mydigewetensconflicten in de ~hersenpannetjes ...


Eigenlijk
bevinden we
ons altijd al
in staat van oorlog
met elk ander {onszelf} en alle andere vormen van leven,
of ten minste onder een vorm van gewapende vrede:
het is maar net waar we onze grenzen trekken
en veranderen?

Alle levende wezens
zijn nu eenmaal verdeeld in zichzelf:
er zitten altijd twee of meer kanten
aan 'n zaak!!

Planten,
dieren & mensen
bevinden zich van jongsafaan
in bepaalde culturen/milieus/leefomstandigheden
en naarmate de ontwikkelingen zich verder ontplooien
vanuit de ene of andere oertoestand onstaan er al met al steeds meer verschillen en overeenkomsten: een oereenheid heeft zich blijkbaar opgesplitst & van daaruit ontstonden de elementen
zoals vuur, water, lucht, aarde en alles wat daaruit verder voortkwam in
rassen, religies of wat voor vorm van overlevings~
strategie dan ook?

We ontstonden uit elkaar
& bestrijden omdat we niet meer zonder elk ander kunnen naar het schijnt
met aan 't einde [en veronderstelde begin] van de reeks zoiets als
g d/oerknal/final crunch of iets 'onbegrijpbaars'
maar wel altijd al
verondersteld
...

Het enige
waar we dus telkens weer behoefte aan hebben
is een bepaalde vorm van evenwicht:
'n balans?

Het gaat ons
nog niet eens zozeer om de ene of andere persoon,
als wel onze onderlinge
verhoudingen!!

Alles
heeft z'n oorzaken & gevolgen,
daar kom je nu eenmaal niet onderuit als levend wezen onder al die
andere vormen
van leven.

Het heikelste centrale punt
blijft voor ons geconcentreerd op onze beheersing
van deze natuurlijke gang van zaken?

In hoeverre zijn we ons bewust
[als resultaat van ons on[der]bewuste] van 't geheel van die invloeden
van elkaar onderling bestrijdende en
ondersteunende factoren?

Wat kunnen we nu eigenlijk doen
en wat zouden we moeten laten als we dat beseffen,
kunnen en wenselijk achten?

Wat is 'waar',
en wat is waanzin? We hebben onze sterke punten & onze zwakheden,
maar kennen we die ook of leven we voort in 'n zalige staat van 'bewusteloosheid'
in 'n droomwereld al of niet
van 'eigen' maaksel!

Iedereen heeft nu eenmaal te maken
met tekortkomingen, toevalligheden, vermoeidheid, humeurigheid
& eigenwijsheid, onvoorziene omstandigheden & ook opbloeiende talenten, betrouwbaarheid, intelligentie,
humor, openheid & inzicht: al die kenmerken wisselen elkaar steeds af,
ondersteunen/bestrijden elkaar?!

We kunnen nu eenmaal niet alles vantevoren voorspellen:
't ene moment lijkt alles goed te lukken & het volgende dreigt het weer
helemaal mis te gaan?

Er zijn dus al met al
ontzaglijk veel kanten aan diezelfde werkelijkheid,
en wat wij ervan zien en opmerken is maar een zeer kleine fractie
van het totaal!

We weten meestal nog niet eens
of iets een toevallige samenloop van omstandigheden is
of 'n welbewuste tendens die we zelf in het leven hebben geroepen
& redelijk kunnen voorspellen, beheersen en omvormen
tot iets nieuws?!

Alles heeft met alles te maken,
maar niet op dezelfde manier: we ontdekken dan ook stuk voor stuk steeds weer andere kanten en aspecten van wat wij 'voor de werkelijkheid houden'.

Er lijkt geen einde aan te komen
[till the day we die], en zelfs dat weten we niet zeker & for sure!
Het enige wat we nu al wel vast kunnen stellen is dat alles onderdeel uitmaakt van 'n geheel dat we telkens trachten om onder onze eigen woorden te brengen, waar we met wisselend resultaat zo nu en dan in schijnen te slagen: it depends on 'woordenschat', 'vertaalvermogen', 'inzicht & begrip', kortom: ons uithoudingsvermogen en gevoel voor humor
& relativiteit.

We zijn stuk voor stuk
het resultaat van een bepaald verleden,
toevalstreffers, en dus ook, last but not least, van ons talent om daar vorm aan te geven,
ons leven min of meer te beheersen & er samen
iets van te maken?

Terughoudenheid & bescheidenheid is hier geboden:
we neigen nog steeds tot onder- en overschatten op bijna alle gebieden des levens,
we hebben elkaar nodig om onze koers te bepalen,
anders zijn we meestal helemaal
nergens meer?

In
"1984"
van George Orwell heette dat ook wel 'oorlog is vrede',
'aanval de beste verdediging' & 'de geschiedenis
heeft altijd gelijk' of iets dergelijks in eindeloze variaties van
"newspeak":
de aanpassing van 'n begrip aan de waan
[of de waarheid]
van 't moment?

We weten
dan misschien wel
DAT
'het'
ZO IS,
maar niet waarom dit
het geval is!

Het
enige wat
ons nog rest
is hierbij zo nu en dan
stil te blijven staan.
Maar niet al
te lang
...

blozen
engel
cool!
18 jan 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende