mydigo/going/gone {forever & ever}?

Maar goed,
we zijn dus nog steeds bezig
om verklaringen te zoeken voor het ontstaan van
gehechtheidsgedrag [zoeken, huilen, roepen uit verbijstering, ongeloof, agressie, wanhoop, smart & pijn]
& 'ouderorientatie'/~fixatie en aanverwante verschijnselen bij mydimensen van alle leeftijden
[en dus ook 'speciaal' chaotische pubers/adolescenten &
{aan het andere uiteinde} 'de~
menterenden']!

Jammer overigens
dat er in mydi nog geen 'rechte' rechterbladspiegel-'kantlijn' is
zodat je steeds blijft haspelen met die verbindingsstreepjes en al die halve woorden die verbrokkelen aan de rechter tekstkant, net als [niet meer] kunnen corrigeren van reacties
en nog een paar van dat soort zaken die zo nu en dan opdoemen
uit het mydiniets onder
het schrijven?

Het zij zo!

Uiteindelijk
gaat het om de inhoud
en komt de vorm altijd op de tweede plaats:
het is alleen maar 'n beetje irritant soms net als die grote aantallen nonsense~entries,
onzinreacties, meestgelezenlijsten & 't spamjamgebeuren dat eraan verbonden is:
ik hoop dat 't vanaf nu wat makkelijker gaat en ik mezelf kan weerhouden van dat massagebeuren
of 't reageren op al die loslopende klets~
koekverkopers.

Die
tweede verklaring dus,
zou kunnen zijn dat er 'n toestand van ontheemding & ontreddering ontstaat,
die allerlei hoogst verwarrende gevoelens van onveiligheid, agressie & irritatie bij deze jonge [& oudere] mydimensen van diverse pluimage
{b}lijkt op te roepen.

Anders gezegd:
geen afdrukken meer kunnen maken van indrukken
gaat niets langs irritante/irriterende jongeren en oudere 'dementerenden' heen.
Het gebeurt niet buiten
hen om.

Ze
reageren er
meestal emotioneel op.
Ze voelen - & naar mijn ervaring eerder
& langer dan we over 't algemeen geneigd zijn om te denken -
dat er vreemde dingen met hen gebeuren die ze niet onder controle hebben en op deze manier
kun je dus, net als bij talloze patienten met allerlei andere ziekten,
van een zekere besefs~
context spreken?

Met
andere woorden:
het is voorstelbaar dat een irritant irriterende
jongere of [chronisch zieke en/of dementerende] oudere persoon,
zonder adequate afdrukken te maken van indrukken, zich steeds meer ontheemd gaat voelen.
Daarin wordt hij/zij, net als ieder ander [gezonder] mens, onvermijdelijk geconfronteerd
met een permanent en haast constant [onbewust] gevoel
van onveiligheid, onzekerheid &
'aandachtzoekerij'?

En
wie zich
onveilig, onzeker
& chaotisch voelt,
gaat
in de regel
van nature
op zoek naar veiligheid,
zekerheid en 'de aandacht'
die men telkens
'mist'?

Is dat
dan ook
misschien wel de hoofdreden
dat bijzondere scholen/inrichtingen, penetentiaire inrichtingen, gevangenissen en vluchtelingencentra
overvol zitten met 'ongeneeslijke' probleemgevallen, recidiverende criminelen
en in de war geraakte jongeren & 'ouderen',
die 'het niet meer zien zitten'
en die we eigenlijk maar
't liefst uit de weg
zouden gaan,
negeren en
'ont~
kennen'?

Wie zich
onveilig voelt,
gaat middels nabijheid~zoekend {wan-}gedrag
[nog steeds & alweer] op zoek naar [de {mogelijke} veiligheid van]
gehechtsheidsfiguren.

En dat
doet iedereen
op een eigen manier.
De getroubleerde [oudere] jongere
en dementerende oudere [of soms zelfs jongere/verslaafde] mens
moet een bepaalde chaotische
vereenzamende leegte overbruggen
en een toestand van zich existentieel 'alleen'
en 'gescheiden' voelen het hoofd
[gaan] bieden.

Het gaat
[al met al]
om een [levens]bedreigende mydi-situatie;
het lijkt dan ook wel wat op verwerking van verlies
van een geliefde en/of vertrouwde toestand van geborgenheid,
aandacht, bestaanscontext en 'zin hebben in'
normaal/gezond leven?

Zodra
dan ook
deze verliesverwerking aan
de orde is, hebben we op de allereerste plaats te maken
met 't gedrag & 't gevoel dat daarbij komt kijken.
Bijvoorbeeld: ongeloof, verbijstering,
doen alsof er helemaal niks aan de hand is
en agressie, angst, verdriet, wanhoop en uitzichtloze ellende
[in het verschiet]!

Op
de tweede
plaats zijn er
dan nog allerlei factoren
die in het algemeen meespelen
in dat proces van verliesverwerking
en dat nu verder beinvloeden.
Bijvoorbeeld de manier waarop
[indien al ooit]
vroeger problemen werden opgelost
of de aanwezigheid van 'oud zeer'
& 'nieuw leed'?!

Dit
is wel
weer genoeg
voor nu: na 'n
uurtje tikken is 't tijd
om iets anders te gaan doen
voordat de stijve spieren weer toeslaan
en 'n falend functioneren van 't 'verouderende' brein
zich omzet in teveel tikfouten,
verminder[en]de aandacht & al die andere bijverschijnselen
van een papachai~achtige set van oorzaken en gevolgen
[soms zelfs tranen met tuiten of het verlangen naar nicotine {o.i.d.}?]:
we kunnen nu alleen nog maar vaststellen
dat elke persoon dat soort gevoelens van onveiligheid & ziekte
op een heel eigen manier
zal verwerken?

HOE
we dat
precies doen, is
en blijft afhankelijk van onze eigen levensloop
en persoonlijkheid!

Misschien
tot straks [of
later]?

Eerst
't 'huishouden',
'de tuin', 'de kat'
& verder doorgaan met opruimen,
schoonmaken, inpakken &
weer weg~
wezen
...