mydilegotoyconstructionkit 4 allsexesandages .....


~*~

KORTOM,
om er nog maar
heel eventjes op terug te komen
voor het 'definitieve' slapen gaan,
m'n eerste zure droompjes voor vannacht
heb ik er alweer opzitten
omdat ik weer eens op de bank in slaap gesukkeld was
[al dromend]:
dat mydibijbelse spreken over "G D"
heeft een narratieve droomstructuur & een verhalende mydivorm ~
we moeten dus die 'openbaring van g d' niet achter die structuren zoeken,
maar vooral erin.

OOK ons eigen menselijk leven
heeft vooral ook dergelijke narratieve structuren:
dat blijkt dan ook heel duidelijk uit de manier waarop de mydimens
met allerlei persoonlijke verhalen
en experimenten greep probeert te krijgen
op 'het leven'?
En 'geloof in "G D"
betekent' dat we ons verhaal
over 'hem/haar/het' heel goed en
'veel beter' kunnen verbinden met 'onze eigen levensverhalen' en
allerlei andere 'mydi-
wereldverhalen'?!?


MEESTAL
begint het ermee
dat g d een plaats krijgt in ons mydilevensverhaal
als 'de grote [of kleine] onbekende',
'de verborgen bondgenoot',
'de geheime innerlijke kamer' of iets dergelijks,
maar uiteindelijk kan het er dan ook weer op uitlopen
dat WIJ een mydiplaats krijgen in
'het verhaal over g d'.
En omgekeerd:
als in mijn eigen tijdelijke levensverhaal
"G D" niet [meer] voorkomt,
dan is er ook geen sprake meer
van een enigszins 'christelijk geloof',
ook niet als ik ervan overtuigd zou zijn
'dat [er 'n] "G D" bestaat'.
In DAT geval
is dat geloof meer
iets tamelijk uitwendigs
of hooguit een overtuiging
zoals er ook ontieglijk veel andere overtuigingen
en meningen zijn
die we op het ene of andere moment hebben
en koesteren
en soms net zo makkelijk ook
weer weggooien?

DE
veronderstelligen
die ik die ik meestal probeer 'te verdedigen'
is dat wij met 'onze theo/psycho/ideologische metaforen en symbolen'
NIET zomaar een abstracte werkelijkheid construeren
zoals in het naakte geval van wetenschap,
kunst en techniek,
maar meer een geloofswerkelijkheid
waarin g d voor ons "G D"
van existentiele betekenis
kan worden.

ALS
dit ons voorlopige uitgangspunt is,
en blijft zolang we daarachter kunnen staan
en 'ermee weglopen',
DAN hoeven we dus ook niet meer
zo vreselijk krampachtig leerstellig over "G D" te spreken
zoals vaak gebruikelijk was en soms NOG is
[met de beste bedoelingen]
in sommige 'zwartgeblakerde' kringen
met lange jurken en hoge hoeden?
En OOK niet meer op slechts EEN
[fanatiek extremistische] manier!
Want "G D" is INDERDAAD eigenlijk ZO groot
dat hij/zij/het [m/v/k/] NIET in EEN mydiverhaal
over "HEM"
te vangen zou zijn ...

In ELK mydiverhaal
komt immers een bepaalde trek 'van hen'
[yhwh/elohim] naar voren?
We hoeven
en moeten ook niet meer zo hoognodig
in ALLE mydiverhalen 'over hen' een plekje krijgen,
of in alle mydiverhalen over onszelf 'aan hen'
een al of niet 'gereserveerde vaste plek' geven!
In EEN of enkele is dan al
genoeg ...

Onze EIGEN geloofservaringen
spelen nu immers een doorslaggevende rol?
Daarmee zeggen we op eigen narratieve wijzen en manieren
dat we ook op heel verschillende wijzen in 'hem' kunnen geloven,
verschillend als christenen onderling,
maar ook heel verschillend als jood, christen en moslim [e.d.]:
alle drie hebben toch, naar eigen zeggen,
hun oorsprong in Avram/Avraham,
Abraham/Ibrahim, de 'vader
van alle gelovigen'!

We zijn echter OOK in de loop der tijden
en omstandigheden weer herhaaldelijk uit elkaar gegaan
en dat kunnen we ook niet meer negeren of totaal willen wegpoetsen en/of opdoeken:
daarom moeten we ook vooral niet die diverse mydiverhalen
van het joodse, christelijke en islamitische geloof
door elkaar gaan halen.
Door ze respectievelijk joods,
christelijk en islamitisch te laten,
krijgen ze betekenis voor de beleving
van ieders specifieke eigen
geloofswerkelijkheid.

Pas op DIE manier
[rak kach: tat tvam asi!]
nemen we onszelf en elk ander weer serieus
en respecteren we 'de anderen'.
Het christelijke mydiverhaal
zet Yehosjoea haNatsri haMsjiach centraal,
en DAT doen de joodse en islamitische mydiverhalen
meestal niet.

LEVEN bij ons
eigen mydiverhaal over "G D" is EEN ding,
het mydiverhaal van 'de ander' respecteren een ANDER!
Als christelijke 'zwerver' probeer ik al tientallen jaren lang
iets te zeggen gedurende al dat reizen en trekken
over het 'christelijk mydiverhaal over "G D" en Yesjoea zijn kind':
DAT mydiverhaal staat dan ook op diverse
in die overgeleverde en herhaaldelijk aanpassend overgeschreven verhalen
van het zogenaamde Nieuwe Testament ...

Het zogenaamde Oude Testament
kan daarbij nu eenmaal NIET gemist worden,
want 'het nieuwe' beweegt zich in de sporen van 'het oude'.
Maar 'het' is wel ANDERS en DAT hebben joden en moslims dan ook meestal
heel goed begrepen?
De consequenties die ik daaruit trek
zijn dan ook dat ik bijvoorbeeld NIET 'op zoek ga' naar de 'eigenlijke'
ENIGE 'echte' Yehosjoea achter de tekst van het Nieuwe Testament [of elders],
ook al blijft dat best wel een heel intrigerend tijdverdrijf,
maar vooral ook naar Yesjoe in
de overgeleverde teksten.
DIE "Yehosjoea"
wordt dan ook in 'alle talen'
DE "Christos" genoemd,
of als dusdanig
[de gezalfde]
aangeduid.

TOT SLOT voor NU:
"G D" is er voor DIT leven
en NIET voor het EEN of Andere
al of niet mogelijke 'hiernamaals'.
Ons geloof schept een symbolisch universum
waarin wij 'gelovig' met 'g d [yhwh elohim en zijn kind "Y"] verkeren'
en DAT garandeert NIET een abonnement op
of een treinkaartje naar
'het hiernamaals'.
Ons geloof biedt GEEN oplossingen voor onverdraaglijke gedachten,
het is er voor om het UIT te houden
met onverdraaglijke gedachten?

OOK
met de
onverdraaglijke gedachten
dat we 'van g d niet weten of hij/zij/het/m/v/k bestaat':
juist DAARMEE te kunnen 'leven' is 'geloof'.
Ik zie het ook aan die "Yehosjoea haNatsri haMasjiach",
zoals de evangelies hem tekenen in alle veelzijdigheid;
MEER hebben we niet, dus DAARMEE
zullen we 'het'
moeten
doen.

~@~
blozen
engel
cool!
geschokt
gaap!
09 dec 2006 - bewerkt op 14 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende