mydicompassion in de gloria

what a lovely day it was

(ka)

In veel opzichten leek die houding van de kruisvaarders tegenover de moslimwereld ('joden, heidenen, barbaren', die in die tijd veel machtiger & verfijnder was dan West-Europa, op de reactie van een (huidig) derdewereldland tegenover één der grootmachten.

Hun vervormde kijk op moslims was compensatie voor hun eigen minderwaardigheidsgevoel. Met al hun angst, wrok en afgunst projecteerden de zg. 'christenen' v/d middeleeuwen hun twijfels over hun eigen identiteit op 'de moslimvijand': de islam was nu zo dan ook de 'schaduw' van Europa geworden, 'n vervormd beeld van alles wat de kruisvaarders meenden wat zij zèlf níet waren - maar wèl vreesden te zijn.

Lijden is 'n wet van het leven & 't is van belang om bij deze stap (vooral ook) onze éigen pijn te (h)erkennen: in 't boeddhisme wordt compassie (KAROENA) omschreven als 'n voornemen om anderen te verlossen van hun verdriet, iets wat onmogelijk is als we zo niet ons eigen leed & onze eigen misère onder ogen zien?!

Tegenwoordig worden we in 't Westen vaak aangemoedigd om positief te denken, ons schrap te zetten, ons flink te houden & nu resoluut naar de zonnige kant v/h leven te kijken. 't Ìs natuurlijk wel belangrijk om 't positieve te (kunnen) versterken, maar het is óók van cruciaal belang dat we onszelf zo nu & dan toestaan om te treuren. De oude Grieken hadden er geen moeite mee om hun eigen tranen de vrije loop te laten: zij geloofden dat 'samen huilen' 'n band schiep tussen mensen. In Shakespeares tijd werd 't nog als heel normaal beschouwd als mannen huilden & dat schijnt nu niet meer zo te zijn?

Tegenwoordig schuilt er vaak een zekere harteloosheid in al onze 'doelbewuste (opgeschroefde) vrolijkheid', want als we alleen maar tegen mensen zeggen dat ze zich 'positief' moeten opstellen wanneer ze ons vertellen over hun leed, dan kunnen we ze 't gevoel geven dat zij in hun wanhoop onbegrepen & alleen zijn!

Iemand vertelde me eens dat 't voor haar, toen zij kanker had, 't allermoeilijkst was dat haar vrienden haar alsmaar op 't hart drukten dat ze toch vooral positief moest blijven. Ze wilden niet dat ze over haar eigen angst sprak - waarschijnlijk omdat ze bang waren voor haar ziekte & die als 'n onwelkome herinnering aan hun éigen sterfelijkheid zagen. Wanneer we zo na-denken over 't lijden dat we wereldwijd zien, dan voelen we ons misschien ook wel heel ongemakkelijk over de trivialiteit van ons eigen leed ~~~

Maar dat leed is voor ons niettemin een realiteit: probeer bij deze stap aandachtig terug te kijken op gebeurtenissen in het verleden die jou zoveel pijn hebben bezorgd ~ de dood van een dierbare, momenten van eenzaamheid & diepe angst, afwijzing, verraad, bedrog & mislukkingen, 'n onvriendelijke opmerking die je diep raakte. Probeer doelbewust DÍE momenten volledig te herleven en stuur een boodschap van aanmoediging en sympathie naar jouw 'vroegere zèlf'. 't Doel van deze oefening is niet dat je gaat zwelgen in zelfmedelijden: de levendige herinnering aan momen-ten van pijn in 't verleden is als 'n reservoir waaruit je kunt putten wanneer je probeert volgens de 'gulden regel' te leven ~ als we ons eigen ver-driet goed herinneren, dan maken we het voor onszelf mogelijk om met anderen mee te leven.

Ook DÀT is 'typisch myDi' naast 'al dat andere' ...