mydigeheimen: aangeboren perfiditeit/reliluduvudu!


Wie,
wat, waar,
waarom, hoezo &
heb je er ook wel eens echt last van
[gehad] of laat het je
ijskoud?

Waarom
is het soms
zo vreselijk moeilijk om
een geheim te bewaren
en/of te negeren
wat jou [be-]
treft?

Ga maar eens
een paar minuten rustig zitten
& probeer vooal niet aan God of Satan de Duivel te denken!
De kans is groot dat je gemddeld minstens eenmaal per minuut
toch aan 'iets dergelijks'
moet denken
...

Dat bleek
uit een experiment
waarover een psycholoog in '87 publiceerde:
proefpersonen dachten na dit experiment ook vaker aan go{e}d
en duivel{s} dan zij die de gedachte
niet hoefden te onder-
drukken.

En,
om tijdens
die proef maar
niet aan god & duivels
te denken, probeerden de vrijwilligers
hun aandacht te concentreren op voorwerpen
in de laboratoriumruimte: de ventilator,
een afstandsbediening,
het plafond!

Het gevolg:
de hersenen van de betrokken personen
gingen die ventilator, remote coltroll & 't plafond associeren
met goden & duivels & dat soort van 'verschijnselen'
ook al 'bestaan' ze [volgens hen] niet
& geloofden ze
'nergens' in.

Dat ding,
beest of feest
dook plotsklaps ineens overal op:
bleek zich te vereenzelvigen met wat dan ook!
Als de gedachte aan zo'n onschuldig 'idee' al zo lastig te onderdrukken is,
hoe zit 't dan met het geheim
van ontrouw & overspel,
geweld & seksueel misbruik,
depressies & manies,
hoop- & dopegebruik,
stelen & schulden
of wat voor ernstige{r} zaken
dan ook?!

Ook vaak aangehaald,
deels experimenteel ondersteund,
maar nooit helemaal onomstotelijk bewezen,
is de z.g. onderdrukkingstheorie uit '89:
van nature willen we praten over wat we meemaken.
En, tsjah, dat is nu eenmaal 'de waarheid' [voor ons],
hoe ongemakkelijk verder ook.

Onderdrukken
roept een tijdelijke stressreactie op:
hoe langer we het geheim onderdrukken,
des te vaker we in de stress schieten.
Totdat we zelfs voortdurend
stresshormonen aanmaken:
geniepige lichamelijk &
geestelijke ziek-
makers!

Pas zo'n tien of twintig jaar later
gebeurt er eindelijk wat meer serieus onderzoek naar 'geheimen'!
In '95 liet men zien dat mensen die een eerder verbroken liefdesrelatie verborgen hielden
voor hun nieuwe partner, vaker aan die vorige geliefde denken
dan zij die open kaart speelden.

De psycholoog Tom Frijns
liet in '05 in zijn proefschrift "Keeping Secrets" zien
dat het belangrijk is om een onderscheid te maken
tussen individuele geheimen
{die je met niemand deelt}
en gedeelde geheimen
{die je met
EEN
of meer personen deelt,
erop vertrouwend
dat zij het
geheim niet
verklappen}.

Gedeelde geheimen bleken veel meer voor te komen dan indiviudele geheimen.

Frijns vond dat
in ieder geval bij adolescenten
individuele geheimen
psychosociale problemen
kunnen veroorzaken, maar
gedeelde geheimen
niet.

Sterker nog,
volgens hem kan een jong volwassene
door het delen van een geheim
zijn sociale vaardigheden trainen:
je moet immers nadenken
aan wie je 'het' vertelt
en hoe [en aan
wie niet!]?

Vorig
jaar schreef
psycholoog & 'geheimenonderzoeker'
Andreas Wismeijer in het Tijdschrift voor Psychiatrie dat een groeiend
aantal experimentele onderzoeken erop wijst
dat het onderdrukken van
geheimen tot lichamelijke
klachten kan
leiden.

Maar ook dat veel onderzoeken aantonen
dat het delen van een gehein helend kan werken:
door er tegenover iemand over te praten,
door erover te schrijven in een dagboek
[ook zoals myDiary!],
zelfs in een nooit verstuurde brief
of zelfs in een
anoniem bericht op
't inter-
net
...
~~~
engel
12 feb 2008 - bewerkt op 12 feb 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende