mydiogen -oren -handen en -voeten .............

"Een hiernamaals om onze eindigheid te ontlopen"


Wat
we niet
meer kunnen veranderen,
kunnen we wel anders zien.
De verbeelding komt ons te hulp,
de religieuze verbeelding van alle grote godsdiensten.
De dood als een overgang naar een ander leven, bij voorbeeld, of als naar de hemel gaan misschien.
Als een herkansing, voor het geval iemand een reincarnatietheorie [ofzoiets] aanhangt ...
Ik kan een lange lijst maken van voorstellingen die mensen rondom de dood als einde van een mensen-leven hebben geweven. Hiernamaals, overkant, gene zijde,
de beelden verschillen maar ze komen wel
op hetzelfde neer: einde
is niet echt een
einde.

Christelijke theologen
maakten bezwaar tegen een term als hiernamaals,
je moet volgens hen van opstanding der doden spreken: het zou gaan om een wonder,
en dat is heel wat anders dan zoiets als een overgang!
ZOU het?

We
komen er
vast wel weer
een keer op terug!
Maar we kunnen hier al wel vaststellen
dat het ook in de opstanding der doden om de oversteek van hier naar daar gaat, naar gene zijde,
naar het land van louter licht, het land van 'zouden wij ook eenmaal komen?', via welke brug en onder welke naam dan ook. De voorstelling zou haar zin verliezen als het 'ik' dat doodgaat
niet dezelfde zou wezen als het 'ik'
dat opstaat.

De christelijke traditie
doet niet onder voor welke andere dan ook.
Je kon, volgens de kervader Ignatius, zelfs hier en nu al beginnen met aan jouw onsterflijkheid te werken door de viering van het 'misoffer' niet te verontachtzamen: brood en wijn beval hij aan de gelovigen aan als een farmakon athanasias, letterlijk: een middeltje
tegen de onsterflijkheid.

Het omgekeerde dus
van de zogenaamde Nederlandse Pil van Drion,
waar je juist dood aan wilt gaan als jouw leven
onleefbaar geworden is.

Alles ontkenning van onze eindigheid?

Het brengt ons
op een kwalijke kant van hiernamaals,
hemel, een leven na dit leven, of hoe je het ook maar wilt noemen:
het heeft ons de kunst van het sterven afhandig gemaakt.
Dat ligt niet aan die voorstellingen op zichzelf, maar een het klassieke misverstand waaraan de geloofswereld ten offer is gevallen: wat 'van verbeelding' is werd alras voor 'echt' gehouden,
voor een HEUSE 'stand van zaken': er is een overkant en daar gaan we heen,
daarvoor zijn we zelfs 'christen'
geworden?

Achter deze draai van 'voorstelling' naar "ECHT"
ligt onze gigantische angst voor de dood: die moeten we [met alle geweld?] dus eerst proberen kwijt te raken? Ik zou terug willen naar de zo triofantelijke uitroep van de apostel Shaul/Paul: 'dood,
waar is jouw prikkel!'.

Inderdaad,
in hun context betekenen deze woorden heel wat anders!
Deze apostel zag de dood als straf op de zonde, en is de straf gedragen of kwijt gescholden door het 'offer van Yehosjoea haNatsrie haMasjiach', DAN is een gelovige, zoals het kerklied zegt
'van dood en zonde vrij!'.

Maar de regel is niet ongeschikt
om ingepast te worden in een andere samenhang:
die van de ontmythologisering van de dood ...
Het christelijk oor dat ons is aangenaaid moet weer worden afgehouwen.
Leer het van de dichter Pessoa:

Wanneer de lente komt,
En als ik dan al dood ben,
Zullen de bloemen net zo bloeien
En de bomen zullen niet minder groen zijn dan het vorig
voorjaar,
De werkelijkheid heeft mij niet nodig.


Ik
ben er
geweest,
heb mijn best gedaan
[hoop ik],
en de rest moet [en
wil] ik overgeven aan de handen
van mijn hemelse Vader en Moeder
en het nageslacht.
Dat is voor mij
wel genoeg en
voldoende
...
08 aug 2006 - bewerkt op 03 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende