mydikey

Ouders zetten je de deur uit
wanneer je teveel ruimte inneemt in het nest!
"Bouw jij je eigen nest nu maar eens!",
kregen we op een bepaald moment te horen?

DAT
is namelijk de wet van de natuur:
alle kleintjes worden [meestal] groot, en wie groot is moet leren
om voor zichzelf [en later zelfs voor zijn ouders]
te zorgen?

Maar
wat heeft dat
nu eigenlijk allemaal met myDi,
"G D" & ons te maken, vraag jij je misschien wel af?
Welnu: in de eeuwigheid bestaat er niet zoiets als 'groot worden' ~
er bestaat geen geboorte, geen dood,
geen fouten maken, geen leerproces en geen transformatie.
Er bestaat niets dan pure go{e}dheid als het ware bij wijze van spreken en schrijven ...
Je voelt je niet afgescheiden van g d: je voelt je niet afgescheiden van enig ander ~ alles = EEN!
Er ontbreekt slecht alleen maar EEN ding: je weet niet wie jij bent ~ je bent niet uniek, geen individu,
geen bijzonderheid ~ je bent alleen maar deel van het geheel,
maar weet alleen [nog]
niet welk deel
JIJ bent?

DAT
is het mysterie van g d
[of hoe je dat ook maar wilt benoemen].
Je speelt de rol die er gespeeld moet worden.
Er is nog eigenlijk geen sprake van ego, je strijdt niet om een bepaalde rol, er is geen enkel streven!
Je doet alleen maar wat er gedaan moet worden,
einde 'myDiverhaal'?

"En ik dan, G D?",
vroeg je. Of: ik leef nu wel, maar hoe doe je dat eigenlijk, wat heb je eraan en hoe gaat het in z'n werk?
En dat was uiteraard het begin van het einde. Dacht je dat G D [of g d] jou niet zou erkennen,
hoewel 'hij/zij/het' WIST dat jij om moeilijkheden vroeg?
Natuurlijk niet.
"Weet je zeker dat jij dat wilt weten?" klonk het antwoord.
"Ja, ik geloof van wel!" zei jij.
Je was gewoon nieuwsgierig en je had helemaal geen idee
waar je allemaal aan begonnen was ...

Maar G D lachte slechts 'n beetje
in z'n cyberspeciale virtuele baard en zei:
"DAN is het go{e}d!"
Want weet je, 'hij/zij/het' {M/V/K} wist wel dat het eigenlijk heel vanzelfsprekend was dat wij onszelf wilden leren kennen: hij wist dat ons verlangen dat te weten [te komen] en te ervaren [in plaats van alleen maar te ondergaan en er sprakeloos bij stil te staan] nooit zou wijken.
"DUS" wees hij eenvoudigweg naar de boom [die toevallig precies in het midden van de paradijstuin stond]
en zei:"Op de dag dat je daarvan eet zul je zijn zoals wij? Welnu, DAAR staat hij. Vanaf nu mag je er zelf proberen achter te komen!"

Je gaf de zaligheid
en de absolute geborgenheid op om achter de waarheid te komen.
Je stapte naief maar met een merkwaardig vertrouwen maar meteen de voorwaardelijk virtuele cyberspeciale wereld binnen en dat komt doordat een deel van g d
met je meeging!

Toen de grote paradigmaverschuiving plaatsvond,
trof je G D niet langer BUITEN jezelf aan: je zocht hem overal, maar kon hem niet meer vinden.
TOCH voelde je zijn aanwezigheid
[zo nu en dan] ...

Sterker nog:
je hoorde alsmaar een piepklein stemmetje dat zei:
"Zoek me dan asjekan! Hier BEN IK!
Gewoon HIER!"

Want weet je,
dat oneindige goddelijke licht dat leek te verdwijnen toen die verandering plaatsvond,
moest WEL 'ergens' heen? DIE goddelijke vonk ging dan ook regelrecht
naar ons hart ...

HOE verklaar je anders dat innerlijk weten, dat vertrouwen, die helderheid en die genade die je voelt als je maar goed genoeg luistert? Vanwaar komt dat mededogen en die barmhartigheid, die vredige liefde?

Op DAT soort momenten
weet je dat g d met je is!

Maar op weer andere momenten
vergeet je maar al te vaak die goddelijke vonk in jouw binnenste?
Je hebt het gevoel helemaal alleen op de wereld te zijn.

Je bent moe en terneergeslagen
en hebt absoluut geen flauw idee hoe het nu eigenlijk nog verder moet!
Je weet dat g d ~ ALS hij al bestaat ~ een hekel aan jou heeft?
Dat blijkt toch wel en iedereen kan het nog zien ook ...

Je maakt je los van jouw eigen kern,
en vervolgens lijkt het of de hele wereld over jou heenvalt!
Je vergeet de vrijheid waar jij nota bene ZELF om hebt gevraagd?
Je vergeet dat jijzelf gesmeekt hebt om binnengelaten te worden in deze voorwaardelijke wereld:
vanuit de de voorwereldlijke wereld naar 'het echte leven':
dat wou je toch zelf?

Je wilde weten wie jij bent,
en dus trad je een wereld binnen waarin iedereen je probeerde te maken naar zijn eigen beeld en gelijkenis: weten wie jij bent en 'gewoon jezelf zijn' was een heel stuk moeilijker dan je eerst gedacht had!
Je kwam terecht in een wereld waarin mensen deden alsof ze iets snapten terwijl ze er helemaal NIETS
van snapten ...

Het was een wereld
vol van maskers en schaduwen [des doods],
een wereld waarin mensen elkaar onbedoeld pijndoen, en ook nogal eens heel wat minder onbedoeld!
De wereld van menselijke voorwaarden voldeed niet: het was er helemaal niet zo veilig meer?
En DUS ging jij je afvragen of je eigenlijk wel deugde en of JIJ de juiste keuze
had gemaakt ...

DAN komt de tweede keuze.
STA JE OP of blijf je op de grond liggen?
Ga jij je herinneren dat je zelf hebt gekozen en ga jij er verantwoordelijkheid voor nemen,
of geef je toch maar liever een ander de schuld
en speel je slachtoffertje?

ALS je besluit om slachtoffer te spelen,
DAN beleef je de hel op aarde ...
Dan maak je fouten en geeft [alle] anderen er de schuld van,
in plaats van jouw eigen fouten onder ogen te zien en er iets van te leren?
En anderen zullen op HUN beurt JOU de schuld gaan geven van de lessen waar ze bang voor zijn en die ze niet zo graag willen leren: je leeft in een wereld van wederzijdse [elk ander versterkende] ANGST,
vol van [nog veel meer] misstappen en ellendige vergelding, wraak en 'tegenwraak' zonder eind!
Het is een hel van menselijke makelij, waaruit je alleen nog maar kunt ontsnappen
door jouw verantwoordelijkheid te nemen ...