mydileed

Alles
wat we
ervaren komt voort
uit beelden in onze hersenen
die zich aan ons voordoen als 'de' werkelijkheid.
Er hebben zich verbindingen voorgedaan in het verleden
tussen mensen en hersencellen en wij zijn dan al met al het resultaat
van dat tragikomisch evolutionaire verslingeren aan onszelf & elk ander
op & via allerlei paadjes
en wegen.

Daar
kun jij
je bij neerleggen
of proberen iets aan te doen:
zowel de mogelijkheden van vastzitten
als laat het dus maar maar zitten
of waaien,
en 'er verder echt
iets mee aanvangen'
zijn legio.

Meestal
hangt het
er maar vanaf
waar jij je zult bevinden,
waar je heen kunt gaan en met welke andere bronnen
en rivieren je verder maar
in aanraking
komt?

Onze
mucho macho
chimpachtige voorouders
en bonobonale neigingen streven
[nog steeds en alweer?]
naar het krijgen van
de overhand!

En wij zullen er
op de ene of andere manier
iets mee moeten kunnen gaan aanvangen
[terwijl we nog leven],
want de kindertijd is bijna voorbij
en de ouderdom
[met het onafwendbare einde]
nadert:
NU
lijkt en is dan ook
DE tijd gekomen om 'er' iets aan te doen
omdat we hier en nu ook aanwezig zijn
en 'n deel zijn gaan uitmaken
van een 'groter/ander'
geheel van samenstellingen
en mogelijkheden.

Als ik dus
van zo'n besefscontext uitga,
dan moet ik ons mentale gebeuren
wel met andere ogen
gaan zien?

We ervaren allemaal wel
een zekere hoeveelheid aan vreugde en leed
en worstelen met de ene of andere chronische [psychische] pijn?
Daardoor kunnen we onszelf en anderen leren zien als personen met wie we nu dus
niet alleen nog maar over onze situatie{s} kunnen 'spreken',
maar ook over de mogelijke eventuele oorzaken
en gevolgen van ons 'menszijn'
in ziekte en menselijke
'gezondheid'.

Alles wat we
[jij, ik & de anderen]
lijken te ervaren is dus maar zeer betrekkelijk:
als ik erken dat al onze diverse dierlijke en menselijke 'geestestoestanden'
& lichamelijke gewaarwordingen ons betrekken bij onze 'eigen' vorm van werkelijkheid,
dan verandert tegelijkertijd ook mijn beeld van
en mijn mening over
mijzelf & de 'onmisbare'
ander!

En deze 'veranderingen'
moeten dan ook verder doordringen
tot alle andere lagen van bemoeienis met de 'medemensen',
onze ouders en kinderen, verzorgers en onderwijzenden,
onderzoekers en 't
'publiek'!

Zonder
mijn vooropgezette
bevooroordeelde beeld
van ons lichamelijke en mentale functioneren te gaan veranderen
kan ik nooit ten volle mijn eigen betrokkenheid en die van 'de anderen'
op mijn eigen groei- & veranderingsproces
of dat van anderen accepteren
of mezelf en die anderen
au serieux
nemen.

Als we onszelf
en elk ander ervan kunnen doordringen
dat we allemaal van onze situatie gewaar blijven
door en ondanks alle verschillen en daarbij bepaalde gevoelens hebben,
dan zal dit waarschijnlijk ons aller en ons eigen invoelend vermogen ten goede komen
en daarmee onze vreugde zowel als ons verdriet wat meer hanteerbaar
en [ook al is het maar iets]
draagbaarder
maken?

Naast
al onze eigen
praktische problemen
hebben we als menselijke soortgenoten
en 'familieleden' van elkaar
te maken en te kampen met een onvoorstelbare hoeveelheid
van hoogst variabele emotionele problemen
en in elkaar verwikkelde 'humane'
evolutionaire processen?!

We stonden maar al te vaak
lange tijd met de rug tegen de muur
{of dachten dat alles koek en ei was totdat we zelf in botsing kwamen met het Een of Ander!}:
vroeger of later verlangen sommigen van ons naar onze dood en een einde aan het lijden,
aan TE groot verdriet en volslagen verveling
of volkomen belachelijk irritante
'uitzichtloosheid'?!

Hoe kan ik
in 's hemelsnaam dit soort wensen
en bepaalde bijbehorende mydigedragingen en -gevoelens
die daarmee samenhangen ooit ook zelf begrijpen,
leren hanteren en eventueel
'behandelen'?

Of je het wilt of niet:
we komen er al met al
allemaal vroeger of later mee in aanraking!
Een mogelijk theoretisch perspectief om dit soort van menselijke gevoelens te begrijpen
is dat het om een 'niet-tastbaar of niet-concreet' verlies handelt:
het bijzondere van het verlies in het geval van chronische ziekte
en dus bijvoorbeeld ook bij dementie is dat we de geliefde personen kwijtraken,
terwijl ze toch nog lijfelijk 'aanwezig' zijn,
en dit bemoeilijkt en verzwaard
ons aanvaardings- &
rouwproces!

In
sommige opzichten
lijkt de situatie
ook wel wat
op de vermissing
en verdwijning van een dierbaar persoon,
een familielid, goede vriend of oude kennis.
Dit alles onregelt ons mentaal functioneren
en maakt onze leef- en gezinssituatie
tot een toneel van chronische, vage en soms zeer bedreigende,
volkomen 'onoplosbaar' lijkende,
gevoelens en gewaarwordingen:
we kunnen er zelf helemaal van in de war raken,
het niet meer zien zitten en al of niet [on]willekeurig overgaan
tot nog meer chaos en wanorde, agressie en geweld,
tot en met [zelf]moord en doodslag of
allerlei 'ongelukjes'?!

Ook veel mydiertjes van alle leeftijden.
vooral zij die de zorg ervoor dragen en er direct zelf ook mee te maken hebben
in het dagelijkse mydileven van alledag,
voelen het angstwekkende chronische ziekte- en aftakelingsproces
van een [min of meer] geliefd persoon als een zware last
en een ondraagbaar lijkend onoplosbaar probleem:
DAT is het dan ook wat ons nu typisch 'menselijk' maakt
als je het vergelijkt met onze verre voorouders en evolutionaire soortgenoten
EN je kunt het bovendien meestal vandaag de mydidag nu niet meer gooien op "God"
[of 'goden'], duivelse bemoeienissen, engelengeduld & 't geloof in wonderen
en miraculeuze ingrepen, alleshelende sjamanen en ingrijpen via gebeden
of 'bijpassende' donder~
slagen!

Ook is het nu wel overduidelijk
dat de laatste levensfase van chronische & dementerende patienten
heel wat vergt van degenen die voor die zorgen staan?
Ongetwijfeld hangt hun draagkracht in niet geringe mate af
van de wijze waarop zij met het verlies van dierbare personen hebben kunnen leren omgaan:
op die ogenblikken zijn we gedurende het hele verloop van de ziekte
min of meer actief bezig met een diepliggend
[al of niet 'bewust']
rouwproces.

Naast
alle mogelijkheden
tot mededeelzaamheid,
gezamenlijke vreugde, grote blijdschap en gedeeld genot
die we ook [telkens weer!] in ons leven kunnen [blijven?] ervaren,
is ons leven een beter leren omgaan met al deze fasen in ons rouwproces
op wat voor terrein dan ook!

De
totale verbijstering
van zovele rouwenden
[en anderszins hevig aangedane getraumatiseerde menselijke wezens],
het langdurige zoeken
en het sterke verlangen naar 'de verloren persoon':
al die pijnlijke kwellingen en de overstelpende uitzichtloos lijkende wanhoop als deze niet gevonden wordt en ten slotte herstel en het vinden van de ene of andere manier om toch ondanks alles
[alweer] verder te leven zonder
'de verlorene'!

Bijna
tweeduizend jaar
geleden vond als het ware
'iets dergelijks' plaats met de persoon
van Yehosjoea haNatsri haMasjiach en zijn familieleden,
vrienden en volgelingen, 'bewonderaars' & diverse 'hatenden',
ongelovige 'heidenen', vreemdelingen en
volksgenoten:
daarom staat het ook
nog steeds symbool voor de diepste positieve
en negatieve gevoelens die
mensen van alle tijden
en plaatsen ook
maar kunnen
hebben?

~@~