mydikwebbeldoos & het grote op- en neerbewegen

Hoezeer
we anderen
via onszelf navoelen,
illustreert de neuroloog VR aan de hand van anosognosia-patienten,
mensen met verlamming van een ledemaat die dat ontkennen:
"Oh, die arm, die is niet van mij!"
Zij ontkennen hetzelfde euvel bij een medepatient:
"Als je dat verlamde beeld van jezelf niet kent of voelt,
dan kun je het ook niet als een soort
virtual reality van de ander
in je hoofd draaien!

Hoe
konden we ons
tot zulke gemoedlezers ontwikkelen?
De ethologen wijzen naar onze voorgangers, de primaten,
en neurologen wijzen op de sporen van hen in ons brein:
de invoelende neuronen zijn bij de aap ontdekt.
Maar hun morele aard? Als 'niet-denkers'?
Moraal begint bij het echte
'overwegen'!?

Maar
Gazzaniga
[zie de voorgaande mydiverhaaltjes over
& van de schrijver van "The Ethical Brain"!]
schudt hier zijn hoofd:
't brein is in zijn ogen een vergaarbak van zelfstandige netwerken
die razendsnel op prikkels om ons heen reageren. Visuele, motorische en ook morele!
Ondanks de versnippering ervaren we onszelf als een eenheid, dankzij een kern in de linker hersenhelft die hij de interpretator, de verhalenverteller noemt.
DIT gebied registreert alle activiteiten van boven en verknoopt ze allemaal met elkaar?
Het plakt er een verklaring op!

DIT
stukje brein
ontdekte MG bij patienten
met ernstige epilepsie bij wie de verbinding tussen beide hersenhelften werd doorgesneden:
als de rechterhersenhelft van die mensen een opdracht kreeg en uitvoerde,
terwijl de linker hemisfeer van niks wist, dan kwam de verhalenverteller van links TOCH
[weer] met een eigen lezing voor het gedrag.
Ook al sloeg die verklaring meestal nergens op, die 'verhalenverteller'
['t mydi'ertje als het ware] hield voet bij stuk.
De neuroloog VL doopte dit hersengebied onlnags in een column in De
Psycholoog dan ook gekscherend
"De Kwebbeldoos"!

DEZE
[mydi]kwebbeldoos verzint [mydi]verhalen
en geeft verklaringen met de snelheid van het licht!
In het debat grijpt hij voortdurend naar alsmaar nieuwe argumenten als de vorige hem
uit handen zijn geslagen.
DAT kennen wij immers ook allemaal {?}:
als de emoties hebben gesproken en we hebben de een of andere stelling betrokken,
dan praat ons brein er voortdurend weer [alweer!] naartoe,
recht of krom!

"De Opponent ZAL buigen [of kan barsten?]!

De psychollog JH vergeleek het ook wel met schaduwboksen.
Het is een illusie om te denken dat je elkaar met argumenten raakt als jouw moreel instinct eenmaal op iets heeft ingezet: het is dezelfde illusie, schrijft H., als dat je denkt
dat je een hond kunt laten kwispelen
door met je eigen hand zijn staart
op- en neer te bewegen ...

Maar 'we kunnen niet anders'
dan een 'rationele' draai geven aan onze emoties:
en uiteindelijk vinden volgens G. ook de religies DAAR hun oorsprong?
We interpreteren ook de variabele en varierende werkelijkheid om ons heen, wat anno 2007 resulteert in meer dan tienduizend religies
[tendens stijgende?]!