mydideliberaties: stok~ & hobbelpaardjes v/d jeugd

't Enige waar we zeker van kunnen zijn: onzekere tijden?

Het nieuwe van de situatie
sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw
is dus niet alleen maar dat janusgezicht
want dat kijkt tenslotte zowel voor- als achteruit.

Nieuw is tegenwoordig vooral de hoeveelheid nostalgie en
alle daaraan verwante vormen in de tegenwoordig eindeloos herhaalde beeld- & leescultuur,
die ons als 't ware achterover duwt in het verleden.

Zeker, er is nog sciencefiction, maar het evenwicht lijkt verloren.
En daarmee lijkt 'de tijd' zelf, bij wijze van spreken en schrijven, gewond te zijn,
en behoefte te hebben aan heling.

Hoe komt dit?

Afgezien van de exponentieel groeiende hoeveelheid beschikbare geschiedenis en cultuur
lijken mij enkele illusies hoofdverantwoordelijk: het verlangen naar democratie en gelijkheid,
naar roem en geld voor iedereen, en het drogbeeld van totale communicatie.

De dominante eis van de burgerij was er altijd al een van 'redelijkheid':
een redelijke discussie, een redelijke en gestadige vooruitgang en dit alles volgens de redelijke wetten, argumenten en mogelijkheden van de ratio.

De werkelijkheid is al meer dan twee eeuwen heel wat complexer van aard!
Om precies te zijn sinds de Franse Revolutie met al die zogenaamd 'redelijke' dromen,
of eigenlijk al sinds Jean-Jacques Rousseau, die eerste kampioen van dat romantische verlangen
van terugkeer naar de oertoestand van 'echtheid' of 'authenticiteit'.

Beide soorten verlangens,
de rationele en de romantische, hebben, zoals bekend,
in de 20ste eeuw gezorgd voor de grootste rampen uit de geschiedenis tot nu toe?!
De Franse Revolutie heeft op grote schaal de nostalgie in onze wereld gebracht,
al werd daar toen nog vooral
"Heimweh"
onder verstaan,
't intense gevoel afgesneden te zijn van de terugweg,
van huis.

Eind 16de eeuw
werd het woord voor het eerst genoemd,
als een medische benaming voor een ziekelijk verlangen naar huis
van in het buitenland verblijvende Zwitsers. Eind 17de eeuw schreef de Bazelse arts
Johannes Hofer een traktaat om heimwee als ziekte erkend te krijgen.
De wetenschap vereiste dat een ziekte een Latijnse of Griekse naam had,
en hij vond de klank van het woord nostalgie [nostos = thuis-komst, algia = pijn]
wel triest genoeg om de stemming te beschrijven van de heimwee.

Later werden er allerlei verklaringen gezocht voor deze "Zwitserse ziekte",
zoals de luchtdruk die te hoog werd als die Zwitsers van hun bergen afdaalden.
Weer later werd de ziekte beschouwd als het resultaat van een idee fixe,
een gebrek aan aanpassingsvermogen van de patient ~ kortom, als een geestesziekte?

Vanaf 1900 werd heimwee geweten aan een beperkte horizon tijdens de jeugdjaren.
Als je maar eenmaal vrij en zelfstandig was opgegroeid, dan zou je overal ter wereld wel goed kunnen aarden! De wereldburger of te wel de kosmopoliet was geboren.

Mensen, ook kinderen, die last hebben van heimwee worden nog steeds vaak een beetje sneue typjes gevonden. Terwijl het 'n allesverzengende aandoening kan zijn?! Misschien is dit begrip ook wel een soort van sleutelwoord met betrekking tot de zogenaamde 'messiasianitis', als in een ontsteking aan de 'verlossings- & bevrijdingsklier'?

Stel je het leven voor
van een gemiddelde profeet die opgroeit onder bepaalde omstandigheden
en gedurende een zeker aantal levensjaren doorkrijgt dat het verleden geen enkele garantie kan bieden voor een echt bevredigende zichzelf vervullende toekomstvisie!

Je doet al levende ervaringen op die de grondslagen van menselijk leven op aarde blootleggen: bevrediging en de belemmeringen die we ondervinden, rechtvaardigheid en wat er in de weg staat
om menselijker te leven, liefde & de haat die we ondervinden wegens domheid, jaloezie, afgunst, kortzichtigheid & machtsmisbruik.

En wat doe je dan als goedbedoelend
& lichtelijk naief bevooroordeeld wezen onder die omstandigeheden van verwording, bezetting, onderdrukking, uitbuiting, zinloos leed en geweld?

Je slaat van de weeromstuit aan
't genezen, vertellen & 'veranderen' door middel van 't wegnemen van allerlei bijgelovige malle schuldgevoelens, verkeerde levenswijzen & prachtige verhalen die de wegen omschrijven om van onbevredigende toestanden wat meer te geraken tot mededeelzaamheid, gedeeld genot &
'n creatiever manier van samenleven.

Dat benoem je
dan onder andere door 't gebruik
van termen als 'de koning van de wereld' & de 'hemelse koning',
satan de duivel die alles aan elkaar liegt, bedriegt, verdrukt, veretterd & verpest
& g ds kinderen die in potentie 't ware 'g dsrijk' al in zich dragen,
en die voortaan door anders te gaan [samen]leven
de 'echte{re}' waarheid ontdekken, eerlijker tegenover
zichzelf en elk ander staan, verlossen
& bevrijden, genezen &
'vervolmaken'?

Zo
zou het ook kunnen zijn geweest:
profetische 'ingrepen' & pogingen tussen zo'n 3000 jaar geleden en nu
& hier ~ nogal eens eindigend in ontkenning, belachelijk maken, scheldpartijen,
onbegrip, steniging, arrestatie en marteling/kruisiging/uitroeien
te vuur & te zwaard met 'wortel & tak'!

Muchomacho~
homobilesbonobobolleboosjes
waren altijd al en zijn ng steeds zeer hardleers,
stijfkoppig, stompzinnig, vreselijk 'komisch' & tamelijk onverbeterlijk naar 't schijnt?
Vandaar ook dat we er o.a. in myDi over schrijven
& delibereren.