mydiessentieel klitsklatschklandere van de ene bil

Ons brein
weerspiegelt alles
wat we voelen, denken,
ervaren, opmerken, ontdekken, herwaarderen & wat
we telkens weer [ietwat beter] trachten te verbaliseren:
de menselijke geschiedenis is er een van gebaren
en symbolen, mimiek & onder woorden brengen,
via zang en dans, verhalen en gedichten,
net als 'myDi'!

Als
je wat
voor periode dan
ook neemt, dan ben je
ongetwijfeld ook bezig met
wat eraan voorafging en wat erop volgde?

Je kunt het een [als je eenmaal de smaak te pakken hebt gekregen]
niet meer los zien van het andere! Mat Gargon van zo'n 300 jaar geleden
vaart voort op zijn manier in de taal van zijn tijd over 't
verleden van die 1700 [& meer] jaar daarvoor:
tussen reformatie en verlichting
zien we zowel het daaraan
voorafgaande als 't
erop volgende.

NOG
weten 'de G dloozen'
hunnen schenddaaden te
VERNISSEN,
en met een behoorlijken glimp van nut en zorg voor 't gemeen te bedekken.
Wie zoude niet denken, dat het welzijn des volks deezen ter harte
ga, die met zo schijn-ernst zeggen:
DAT ZIJNE DISCIPELEN NIET KOMEN BY NACHT, EN HEM STELEN,
EN TOT HET VOLK ZEGGEN, HY IS OPGESTAAN,
EN ZO ZAL DE LAATSTE DWALING ERGER ZIJN,
ALS DE EERSTE?

Zoud men niet zeggen, datze ten hoogste bekommerd zijn, dat het volk VERLEID worde?

Daar zy zelfs valsche verleiders,
en blinde leidslieden der blinden waren, en niet voor de gemeente,
maar voor hun eigen gezach bekommerd. Daar ze niet voor de verbaasde en verschuilende Discipelen, maar voor hun eigen gewisse vreesden.

Rampzalige huichelaars!
die met alle uw schijnheiligheid, de krachr van uw geweten niet kunt verijdelen,
gy vreest voor deezen begraven YEHOSJOEA, en veinst voor volk en G ddienst te schromen. Maar wat kan
't u baten, dat PILATUS u geloofde, die nochtanns uwe boosheid en geveinsdheid zo menig werf ontdekt
heeft? Zal het oordeel van den Landvoogd u gerust stellen? De innige harte-vrees ontnemen?
u voor G d doen bestaan?

O dwaaze dekmantel der geveinsden.

Gy wilt G dvruchtig schijnen;
zo moet 'er naar uw eigen gemoed, iets goeds en zoets in de G dvrucht gevonden worden: is 'er dat in?

Waarom wilt gy niet G dvruchtig zijn,
om dat goed en zoet genieten?

Wat zoet hebt gy te wachten, zo lang uw geweten tegen u getuigt?

Wat goed kunt gy bezitten, zo lang gy de waare deugd niet bezit?

Daar in bestaat de waare vreugd.

Was de ziel met schijnvreugd te verzadigen,
wat zoud de huicheldienst bekoorlijk zijn, en hoe gemaklijk zoude het vallen, G d te dienen,
den vrede des gemoeds te verkrijgen,
een kind G ds te wezen?

Een zedig aangezicht,
eene gemaakte spraak, een effen kleed, een nedergebogen hoofd, een gedurig gezucht,
Farizeensche greins, kan ligt gebruikt worden,
maar echter geen kind G ds maken!

Daar toe is 't hart, niet het gelaat, vereischt.

Daar toe is een gebroken geest, niet een geveinsde zucht van nooden.

Die alles doet,
om van een mensch gezien, en geprezen te worden, die heeft zijnen loon hier al weg,
en niets te verwachten, dan voor G d beschaamd
en verworplijk gevonden te worden.

Bedriegt u niet, schijnheiligen!
vleit u zelven niet met de gedachten,
die de menschen van u maken, wy hebben met een 'alwetenden G d' te doen,
die zich niet laat bedriegen, en die oordelen zal
naar waarheid, niet [meer] naar schijn:
naar 't hart, niet
naar 't gelaat.


Ging
het voorheen
louter om vuur,
rots, water, wind, plant, dier/mens:
pretenties, afleidingen,
aflaten, hoogmoed &
bijgelovigheden,
NU
gaat het voortaan
[vooral] over de essentie
van ons menszijn & mensheid worden ~
we gebruiken onze fantasie, vindingrijkheid,
ontdekkingsdrang & ontplooiingsmogelijkheden via woorden
als "G d", hemel, hel, engelen, duivels, profeten, 'masjiach' & apostelen/euangelisten
om ietwat beter te kunnen omschrijven & beleven
waar het eigenlijk
ten diepste
om gaat
...

We
kunnen pas
als individu & gemeenschap
overleven, als we hartgrondig taalgevoelig eerlijk
& uiterst precies mededeelzaam zijn geworden
in alle eenvoud en
bescheidenheid
...