mydidancing in and out of view until it has become


~*~

Voor
zo ver
ik weet is
myDi voor mij hoofdzakelijk
een middel tot zelfontdekking, -bewustwording
en -kritiek
...

Ons
"Zelf"
ontdekken
is geen proces
waarbij we zoeken naar
wat 'waar' is: je pelt
weg wat
NIET
waar is, wat
onecht en
vals is!

Wat waar is
kun je niet 'vinden':
het was immers altijd al 'aanwezig'?
Alleen maar ons bewustzijn ervan
is iets dat 'komt
en gaat'.

Je
KUNT
je ware "Zelf"
of "Ik" niet vinden,
omdat dat deel van ons
dat ernaar zoekt
nou precies DAT deel is
dat 'het' verhult.

Met andere woorden:
de waarheid zoeken is een non sequitur,
een bewering waarop geen redelijk antwoord mogelijk is ~
zodra je de waarheid zoekt,
wordt hij 'verborgen'!

DE
grote misvatting
van de westerse esoterie
{'georganiseerde zoektocht'}
is dat je 'de waarheid' zou kunnen 'vinden':
DAT
is het logische gevolg van een geest die geen contact meer heeft met de natuur
en met onze eigen fysieke belichaming: we leven teveel binnen in ons 'hoofd'
terwijl ons lichaam er maar wat achteraan sukkelt,
terwijl het toch onze geest
'produceert'?

Maar
de waarheid
IS.
Je kunt hem/haar in het
HIER & NU
'ervaren',
maar je er geen idee van vormen:
de geest kan de waarheid niet 'maken' ~
we kunnen hem/haar louter tot ons laten komen ...
De waarheid bestaat al
VOORDAT
er een bepaalde geestestoestand
of bewustzijnstoestand gecreeerd is!
Daarom zegt men ook wel eens
dat mensen die in de waarheid opgaan zonder gedachten
{no~mind}
zijn?

~@~

GEEN
gedachten hebben
en 'waarheid'
zijn verschillende benamingen
voor hetzelfde 'pure' menselijke gebeuren:
'geen gedachten' hebben is als een lege riethalm ~
je gedachten komen en gaan op het scherm van ons bewustzijn;
de adem {de in principe van oorsprong 'goddelijke geest' van 't fijne tedere maaksel van 'zijn handen': de 'Ben~Adam'/'g ds kind' in ons}
komt aan de ene kant van onze menselijke rietstengel binnen
en gaan er aan de andere kant weer uit ~
het riet is niet meer alleen maar van de adem afhankelijk
en ons 'goddelijke' bewustzijn is niet van voorbijgaande gedachten alleen meer afhankelijk ~
als de gedachten wegsterven, dan blijft het 'verheven' bewustzijn bestaan,
ook als onze adem ophoudt, dan behoudt het riet zijn vermogen om geluid te maken,
ook als we niet spreken en weer stil zijn, kunnen nieuwe woorden in ons opwellen en onze daden
hun weg vinden naar onze ledematen.

We zijn nu niet meer
het slachtoffer van onze omstandigheden,
de willoze dader van toevallige reflexen of de machtige mucho macho bonobo die vecht of seks heeft, vlucht en vreest uit angst
voor g d
...

Wat ons menselijk maakt
is meer datgene wat we nog niet zijn dan wat we ooit waren?
Het maakt nu dus al niet meer uit of het riet ooit door iemand wordt opgepakt:
het doet er niet meer toe of er nog gedachten op het scherm van het bewustzijn opkomen!
ALS er gedachten opkomen, dan worden we ons van al die gedachten bewust
en als er geen gedachten meer opkomen, dan is er louter nog
het zogenaamde bij wijze van spreken, vertellen, opschrijven en herschrijven
'goddelijk' bewustzijn
en 'worden'.

Wat aan de gedachte voorafgaat is onze diepste essentie,
maar die kunnen we niet vinden met ons lichaam of met onze geest, maar alleen maar via ons zijn, vandaar dat men het ook meestal 'genade' noemde, dus dat is inderdaad
als een 'onverdiend geschenk'.

Je kunt de scheppende oorsprong niet door zijn schepping vinden,
maar alleen maar als gratis grondprincipe van alle leven op aarde:
ook al zou je alle aspecten van de evolutie nauwkeurig kunnen onderzoeken,
uiteindelijk kom je aan het 'begin' en het 'einde', en aan het eind kom je bij de afgrond,
de diepte, hoogte, breedte en lengte die onmeetbaar en onvatbaar is, en
DAAR,
in die vrije val, in die 'oerexplosie',
ontdek je ondanks of juist dwars door jezelf heen ofwel dat
[ook jij: rak kach tat tvam asi!]
ten aller
diepste 'de Schepper' bent
{EEN
met 'de Vader/Moeder van alle leven'},
OF
niet ~ hoe dan ook het zoekspel is ten einde gekomen:
wanneer je eenmaal weet wie wij ten diepste zijn in oorsprong en doel, in zijn en worden,
dan kunnen we onszelf niet meer verraden, verkwanselen,
laten omkopen of
teleurstellen
...

Je kunt je
niet meer verliezen in het
EEN of Andere
dogmatische, hypothetische, imaginaire, fantastisch hallucinatorische waanbewustzijn
of een zoveelste maffe, malle, zinloze relatie tot iemand
of iets anders!

Wie we zijn
is niet zozeer meer afhankelijk van waar we vandaan kwamen of waar we heengaan
of zelfs van wie we nu en hier zijn en wat we doen: het
WARE
zelf in ons
IS
onveranderlijk, was dat altijd al en zal
dat ook zijn, onbetwijfelbaar!
Alles om ons heen kan veranderen, maar dat "Zelf"
NIET, DAT
"Ik"
BLIJFT
'dezelfde'!
KEN
je dat Zelf?
OF
ken je degene die met elke gedachte, elke emotie, elke situatie mee blijft veranderen
als een blad in de wind? Ken je de "Schepper" of de 'schepping'? De "Oorsprong" of de 'gevolgen'?
DIT
is nu allang
GEEN
abstracte hypothetische nepzaak meer: elke vorm van lijden speelt zich af in het tuindomein
van 'de schepping' ~ elke vorm van lijden doet pijn wanneer we ons leven enkel maar beleven als
een automatische reactie op de gedachten, gevoelens en daden van anderen.
We voelen ons onprettig en blijven op zoek naar iets anders, beters, hogers, fijners, snellers, groters en 'sensationelers' zonder dat ooit te zullen vinden omdat we denken dat iets of iemand anders
onze ervaringen creeert en
'bestuurt'
...

Wanneer je weet
dat jij en jij alleen jouw ervaringen creeert, zij het op heel veel verschillende bewustzijnsniveaus,
dan houd je op om het slachtoffer te spelen en anderen de schuld te geven van al jouw zorgen
en problemen. En in plaats van jouw macht aan anderen uit handen te geven, neem je vanaf nu
volledige verantwoordelijkheid voor wat jij denkt, voelt en ervaart.
Je beseft dan nu ook uiteindelijk dat jij als de schepper alles in jouw leven precies die betekenis geeft
die het voor jou heeft.
JIJ
besluit wat belangrijk is en wat je door de vingers kunt zien: wij besluiten
ZELF
waar we onze energie, onze tijd en onze eigen aandacht aan besteden en als we onze energie in iets anders zouden stoppen, dan zou ons leven een andere wending nemen. Je weet dat niemand anders verantwoordelijk is voor de keuzes die
JIJ
maakt.
DUS
je neem de verantwoordelijkheid voor jouw hele leven, voor al jouw keuzes,
zelfs die welke je onbewust gemaakt hebt: het 'vliegende' tapijt van ons leven wordt door al die keuzes geweven!
De draad zelf is neutraal: die heeft zich niet tot een bepaald patroon verplicht.
Hij/zij is bereid tot elk patroon dat jij kiest: de draad is het bewustzijn ~ dat is het lege vat,
dat onze orders afwacht, onze interpretatie, onze invulling ~ net als die open riethalm, in afwachting van onze adem en de melodie die wij blazen in de symfonie van het leven. Welk potje wij meeblazen beslissen we zelf als verdient het wel aanbeveling om de aanwijzingen van 'de Dirigent' op te volgen omdat het anders een kakofonie van valsspelende individuutjes zou zijn.
WIJ
zijn degenen die besluiten hoe ons leven eruit zal zien:
WIJ
ademen het leven in elke relatie, elke omstandigheid die we op onze weg tegenkomen
en als
WIJ
er geen leven, adem, betekenis en bedoeling aan geven, dan is die er niet ~ er bestaat niets
BUITEN
of
LOS
van jou! Jij denkt misschien soms wel dat dit wel zo is maar dan is de 'jij' die jij kent een gevolg,
geen oorzaak. Deze 'jij' vereenzelvigt zich met de dingen buiten zichzelf en definieert zichzelf in relatie tot 'die dingen'. En
ZO
kun je dan ook
'eindeloos' opgetild en neergehaald worden,
opgehemeld en vernederd door al die talloze en wisselende, gedachten, emoties en onbestemde gevoelens? De 'jij'
die jij kent wordt door al deze mallotige identificaties bevestigd
EN
raakt onvermijdelijk verwond hoe dik jij jouw pantser ook hebt gemaakt
en hoe gevoelloos jij jezelf ook probeert dood te spuiten onder het mom van je 'lekker voelen',
er 'los van de te komen' of 'eruit te stappen'
doordat dit alles onophoudelijk kapot gemaakt en verscheurd blijft worden.
WAAROM
zou je die
cynische/sarcastische
tragikomedie gaande houden?
Waarom zou je stabiliteit en rust willen zoeken via een ander?
Waarom zou je naar zelfacceptatie streven via de aandacht
en goedkeuring en de waardering van een ander?
Zou je, als je dat doet, niet teleurgesteld blijven raken
als die aandacht, goedkeuring en waardering van die ander er niet meer is?
Waarom zou je nog naar die goedkeuring van buitenaf streven,
wanneer je die existentiele bevestiging van je Zelf
kunt vinden die
DE
grondslag is van ons bestaan?
Je Zelf zijn betekent het ervaren van een diepe verbondenheid
en grote vertrouwdheid met alles wat leeft: er schuilt geen afgescheiden zijn
in de toewijding aan ons Zelf want het
is de meest genereuze en liefdevolle verplichting die we op ons kunnen nemen.
Wanneer ieder mens de waarheid in zichzelf is toegedaan,
dan krijgen eerlijkheid en duidelijkheid
de overhand in onze
relaties
...
Een
ECHT
partnerschap is dan
gebaseerd op onze kracht van binnenuit
en flexibiliteit naar buiten toe, en
NIET
langer meer
op emotionele behoeftigheid en geestelijk starheid
als een plaat die is blijven steken.
Relaties tussen mensen die hun ware Zelf zijn toegedaan ontrollen zich in ons hier en nu.
Ze blijven niet hangen in het verleden en leven ook niet meer
met een stressvol verwachtingsvol oog en oor op de toekomst gericht.
Mensen die hun Zelf zijn toegedaan weten dat hun relatie bloeit en gedijt
naar de mate waarin we onszelf eerbiedigen
en elkaar de waarheid
zeggen.

Onze
dans met
elk ander is
niets anders dan onze
dans met ons Zelf:
het is dezelfde
dans!

DAN
kunnen we
onszelf niet meer
in de relatie verliezen,
dancing our sorrow away
because the dance has become our own:
we kunnen alleen nog maar blij zijn
met de waarheid over onszelf
for the time
being.

You
never know
what will be
coming
down?

Don't
let the uncertainty
turn you around: go on ahead
and throw some seeds
of your
own
...

DO
pay attention to the
open sky & keep
a fire burning
in your
eye
till
this dance
has become
our own!

~@~
engel
02 mei 2007 - bewerkt op 18 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende