mydijeugdzorg gezinstherapie uithuisplaatsing e.d.

OOK
myDimensen
blijven dus net als alle andere {zoog}dieren,
{trek}vogels, {in}sekten & patjepeeers vreemde figuren
barstensvol hormonen, instincten, gewoontes & rare manieren:
ze miauwen, blaffen en knorren, loeien, brullen, piepen, tjilpen,
ritselen, rommelen & popelen dat 't 'n lieve lust is
tot de dood erop volgt en er niet veel anders
van overblijft dan wat gekakel en gekraai,
gebabbel, gekwek
en getoeter?


Het werk v/d jeugdzorg
komt er dan ook in de meeste gevallen op neer:
samen met de ouders de grote risico's zo klein mogelijk proberen te houden!
De term 'jeugdzorg' is dus eigenlijk ook nog heel verwarrend omdat 't eigenlijk nog meer
'ouderzorg' blijkt te zijn: hulpverleners proberen te zorgen
dat ouders zich nu ook eindelijk eens als ouders
gaan gedragen.

En hoe doen ze dat?

Die hulpverleners
zitten letterlijk op de bank tegenover de mensen die er 'n zootje van maken
en hun kinderen slaan of verwaarlozen.

Of tegenover de ouders die hun overlast gevende puber{s} hun gang laten gaan.

Ze praten - Jantje of Mohammed moet wel iets eten voor je hem naar school stuurt -
en ze regelen therapie of halen soms, als er ergens plaats voor ze is, de kinderen & jongeren weg
als het echt niet anders kan.

Psychiaters die zich inzetten voor mishandelde kinderen,
vergeleken ooit de lichamelijk gezondheidszorg met de geestelijk, en concludeerden dat medici
al heel wat aandoeningen kunnen genezen, maar dat het met psychische aandoeningen toch echt wel ietsje anders ligt over het algemeen. De geestelijke gezondheidszorg is nu zo ongeveer
waar de medici 'in de Middeleeuwen' waren,
vonden zij.

Daar
rommelt de jeugdzorg maar wat aan
hopend op beterschap en goed geluk!
Wie dan ook meeloopt met jeugdhulpverleners, gezinsvoogden en reclasseringsmedewerkers van Bureau Jeugdzorg, merkt inderdaad dat zij niet met vaste protocollen werken,
met lijstjes waarop ze bepaalde zaken kunnen afstrepen
of iets dergelijks?

Hun instrumentarium beperkt zich
tot wat professionele intuitie en de behandelingen die verschillende zorgaanbieders in de regio
aanbieden! Op elke afdeling van Bureau Jeugds=zorg is een gedragsdeskundige,
meestal een afgestudeerd psycholoog, die hen daarbij kan begeleiden.

Psychologie is nu eenmaal
geen wiskunde, zei zo'n gedragsdeskundige.
Je start in 'n gezin met veel problemen 'n bepaalde therapie: werkt het niet, dan probeer je wat anders ...
Gesprekken van medewerkers in de jeugdreclassering hebben een groot 'vertel maar eens'~karakter
en ook tegelijk nog eens 't ene of andere opgeheven vingertje,
zo omschreef een beleidsmedewerker die aanpak
van jongeren die 'n strafdelict
gepleegd hadden.

"Niet zo handig van je,
Pietje, dat je nu alweer 'n brommer gestolen hebt!"
Of dat ook echt werkt, wordt dan vooralsnog niet eens bijgehouden, recidivecijfers zijn dan ook meestal volkomen onbekend? En dat geldt voor wel meer cijfers
in de jeugdzorg
...

Wie exacte aantallen wil weten van bijvoorbeeld uithuisgeplaatste kinderen,
krijgt dan ook geen antwoord! Maar de jeugdzorg werkt hard aan een inhaalslag:
er zijn wel experimenten gaande met
WEL
wetenschappelijk bewezen succesvolle therapieen,
meestal ook nog eens uit Amerika overgewaaid.

De bekendste ervan richten zich tegenwoordig op 'het gezin':
niet langer wordt 'n kind of 'n ouder met 'n gedragsprobleem behandeld,
maar 't hele gezin gaat meteen in therapie.

Dat kan zeker succesvol zijn,
maar alle heil en zegen moet je van zo'n therapie natuurlijk ook weer niet verwachten?!
Jeugdzorgwerkers zijn de eersten die dit dan ook telkens weer blijven benadrukken!
Zij voelen zich door de samenleving met haar ferme turbotaal in de steek gelaten
& wantrouwen populisten, hardliners & softies als puntje bij paaltje komt:
er is geen ideale therapie die altijd voor iedereen
overal blijkt te werken!

Kindermishandeling,
jeugdcriminaliteit, overlast gevende jongeren:
lossen jullie het maar op, zegt die samenleving voor hun gevoel!
Alsof je het over de heg gooit en er daarmee ook meteen vanaf bent:
die jeugdzorg dient alleen nog maar als een soort van nationale aflaat,
zo klinkt het.

Gaat
het niet
goed: jeugdzorg
heeft de schuld.

Dat is
van de kant v/d jeugdzorg gemakkelijk:
ook die 26.000 werkers i/d jeugdzorg
maken immers
allerlei fouten?!

Ze
kunnen zeker
professioneler werken & sneller:
er wordt nu pas gewerkt aan de oprichting
van 'n eigen beroepsgroep & aan
't instellen van 'n
eigen tuchtrecht.

Zelfs
in zelfreinigend
vermogen loopt de fysieke
medische wetenschap
ver vooruit.

Maar
't is ook
'n beetje waar:
de instrumenten van jeugdzorg
om kinderen te helpen
zijn heel beperkt.

Het
land 'waar
alle kinderen gezond
& veilig kunnen opgroeien', dat
onze Rouvoet voor ogen staat,
is en vlijft voorlopig
nog wel 'n
utopie.

Het
staat nu
eenmaal 'n ieder vrij
om [nog meer] kinderen te krijgen:
dus blijven er altijd wel weer ouders die niet in staat zijn
om hun kinderen goed op te voeden:
dronken vaders onder invloed van alcohol,
medicijnen, drugs, psychiatrische moeders die
hun kroost ondervoed & vervuild naar school
sturen in allerlei [on]mogelijke
variaties die hun kinderen
slaan & mishandelen
op de gekste
manieren
...

Ferme taal
klinkt dan wel
heel daadkrachtig
en misschien ook voor
sommigen wel geruststellend,
maar het schept al
met al nogal eens
een [zoveelste]
illusie.

blozenengelcool!
23 nov 2007 - bewerkt op 26 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende