mydicoffeebreak [natandpijn & voorspelpret]



~*~

'genetisch geluk
& de voorlopige mydi~
familiemens'

~@~

-

Dezelfde
bessenstruiken
die al meer dan vijfenvijftig jaar geleden in de tuin stonden
geven nog steeds heerlijk rode bessen.
Alleen de plaats is iets
veranderd.

Toen ik
naar de kleuterschool ging
stonden ze op een rijtje aan de linkerkant [zuidwest],
daarna tientallen jaren rechtsachter [noordoost] en nu
in het midden bij de frambozen en de bramen, hop en hennep
[naaste familieleden ooit afkomstig
uit de Himalaya]
...

Vier
appelbomen
zijn verdwenen door de tand des tijds
[er is er nog maar EEN van over] net als de kersen
en de pruimen.

De
voortuin
is meer dan
voor de helft 'ingepikt' door de gemeente
ten behoeve van parkeerplaatsen
en trottoir.

Er is weer
een klein nieuw grasveldje
& een vijvertje met twee goudvissen: de ene wit
en de ander oranje. Janosch de Grote Rode Kater komt met veel plezier
dagelijks naar binnen om wat te knabbelen,
kopjes te geven, spinnen en gras eten en als het onweert gaat hij altijd
onder het glazen kastje
liggen.

Wel zijn er
erg veel slakken dit jaar
en de vogels en de mieren hebben dus altijd wel
wat te eten en te
zingen ...

-

Ik heb het in myDi
ook al wel vaker gehad over mijn vader en moeder
en de gezinnen waar zij uit kwamen:
de baggeraars, wilgenmatters,
de boeren & tuinierders!

Grote gezinnen
dus aan het begin van de vorige eeuw
en nu minimaal in aantal &
in 'alles anders'?

Toen
ging alles naar het scheen
vreselijk langzaam en leek onveranderlijk:
nu razendsnel &
veranderlijk
...

In
ieder geval
bestond er 'vroeger'
een zeer speciale bron van intens geluk [en verdriet]: de vreugde
en de pijn van de
'familieband'.

De behoefte
om 'zich voort te planten'
is zo'n sterk biologisch gegeven dat hierdoor
momenten van groot 'genetisch geluk'
werden [en worden]
gegenereerd!

In het begin
weet je niet wat je te wachten staat
en lijkt de toekomst nog eeuwen ver weg,
en NU kijk ik vooral 'achterom' naar al die razendsnel vervlogen jaren
en steeds dieper in
het verleden.

In
ieder geval:
elke fase van dit proces - verliefd worden, vriendschappen, paarvorming, kinderen
ter wereld brengen en succesvol grootbrengen -
kan golven van oergeluk
tot gevolg hebben:
inclusief alles wat
daarbij hoort?

Als
alles goed
[inclusief het 'minder goede!] verloopt,
dan roepen deze belangrijke momenten
zo'n krachtige emotionele reactie op dat ze ons als heldere
herinneringen een leven lang
bijblijven.

Soms
zijn die emoties
zo krachtig dat, wanneer het 'fout' gaat,
de geestelijke littekens [helaas?] ook 'n heel leven lang blijven zitten
en ik kan uit ervaring zeggen dat de liefde van ouder en kind,
voor een partner of een kind,
alle andere vriendschappen overstijgt, speciaal ook vanwege
de genetische factor die er
onverbrekelijk mee
verbonden
is.

@

De essentie
van de voorplanting
is en blijft het doorgeven
van genetisch materiaal aan volgende generaties,
en zelfs voor hen die niet geloven in een 'hiernamaals'
[of een 'hiervoormaals']
is er toch de geruststellende gedachte
dat we in ieder geval via onze kinderen door blijven leven
en dat het niet [helemaal] voor niets is geweest
dat we 'er [als voor 'n tijd
'n plaats van g d]
waren'?!

-

"Verliefd worden"
is EEN van de allersterkste
emotionele ervaringen in 'onze soort',
die ons onderscheidt
van de 'andere aapachtige
machobonoboneanderthalers'.
We hebben het er al vaker over gehad
in myDi in de afgelopen jaren dat,
toen onze verre voorouders de levensstijl van de jagers
[boeren/burgers & buitenlui] aannamen,
de fysieke scheiding van de jagende mannen
en de voedselverzamelende vrouwen en kinderen
nieuwe problemen in het leven riepen
die tot dusver [en tot dan toe] nog onbekend waren
bij andere gemeenschappen
van 'primaten'.

De
mannen
moesten terug
naar de mensenkolonie met 'de buit van de jacht',
en de vrouwen moesten daar zijn als de mannen terugkwamen
[we konden niet zonder
elk ander]!

Het
ontwikkelen
van een sterke band
tussen man en vrouw [ook al heb ik die zelf niet meegemaakt
in mijn eigen jonge jaren van dichtbij] hielp eraan mee dat de nieuwe,
typisch menselijke verdeling van werk efficient[er] verliep:
met vallen en opstaan, rennen, reppen & rappen, hollen en stilstaan,
ontwikkelden we ons tot wat we nu zijn
geworden [en 'het' gaat
door!]?

En
hierbij
was heel
wat MEER nodig
dan alleen maar
'verliefdheid'!

We
komen
er straks of later
vast wel weer op terug: eerst nog een paracetamolletje
tegen de napijn, een kop sterke koffie met zelfgebakken volkorenbrood,
wat rode bessen [en muziek & dans?] ~
we zullen zien
[of niet].
blozen
09 jul 2006 - bewerkt op 27 mei 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende