mydidoodsstrijd

~*~
HOOGSTWAARSCHIJNLIJK
zullen ook
mensen ooit veranderen
in niets anders dan
fossielen op aarde nadat we
er niet meer zijn: zelfs terwijl we nog leven
kunnen we al in 'levende fossielen' veranderen?
Gewoon een kwestie van conservering & de tand des tijds!
Meestal alleen maar de harde, moeilijk oplosbare delen, zoals beenderen,
kalk~ & steenskeletten ...
Indrukken van schelpen
en andere harde delen kunnen achterblijven,
terwijl in de loop van de tijd de schelp zelf oplost: ook kan de opgevulde binnenholte ervan
bewaard blijven als steenkern.
Weke delen fossiliseren
in gebieden met permanente vrieskou {hoelang nog?}
zoals mammoeten in Siberia of doordat organismen luchtdicht worden afgesloten, bijvoorbeeld in hars. OOK de uitwerpselen en kruipsporen kunnen door fossilisatie bewaard blijven ...
De hele wereld heeft tot nu toe gedraaid op fossiele brandstof?
Omzetting van planten en dieren die onder aardlagen bedolven werden: steenkool,
bruinkool, turf, aardolie, aardgas lijken ook wel wat op de gevoelens en gedachten die sommigen
zo nu en dan produceren ~ dogma's, standbeelden, architectuur en hele musea en universiteiten vol met over-jarige producten van ooit levens wezens, culturen, ontdekkingen,
modeverschijnselen en allerlei aanverwanten
'producten' ...
Ik vraag me af
of misschien ook myDi wel ooit
[bij een expeditie naar de aarde van andere aliens ofzo] zal worden aangetroffen en men
zal lezen wat wij schreven zoals we nu
Pompeii & Herculaneum
'lezen'?!
~@~

Fiorelli
kwam in het voorjaar van 1863
als eerste op het ingenieuze idee om een afgietsel te maken van de Pompejanen,
wier lijken men terugvond? De gloeiende puimstenen hebben zich soms opgehoopt
op de lichamen van hen, die in de eerste ogenblikken van de uitbarsting neervielen:
het vlees verbrandde dan en men vond een volledig ontvleesd skelet,
zoals dat in het Huis van het Skelet.
Vaker nog modelleerde de vochtige as zich op het lijk
door in alle plaatsen van plooien in het gezicht, en in alle vouwen van de kleding te dringen.
Wanneer deze as zich dan om het lichaam verhardde, dan bleef er een holte met de afdruk van het lichaam, die het skelet bevatte: men hoefde dus alleen nog maar vloeibaar gips in die holte te gieten om een getrouwe weergave te krijgen van de trekken, de gebaren, de laatste houding van de Pompejanen, die ons tot op de mydidag van vandaag
nog zo kan ontroeren.
Zelfs myDi
kun je zien als een verzameling fossiele gevoelens,
gedachten en daden van ooit levende my-diertjes: de wetenschap en de techniek hebben het mogelijk gemaakt om virtuele cyberspeciale afgietsels te maken van alle sporen die wij achterlieten van 'voorheen' ~ het is nu voorbij, gepasseerd, 'the past' ...
In tegenstelling met Herculaneum dus,
dat eerst bedreigd, daarna overspoeld was door de modderstroom
en waar de verschrikte bewoners hun heil slechts in de vlucht hadden menen te vinden {al de boothuizen met de skeletten en overblijsels langs het strand aan de zeekant van de baai}, dachten de mensen van Pompeii, zich misschien nog de ramp van 62 herinnerend, wel veilig te zullen zijn in hun kelders, onder allerlei gewelven, in een sryptoporticus of in piepkleine kamertjes,
om daar het einde van de dag~ in nachtmerrie
te kunnen afwachten?
Theoretisch zou je er zelfs nieuwtestamentische figuren
hebben kunnen aantreffen die de Joodse Opstand {net als Flavius Josephus} op de EEN of Andere manier hadden overleefd? Je weet maar nooit, ook al is die kans wel heel klein [hoewel: slaven kon je werkelijk OVERAL aantreffen onder die Pax van Big Brother BananaRomana?] ... Zij, die vluchtten moesten zich een weg banen door stapels gloeiend hete of nog wat nagloeiende lapilli,
maar de meesten stikten door de zwaveldampen,
waarmee de asregens
gepaard gingen?

DE DOODSSTRIJD
van de dieren
was al even smartelijk
als die van de mensen!
Bij Vesonius Primus had men de hond vergeten,
die aan een ketting in het atrium lag!
Door de opening van het compluvium vielen de vulkanische slakken in dat vertrek ...
Het arme dier klom over de as heen zolang als de lengte van zijn ketting dit toeliet?
Toen hij het tenslotte op moest geven,
keerde hij zich op zijn rug,
trachtte zich met inspanning
van al zijn krachten
te bevrijden
en blies
de laatste adem
uit
...
Terzelfdertijd
speelde zich
in het huis der Vestalen
een vreselijke drama af: daar
verslond de hond
zijn baas
,,,
~@~
28 mrt 2007 - bewerkt op 14 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende