myDiKader {'mooie foute dingen'}

Uit de trouwe verdieping van IdealeBanen:
Abdolah geïnterviewd door Catrien Spijkerman i/d ochtendkrant van gisteren zat. 25 jun. '11 ...

Mijn eerste baan: de eerste baan maakt vaak diepe indruk & legt de basis voor later. Schrijver Kader Abdolah werkte voor 'n illegale krant in Iran:
"Ik kon er mooie foute dingen doen!"

KA:
"Ik heb altijd al geweten dat ik schrijver was. Maar het was oorlog in Iran. Dan heb je geen roman nodig, er is geen tijd voor poëzie. Alleen de krant is belangrijk. Ik schreef voor een linkse onder-grondse. Ik beschouw het als mijn eerste echte werk, want daar lag mijn ambitie. Het bracht geen cent op, natuurlijk. Daarom regelde de partij een manier voor de redactieleden om de kost te verdienen. Eerst was dat een taxi. Overdag werkten we voor de krant, 's avonds reden we in een oranje taxi. Het was onze dekmantel! We brachten er geheime documenten mee rond en verspreidden onze kranten. Tussendoor vervoerden we gewone passagiers. Het geld dat we daarmee verdienden, mochten we zelf houden. We hadden verwacht dat de revolutie binnen een jaar zou uitbreken. Toen er na twee jaar nog steeds niets was veranderd, paste de partij haar strategie aan ...

In plaats van een baantje als taxi-chauffeur moesten we een baan krijgen met status, in een echt bedrijf. Ik kwam terecht bij een Mitsu-bishi-fabriek waar ploegijzers, waterpompen & tractors werden gemaakt voor kleine landbouwbedrijven. Ik kreeg een verantwoordelijke functie als chef v/d afdeling kwaliteitscontrole, ik was 27 jaar. In de fabriek werkten 1500 arbeiders, ik kon dus goed contact onder-houden met het proletariaat. Ik nam zelf ook veel nieuwe arbeiders aan, die werden gestuurd door de partij. Als chef was het bovendien
heel gemakkelijk om gebruik te maken v/d faciliteiten v/h bedrijf. De printmachine kwam bijvoorbeeld goed van pas voor de ondergrondse krant. In mijn bedrijfsauto met Mitsubishi-logo kon ik stiekum onze krant verspreiden, & als 'r iets o/d redactie stuk was, dan liet ik 't i/d fabriek snel repareren. Ik kon daar heel mooie foute dingen doen. Maar denk niet dat ik mijn baan i/d fabriek niet serieus nam!

Ik werkte heel erg hard: ik was gedreven! De ervaring bij Mitsubishi deed me goed. Door deze baan kon ik mijn sterke kanten verder ontwikkelen, wat ook mijn werk bij de ondergrondse ten goede kwam. Ik leerde i/d fabriek bijvoorbeeld om NOG gedisciplineerder te werk te gaan dan ik al deed. Even niet opletten, kon immers betekenen dat honderden tractoren verkeerd werden geproduceerd. Ik was weliswaar af-gestudeerd natuurkundige, maar een tractor vond ik 'n heel ingewikkeld ding. Als kwaliteitscontroleur zag ik toe op 't monteren & de-monteren van onderdelen.

'n Tractor bestaat uit duizenden schroefjes, ijzeren plaatjes, kabeltjes ~ losse onderdelen die op zich heel weinig betekenen. Als je ze echter in 'n mooie volgorde zet, dan vormen ze samen ineens een tractor, die nog werkt ook. DAT was echt 'n ontdekking: iets wat heel ingewikkeld lijkt, is dat in werkelijkheid niet. Ik heb mijn leven lang profijt gehad van dat inzicht.

Toen ik op 33-jarige leeftijd naar Nederland kwam, wilde ik schrijven. Maar de Nederlandse taal was voor mij een soort jumbojet, een massief gevaarte waar ik niets van begreep. Ik zag het niet zitten, ik had 33 jaar achterstand. Dat was ZO deprimerend, zo pijnlijk.

Tot ik me die tractor herinnerde. Ik kon die jumbojet gewoon demonteren in kleine onderdeeltjes! Vervolgens plakte ik de deeltjes weer aan elkaar. Eerst maakte ik er 'n kleine machine van, daarna een groter, uiteindelijk zette ik de jumbojet in elkaar."


Mijn geliefde is sinds KA's recente BOEKENWEEKGESCHENK een ware fan van hem geworden & leest nu na meer dan 40 jaar laaglands taalgebruik z'n ene boek na 't andere met groot genoegen & veel enthousiasme.