mydimomentopname


Het
merkwaardige feit
doet zich nu blijkbaar voor
dat we op onze tijd/ruimtereizen alle andere levende wezens kunnen ontmoeten die ooit geleefd hebben of nog zullen ontstaan. Onze aarde is als een groot zich permanent ontwikkelend wezen van levensvormen die alle aan elkaar verwant zijn en vanaf het eerste begin tot en met de laatste snik verbonden blijven.

Eigenlijk
doet zich dat dan ook voor in ons hele heelal
van oerknal [Big Bang] tot en met de Finale 'Crunch': de achtergrondruis van ons brein bestaat uit alles wat ooit plaatsvond [en zal vinden]. Met andere woorden: alles wat er is bestaat slecht uit EEN groot NU!
We kunnen het meestal alleen maar niet zien en ervaren omdat we geprogrammeerd zijn als organisme
dat slecht oog en oor heeft voor minime tijdsverschillen die we ondergaan als momenten, sekonden en minuten?

EEN
van de allermerkwaardigste bewustzijnservaringen
is dan ook dat we soms in een ogenblik ons hele leven als het ware 'voorbij kunnen zien glijden'. Net zoals ook de illusies van onze droomwereld waarin ons brein de krankzinnigste trucs & kunsten met ons uithaalt!

Een eierstok produceert een bepaald
aantal eitjes en juist dat ene blijkt te worden bevrucht door dat ene zaadje dat 'allang' op komst was: we overleven die eerste versmelting, de onderlinge verdelingen & opslitsingen zetten zich door en voila!, een
nieuw mydiertje onstaat als in het leven geroepen door een evolutionair toverstokje. Met een beetje geluk
is er sprake van een liefhebbende vader en moeder in een omgeving die bevorderlijk voor verder leven ...

En dan begint het feest pas goed:
het m/v/k~spel zet zich voort al naar gelang de omstandigheden van binnenuit en buitenaf ons 'goedgunstig' [of 'kwaadaardig'] gezind zijn? Sommigen noemen dat g d{en} of
'duivels', anderen zien er helemaal niets bijzonders in en de meesten van ons hebben gewoon absoluut geen flauw idee van wat er 'aan de hand is' en leven gewoon van de hand in de tand van de ene maaltijd tot de andere totdat ook DAT voorbij is en het 'geheel' weer 'gewoon' tot stof vergaat! Anyway: in situaties
als deze komt meestal gehechtheidsgedrag voor?

Dat wil zeggen
dat mensen onder dergelijke boeiende omstandigheden meestal nabijheid~zoekend gedrag vertonen. Onze opsommingen zijn nooit volledig, maar dat komt dan ook omdat het geheel EEN grote "FLASH" of "FLUSH" is en tegelijkertijd een vreselijk ontzaglijke combinatie van opeenvolgende momenten die hun 'memento's' vastleggen en achterlaten in de vorm van genetische codes aan de ene kant en 'kunstzinnige uitingen' aan de andere{n}: we leggen allemaal getuigenis af van ons bestaan als verbindingen zoekende eenheden die elkaar aantrekken en weer afstoten. Er zijn talloze voorbeelden aan toe te voegen en anderszins te interpreteren of nader te duiden!

Ik stond rond half zeven op
omdat ik moest plassen en inplaats van terug te keren naar m'n warme nestje, ben ik naar beneden gegaan, heb een kop koffie gedronken en zit me achter dit scherm te vermaken met al wat zich blijkbaar voordoet aan 'hersenschimmen' en 'bijverschijnselen'! Het zij zo ...

Dit alles is slechts
EEN
van de vele andere 'keuzemogelijkheden' die zich ogenschijnlijk 'voordoen': als je
plotseling schrikt of je iets realiseert bijvoorbeeld! Ik zou de mydimensen die dan spontaan iemands naam roepen of schreeuwen, niet allemaal de kost willen geven. Als we angstig zijn, zoals bij hevig onweer
of bij abrupte bewegingen, noodtoestanden, ongelukken of allerlei andere pijnlijke of onthutsende plotse ervaringen? In feite bestaat ons hele leven uit dit soort van momenten en gewaarwordingen ook al is het wel zo dat we ons dat meestal niet beseffen!

"HET"
gebeurt: we staan erbij en kijken ernaar, en ... weten
niet goed wat er 'aan de hand is', 'wat ons gebeurt', en zijn ons meestal slechts 'bewust' van een super minimale fractie van dat 'ijsberg/vulkaangeheel' ~ het tipje van het topje van 'de rijstenbrijberg' die we onze hersenen noemen, die op zich weer deel uitmaken van ons 'collectief bewustzijn' & 'het leven op aarde' ...

Het is daarom
dan ook alleszins telkens weer de moeite waard om hier, als het kan, even bij stil te staan?! In allerlei voorafgaande mydiverhaaltjes hebben we al eerder en vaker gezien dat bijna alle mensen [vooral 'dementerenden' aan het eind van hun leven] geen afdrukken meer maken van de indrukken die zij ondergaan? Vandaar ook de noodzaak om voortdurend in hun waarnemingsveld aanwezig te zijn.

Daarom ook dat wij,
van achteren of van de zijkant komend en zelfs al doen we dat heel langzaam, meestal [te] abrupt hun waarnemingsveld binnentreden. Hetzelfde doet zich op dit moment dan
OOK
voor: mijn partner wil een invoice maken en die uitprinten!
NU?
Ja, uitgerekend nu! Dus wees gegroet, mydiertje, vol van genade, myDi zij met u, en met uw geest [for whatever it's worth!]?

Tot straks of later ...

blozen
28 jun 2007 - bewerkt op 06 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende