Wij zijn 'n tragische soort, innerlijk verdeeld doordat onze twee hersendelen in conflict met elkaar verkeren.
Wanneer de Griekse toeschouwers leerden om zich met de lijdende held te vereenzelvigen, huilden ze om mensen die ze anders misschien hadden gemeden ~ om Medea of om Heracles, die in 'n vlaag van 'goddelijk' geïnspireerde razernij z'n vrouw & kinderen doodde.
Aan 't eind van Euripides' HERACLES' WAANZIN omhelst de legendarische koning Theseus van Athene de gebroken Heracles & leidt hem van 't podium, terwijl de twee verbonden zijn 'onder 'n juk van vriendschap.
Bij 't afscheid treurt 't koor om Heracles' lot 'met verdriet & veel tranen ... Want van-daag hebben we onze nobelste vriend verloren.'
Met zijn kunst stelde de toneelschrijver de toeschouwers in staat om een uitbreiding van hun sympathie te bereiken, zodat ze kennis konden maken met de 'onmetelijke' kracht van compassie.
'n Publiek dat zo vriendschap kon voelen voor 'n man die 'n daad had begaan zoals Heracles, had als 't ware bij wijze van verbeelden, vertellen, spreken en schrijven een dionysische EKSTASIS bereikt.
De toeschouwers 'stapten uit' hun vastgeroeste vooronderstellingen met 'n empathie die ze voordat ze het stuk zagen waarschijnlijk nooit voor mogelijk hadden gehouden.