mydikussen seksuele verlichting & mydiapestaartjes

ALLES
wat we
tegenkomen laat ook
sporen na in ons
lichaam en
op onze
geest?

Materieel
gesproken is
een gewonnen race niets!
In plaats van erom te lachen
heeft de winnaar van Olympisch goud ook nog
een andere mogelijkheid
om op dit 'niets' te
reageren
...

Hij
drukt een
kus op zijn
medaille. Zulke handelingen lijken,
net als lachen {dus eigenlijk ook op niets},
een wat onbenullige aard van de mydimens bloot te leggen,
maar feitelijk zijn het
culturele en intellectuele hoogstandjes:
door gebruik te maken
van artefacten als een medaille zijn
we in staat om het
ongrijpbare vast te pakken
en het geestelijk
leven te
vieren.

Bij
lachen blijkt
dit menselijke vermogen
op het scherp van de snede
{de schede en het zwaard}:
het lijf zelf is hier zogezegd het artefact
dat in de plaats komt voor wat in onze verbeelding tekortschiet
{de kennis van g d is als een scherp tweesnijdend zwaard
zoals de slang bijt in zijn eigen staart:
twee zwaarden zijn al
meer dan genoeg
om een strijd te
'beslissen'}
...

Door
met ons
lichaam te lachen
om de absurditeiten van ons bestaan hebben
we ons zelf toch
'iets' gegeven in
plaats van
'niets'
...

HET
lachwekkende is
even ongrijpbaar als
het lachen zelf: in de
hele geschiedenis van de filosofie
zijn denkers over deze gemoedsbeweging uitgegleden
als over een bananenschil!
Ons mydilachgedrag
valt niet makkelijk te categoriseren?
Het is zowel lichaam als geest,
het is aanstekelijk EN vernederend,
het maakt ons machteloos, maar lachen maakt ons ook tot mydimens: hoewel er bijna geen filosoof te vinden is die niet iets over het lachen heeft beweerd,
is het aantal grondige lachonderzoeken op EEN hand te tellen [net als die mydionderzoekjes naar de 'beste' mydiverhaaltjes, ~foto's en allerhande
daaraan vast te knopen
~vraagstellingen en
prijsvragen]!?

PAS
in de
20ste eeuw kwam
er een vrijwel onopgemerkt
gebleven, maar grondige filosofische studie van 'de lach' ...
DAARVOOR was deze gemoedsbeweging alleen nog maar het object
van lichtzinnige vingeroefeningen in denken: dat heeft er wel voor gezorgd
dat er een heel divers aanbod aan kleine lachfilosofieen bestaat?
Dat je bij het lezen van deze filosofische notities
[vooral ook met dank aan Coen Simon en vele anderen]
in de lach schiet is dan ook onvermijdelijk!
Een rationele analyse van ieder lichamelijk verschijnsel
levert hetzelfde vreselijk komische mengsel op dat seksuele voorlichting ook ze afschuwelijk grappig maakt ... We praten over onze intieme mydinatuur als over kunstmatige apparaten, en die discrepantie
werkt bij ieder mens op de mydilachspieren: soms maakt een filosoof het er zelf ook wel naar als hij zich op terrein begeeft waar hij de weg niet kent met vallen en opstaan,
omverstortende nieuwbouwpogingen?
Zo moest volgens Rene Descartes de lach ontstaan
door een gas dat vanuit
het bloed de longen
opblaast. Lachgas dus,
heel letterlijk
vertaald!

Het
is zeker
niet zo dat
'met de wetenschap van
nu' we de complete verzameling
van filosofisch lachonderzoek maar moeten zien
als [alweer] een aardig rariteitenkabinet: die opvatting
ligt vandaag de mydidag helaas wel op de loer?
Want hoewel filosofie bij een gro{o}t{er} publiek steeds meer waardering krijgt,
is men nog steeds geneigd om te zeggen
na het horen van een filosofische
gedachte:
"Ja, dat
is mooi bedacht en allemaal
goed en wel, maar
hoe zit het
nu eigenlijk
ECHT?
WAT
zegt de wetenschap
ervan?"
@