mydigeheim & de virtuele cyberspeciale biechtstoel


Alle
mensen zijn
patienten en hulpverleners
tegelijkertijd, iedereen is medeslachtoffer
& ~dader.

Wanneer
zeg je,
luister, ik moet
je eerst even iets
vertellen voordat ik verliefd ga
worden op jou of jij op mij:
ik ben namelijk seropositief
[o.i.d.]!

Wanneer
is het
juiste moment om
dit te zeggen: bij
die eerste date
of later?

En
hoe gaat
zo iemand daarop
reageren?

Eigenlijk
ga ik
er al vanuit
dat ik gekwetst ga worden &
stop ik mijn gevoelens
weg!

Ik
laat niet
veel van mezelf
zien waardoor ik de
indruk wek erg afstandelijk
of onverschillig
te zijn.

Het
is als
een niet te
doorbreken vicieuze cirkel waar
ik in zit.

Het is ook
de voornaamste reden mijn verhaal
op te schrijven.

Het maakt dan ook
niet meer uit hoe ik heet
of wie ik ben: alles is
op die manier door elkaar gaan lopen
van het allereerste begin
af aan?

We noemen
Adam & Eva dan wel
de allereerste man & vrouw
maar zo simpel is dat natuurlijk niet.
De allereerste mensen hadden nog geen namen,
titels of ambtelijke functies, etiketten, vastliggende kenmerken en onderverdelingen in rassen,
volkeren, dorpelingen
of stadbewoners.

Pas veel later
zijn we ons steeds verder op gaan splitsen
in al die
zogenaamde ueber~
& untermenschen, rangen en standen,
hoogverheven aanspreektermen & diepe buigingen
voor een potentaat, gekus van handen en voeten,
diep in het stof met symbolen
voor hoogverheven koningen, keizers,
presidenten & dictators.

Trotse bewegingen
van grote roergangers die alles wel even
zullen en kunnen gaan redden van de dreigende ondergang
als verlossers, bevrijders, messiassen
en hogepriesters?!

Vele jaren lang
kunnen mensen hun besmettingen
en aandoeningen als grote geheimen met zich mee-
dragen. En dan opeens kunnen we besluiten
om 't taboe te doorbreken.

Eindelijk de waarheid te zeggen.

Het gemis van een normaal seksleven.

Een onderhuidse ziekte
achter 't vel en onder de schedel vol leed!
Gedetailleerd kunnen we dan eindelijk gaan vertellen
en/of schrijven over hoe het is om te leven met zo'n
besmetting of geheim,
wat 't betekent om medicijnen te blijven slikken,
de misselijkheid & de leugens om 't toch
maar geheim te kunnen houden.

Voorbij!

Krampachtig verbergen
wordt nu voortaan 't eruit kwakken
& hopen om begrip te kweken voor al die
bijzondere posities van lotgenoten,
medeslachtoffers & ~daders:
je bent ook toch immers veel meer
dan alleen maar een ziekte, een handicap
of een gebrek?

Iedereen is invalide &
niemand is nog volkomen gezond,
perfect, onaangetast, volmaakt gelukkig
& totaal onbezorgd!

Normaal
is de uitzondering
die iedereen is
en maakt voor zichzelf
en anderen.

We
zijn allen
weer als Adams
& Eva's
...

En
hun kinderen
wereld~
wijd

blozen
04 mei 2008 - bewerkt op 04 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende