mydicookycrumbs

MET
woorden kunnen
we dus praktisch
alle kanten
uit.
ZE
zijn dan
ook van iedereen.
DAT
is altijd
al zo geweest:
als je tenminste een gemeenschappelijke taal hebt
[of mimiek, gebaar,
gesproken taal of geschreven
schrift]!?

WAT
is taal:
wat willen we
met onze woorden
[communicatievormen]?

We
scheppen ons
'n eigen wereld!

We zijn
wat we overwegen:
wat we doen & laten ligt erin besloten ~
ik denk dus ben ik?

Ik ben er
dus kan ik niet nalaten
om dat ook onder woorden,
uitdrukkingen, gebaren te brengen:
zo leer ik mezelf & anderen beter begrijpen ~
ik hou me eraan vast
[heb er houvast aan]!

Zoals
onze verste
voorouders zich vormden
aan de hand van gelaatsuitdrukkingen,
lichaamstaal, gebarentaal & gedrag,
zo doen wij het ook met alles
wat ons ter beschikking
staat.

Je hebt behoefte
aan warmte, aandacht,
eten & drinken, gezelschap en zo voort:
dat begon ooit heel simpel & eenvoudig
& heeft zich 'sindsdien' alsmaar verder uitgedijt
& uitgespeeld
en kent geen einde
naar het schijnt?

We kunnen niet nalaten
om te kennen te geven wat ons bezielt & beweegt!
Ooit was dat beperkt tot 'n klein stukje bos of savanne,
tropisch regenwoud, subtropische vlakten,
bergruggen & valleien.

En naarmate we
in aantal toenamen
breidde zich dat dan ook steeds verder uit
totdat we tenslotte bijna alle continenten bevolkten
en er 'ons voordeel' mee poogden te doen.
In alle onschuld, slimheid [en domheid],
naieviteit & vermeende noodzakelijkheid
die we maar konden opbrengen,
uitvoeren en 'in de hand
houden'.

Onze taal
was daarbij de link met onszelf,
elk ander en de rest van de wereld
zoals we die hebben leren kennen tussen grotbewoning
en astronautische avonturen.

In zekere zin
zijn we dus met ons internet
op eenzelfde punt aangeland
als toen we net begonnen om 'met onszelf en elkaar te overleggen,
uit te pluizen en na te gaan'?

Wat lange tijd beperkt was
tot mimiek, gebaar, taal & teken,
heeft zich nu [langzamerhand of met {grote} sprongen]
steeds verder bewogen op groter terreinen van milieu & leefomgeving.
Was je vroeger nog meestal beperkt tot een meest
kleine, enge, al of niet benauwde bepaalde
'familie', 'stam'
'huis & tuin', gehucht, dorp en/of stadje,
NU
zijn we
al zover dat we dat kringetje
[puberaal!] hebben doorbroken & vergroot
tot 't andere eind van
de wereld?

Er zijn
nog steeds
heel veel mensen
die hun hele leven op
EEN
bepaalde plaats blijven wonen,
EEN
enkele taal spreken, al of niet
daarin kunnen converseren,
schrijven, overleggen en samen beslissen,
maar er zijn nu ook steeds meer mensen,
meer dan ooit tevoren
die vroeger of later gaan verhuizen,
andere talen leren spreken en schrijven en niet alleen maar in die kleine oorspronkelijke kring blijven, maar die steeds 'verder van huis' geraken, allerlei anderen landen,
volken, gebruiken en gewoonten
leren kennen!

VOORAL DAAR
hebben we woorden nodig:
voor het kunnen begrijpen
[aanvankelijk heel weinig, primitief
& wat hormonaal onbeholpen]
van 'anderen'.

Als het goed is
dan gaat dat eigenlijk gelijk op?
Dat 'zelf onder woorden brengen'
ook wel denken en voelen genoemd,
staat in feite gelijk aan
[als het goed is]
met anderen onze gevoelens, gedachten
en daden delen.

Er kennis van nemen en geven:
zo ben ik, dat ben jij, en 'zo zijn onze manieren':
dit is het wat ik ben en wat wij zijn ~
mededeelzame,
elkaar wederzijds bevruchtende delen
van een
{VEEL!}
groter geheel!

Niet iedereen
is het daar blijkbaar mee eens,
anders zouden we onszelf en elkaar niet zoveel schade toebrengen?
Maar 'als het goed is' dan kunnen we daar tenminste over praten
en blijk geven van wat ons eigenlijk bezielt:
waarom we iets doen en laten
en hoe we ook samen
{MAYBE?}
'een stapje verder'
kunnen komen.

Zowel
die allereerste
'mensapen als aapmensen',
zwarte, bruine, gele, witte, rode
menselijker wordende mucho macho homobi bonobo-wezens
{ALS WIJ}
zijn bezig met
het verkennen van ons innerlijk leven
& ons 'uiterlijk' bestaan.

"DIE ANDEREN"
deden het ooit 'primitief'
[in onze ogen],
en wij, wij doen
"UT"
per internet!

Maar de kern van 'de zaak' is in feite dezelfde:
we hebben er behoefte aan om [bijna] 'alle kanten' op te gaan
& gebruiken daartoe de middelen die wij menen tot onze beschikking te hebben.
Oogcontact, gehoorzenuwen, gelaatsuitdrukkingen, gebaren, talen & tekens:
je hebt behoeft aan contact met jezelf & anderen
dus ga je keuvelen
en in jouw dagboekje
schrijven!

Zoals de ouden zongen
& allerlei verschillende mydioverhaaljes
vertelden, op rotswanden gingen krassen en tekenen,
schilderen en uitdragen,
delen & duiden,
zo doen
WIJ
'het'
hier op myDi
door middel van
DEZE
woorden, gevoelens, gedachten & daden.
In de grond van 'de zaak' eenzelfde behoefte aan contact, gedeelde vreugde & smart.
DIT ZIJN WIJ:
'tat tvam asi' ~ 'rak kach'!
ZO
doen we dat alleen
of met meerderen.
En we doen er ons voordeel mee
klaarblijkelijk.
Anders zouden we er immers
niet eens aan beginnen?

En
'eenmaal
ergens [anders] mee begonnen'
kunnen we het ook vaak 'niet meer laten'.
Klein klein verslaafd kleutertje:
wat leuter je daar in de hof?
Je plukt er alle bloempjes af
en probeert 'hoe ze
smaken'!

Je eet
van alle vruchten des velds,
inclusief paddestoelen, lianen, cactussen,
hennepzaadjes & 'wat al niet':
en je ziet [soms ineens] dat de wereld
er dan heel anders uit gaat zien
dan voorheen het
geval was.

DAT
noemen we dan ook wel
psychedelicatessen: of spelen met vuur,
stok & steen, water & vuurwater,
en je gaat ermee door
tot je erbij neervalt,
geen stap meer kunt zetten
en je blijkt te bevinden in dromen
met of zonder
'open ogen'
...

That's
[also] the way
our mydicookies crumble.
Sometimes, every now
and then.

engel
@
~@~
@
engel
17 okt 2007 - bewerkt op 15 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende