mydilevensfasen & allerlei andere bijverschijnsels

.
.
i

OOK
ons werk
is natuurlijk vanzelfsprekend
van invloed op onze beeldvorming!

Wie al eerder veel met ouderen in aanraking kwam,
denkt eerder dat het er veel zijn en dat is ook van toepassing
op alles waarmee we te maken krijgen?

Het maakt verschil:
een oudere meemaken als een wijze leider
of alleen maar als 'n zoveelste afgedankte grijze muisachtige ex-werknemer
die alleen nog maar 'zijn tijd
uitzit'
...

Voor jeugdigen
werkzaam in verzorgingshuizen
geldt die invloed van hun werk op beeldvorming heel sterk:
als ze uitsluitend bij dementerende oude mensen hebben gewerkt, bijvoorbeeld in een verpleeghuis,
dan hebben ze al snel het idee
dat er veel oude mensen
dement zijn.

En als iemand
door zijn werk nog nooit een oude mens
~ laat staan een dement oud mens ~ ontmoet,
dan ligt het ook voor de hand
dat hij hun aantal
onderschat.

Zonder bijstelling
van ons meestal negatieve beeld van ouderdom en dementie,
zal er nooit een reele beeldvorming over de oude dag in deze maatschappij tot stand komen.
Zonder zo'n correctie krijgen we, jonger of ouder, ook nooit een reeel of positief beeld
van onze eigen laatste
levensfase
...

Mensen kunnen moeilijk met plezier uitzien
naar hun oude dag zolang er een negatief beeld van blijft bestaan:
kennis nemen van feiten en van werkelijke aantallen en omstandigheden
corrigeert deze onjuiste beelden.

Maar dat niet alleen.

Door kennis te nemen van de feiten
worden als het ware ook onze neuzen dezelfde kant op gericht!
Weten over hoeveel demente personen [en anderszins geestelijk gehandicapten en lichamelijk invaliden] het gaat, zorgt ervoor dat de kennis over de belevingswereld van de betreffenden
niet meer op de verkeerde personen of in verkeerde situaties
wordt toegepast.

Een gecorrigeerd,
juist beeld over het aantal zwakkeren en 'behoeftigen'
voorkomt dat je datgene wat je over hen te weten bent gekomen misschien ook op jezelf gaat toepassen: dementie overkomt slechts 'n klein deel van de 65-plussers
en dan nog veelal de oudsten onder hen.

Informatie over dementie
en allerlei andere 'gemankeerden' op wat voor leeftijd en in wat voor levensfase dan ook,
hoeft dus een wat meer rooskleurig beeld over de mens en ons 'ouder worden'
niet in de weg te staan?

Jongere mensen
moeten vaardig zien te worden in de kunst van de improvisatie,
meer dan in de calculatie van een sluitende
risicoboekhouding!

Zij hoeven geen goden te zijn
die zichzelf een wereld ex nihilo scheppen,
maar vooral ook 'gewone' mensen, die al laverend en schipperend
"doen wat hun hand vindt om te doen!"
[Pred. 9:10]

Er is een tweede reden
om niet zomaar klakkeloos in de maakbare levensloop te geloven [of in haar volkomen tegendeel]:
het planningsgeloof [of chronische depressie] is niet alleen maar onrealistisch,
maar ook onbarmhartig.

Het heeft geen enkel oog
voor tragiek [of gezond optimisme]?
Het rekent mensen alleen maar af ~ zo luidt de mantra in beleidskringen ~ op "hun keuzes,
die ze in vrijheid gemaakt hebben en waarvoor ze dus verantwoordelijk
mogen worden gehouden".
Vooral ouderen
met een wat minder 'succesvol' leven achter zich worden er het slachtoffer van!
De financiele, sociale, fysieke ellende die zij met zich meedragen, heeft zich maar al te vaak opgehoopt als gif in hun voedselketen.

Een aaneenschakeling van pech,
falen of allebei, die niet meer ongedaan gemaakt kan worden.
Maar in de ogen van de planners krijgt iedereen de oude dag die hij verdient: hij kon er immers toch op 'voorsorteren'?

De ideologie van de vrije keuze
heeft iets pervers, omdat ze uitgaat van een evidente leugen.
[En het maakt dan ook niet zoveel uit of die uit de mond komt van een 'seculiere liberaal' of de ene of andere fanatiek extremistische 'orthodox gelovige' in wat dan ook.
Keuzes zijn zelden
echt 'vrij'
...

Ze worden altijd genomen
in contexten die min of meer dwingend zijn
en de alternatieven bepalen!

Neem iemand
die dagelijks tal van belangrijke beslissingen neemt, in een Torentje {ofsoowiets},
of ergens in een bestuurkamer
op de Zuidas
...

Hij heeft
veel macht,
maar is hij ook vrij, in de zin van: ongedwongen?
Allesbehalve!

Hij [of zij]
is volkomen ingesponnen
in een web van beperkende
condities.

Zijn mensen vrij
als ze moeten kiezen tussen een zorgpolis van Ohra of Zilveren Kruis,
de ene of de andere energieleverancier, supermarkt, begrafenisondernemer,
't ene of andere vervoersbedrijf of luxe crematorium, een levensloopregeling of spaarloon,
een rode of blauwe rollator, een schop onder de kont of een gouden handdruk,
't ene of andere verpleeg- of verzorgingshuis?

Vrij
zijn mensen
pas in die keuzes
waarmee ze zichzelf kunnen vereenzelvigen,
waar ze zelf met ziel en zaligheid voor kunnen GAAN.
En DAT zijn er niet zo bar veel!
Waarom dan toch die nadruk
op de z.g. 'vrije
keuze'?

Ergens
moet de rekening worden gepresenteerd.
Nu we haar niet meer in de schoenen van de Voorzienigheid kunnen schuiven en evenmin mydiverhaal kunnen halen bij de Overheid:
waar leggen we haar
DAN neer?

Bij het individu zelf!

Hem
[of haar]
rekenen we die
volle ['evangelische'?] verantwoordelijkheid toe voor zijn/haar levensloop?
Als een moderne Atlas moet hij/zij zijn/haar 'eigen' wereld dragen,
ook als we 'het' niet zelf hebben
uitgekozen
...

Genoeg
maar weer voor nu:
het is ook altijd wat?
OF je mydiverhaaltje gaat weer eens [alweer] 'veel' te lang worden,
OF je hebt er al vijf achter de dagelijkse mydikiezen zitten
OF je moet wat eten & drinken
OF je wilt een dutje gaan
doen
...

Dig deep,
jump high, dive steep,
sit straight, sleep well, drink clean water,
eat simple healthy food, read a good book,
sing a song & maak er verder maar
wat van asjekan & stay out of
Azkaban & andere
asbakken?

...

Tot
morgen:
deo volente &
insjallah!

~@~