde' de tekst die hij las (Ps 1:2; vgl. Acts 8:30).

Als iemand werd aangemoedigd om iets goed te lezen, dan zei men hem om erop te letten dat de tekst 'niet van zijn mond week' (joz 1:. Lezen was met andere woorden een orale activiteit. Schrijven is een communicatiemiddel.

Om zijn bestemming te bereiken had de geschreven tekst een stem nodig.

Teksten waren bestemd voor de oren in plaats van de ogen. In Yesjayahoe 29:18 wordt een tijd voor-speld waarin ook 'doven zullen kunnen horen hoe uit 'n boek (sefer) wordt voorgelezen'. Zelfs bij minder gewijde vormen van schriftelijke communicatie zoals brieven was het gebruikelijk dat iemand anders de brief aan de geadresseerde voorlas. Een boodschapper bezorgde de brief niet als een postbode. Hij 'verkondigde' de boodschap, waarbij de geschreven brief als geheugensteuntje en controlemiddel werd 's ruikt. Om die reden beginnen Babylonische brieven met een zinswending die gericht is rot de boodschapper: 'Spreek als volgt tot die-en-die.' Van de weinige leken die konden lezen werd verwacht dat ze een brief memoriseerden. Een militaire bevelhebber uit Lachish zegt, niet zonder trots: 'Als ik een brief krijg, dan kan ik hem als ik hem heb gelezen, in zijn geheel reciteren.' Ook andere vormen van schriftelijke communicatie vroegen om de stem van een lezer. In Mesopotamia en Egypte werden ook koninklijke wetten afgekondigd met behulp van
geschreven teksten. De verwijzing in Yesjayahoe 10:1 naar degenen 'die onrechtvaardige wetten invoeren, hen die dwang-bevelen uitschrijven' weerspiegelt dit Israëlitisch gebruik. Er werden talloze kopieën gemaakt van verordeningen die bij de stadspoorten en tempé poorten in het gehele land werden voorgelezen om de bevolking te informeren.

Verspreiding vond plaats door middel van formele mondelinge afkondigingen van de tekst door daartoe aangewezen voorlezers. ZO werd het koninklijke besluit om offers in de plaatselijke tempels te verbieden en de eredienst te centraliseren in Yeroesjalayiem aan de bevolking meegedeeld door middel van af-schriften van de verordening, die werden opgehangen bij de stadpoorte. En werden voorgelezen door openbare voorlezers. Deze voor-beelden laten zien dat met de uitvinding van het schrift en de opkomst van een geschreven literatuur de orale cultuur niet onmiddellijk transformeerde in een literaire cultuur. Het schrift had een diepgaande invloed op de intellectuele ontwikkeling van de beschaving, maar zolang er nog geen industriële productie van geschreven teksten was, bleef het gesproken woord het belangrijkste communicatiemiddel!