mydiboonloon zwaardjes met staartjes & opstanden?!

Sisjak,
de koning van Egypte,
vernietigt tijdens de regering van Rechavam de Tempel van Sjlomo;
lang daarna wordt Yosjiyahoe verslagen en gedood door Necho van Egypte
[de Nekos van Herodotos].
"De Assyrier kwam als een wolf in de schaapskooi!";
en de pest testerde het leger van Sancheriv,
zoals zowel de bijbel als
Herodotos ons
vertellen.

De
muis in
de hand van
de Egyptische god,
die Herodotos beschrijft, is het symbool van de pest,
zoals het dat was bij de Filistijnen toen zij na de dood van Eli de ark naar Israel terugzonden.
Een Grieks aardrijkskundige vertelt ons van de pest die door veldmuizen werd verspreid
in een leger in Spanje,
en tegenwoordig weet iedereen
dat de vlooien van de rat besmettelijke ziekten verspreiden
en in Amerika de
vlooien van de
eekhoorn.

Toen
echter Neboechadnetsar zijn vader
[die ook zeker een 'usurpator' was] op de troon opvolgde
en koning van Babylon werd,
had het uur geslagen voor de ondergang
van het koninkrijk Yehoeda.

De dynastie van David was,
als zovele oosterse 'dynasties',
niet getreden in de voetstappen van haar stichter;
de koningen waren marionetten of onhandige knoeiers,
die niet het benul hadden om zich buiten zaken te houden die hun niet aangingen,
die geen oog hadden voor de feiten maar revoluties ontketenden
die voorbestemd waren
om te mislukken.

De Babylonische koning
loste zijn moeilijkheden op
met het ongelukkige kleine rijkje op dezelfde wijze
als de Assyrier had gehandeld met de in het noorden wonende helft van het volk;
hij transporteerde bijna iedereen die wel eens een leidende figuur kon zijn
naar Babylonia en liet de armen [de lijdende figuur] van het land achter als wijngaardeniers en landlieden.
Hij verwoestte de Stad en vernietigde
de Tempel.

De 137ste psalm
beschrijft de gevoelens van de balling:
"Aan Babels stromen daar zaten wij, ook weenden wij, als wij aan Tsion gedachten ...
Hoe zouden wij des Heren lied zingen op vreemde grond? Indien ik u vergete, o Yeroesjalayiem,
zo vergete [mij] mijn rechterhand!"

De vervloeking
aan het einde van de psalm schokt de argeloze mydilezer,
die niet beseft wat de dichter had gezien en wat hij in zijn geest steeds weer opnieuw zag;
de klemtoon valt op het woord 'uw':
"Gelukkig hij die uw kinderen zal grijpen en tegen de rotssteen verpletteren!"
ZO deden de Babylonische veroveraars en zo hebben ook de rooms~katholieke soldaten van Cortes gedaan in Mexico & de Rode Khmer in Kapoechia: kinderen zijn altijd
het kind van de oorlogsrekeningen
waar ook ter
wereld!

~@~

Men
heeft veel gegist
omtrent de ballingen.
Men heeft de 'verloren {tien} stammen' overal gezocht,
zelfs van de Saksen wilden sommigen nog wel eens 'zonen van Isak' maken:
mensen zijn werkelijk tot de gekste hersenkronkels in staat zo nu en dan bij tijd en wijle
met horten en stoten & krankzinnigheden ...

Maar eerst
moeten er nog enkele dingen worden bewezen:
in hoeverre waren en nog tien stammen
en in hoeverre gingen zij in ballingschap als tien stammen?
Er zal toch zeker ook een behoorlijk groot percentage van het noordelijk volksdeel in Palestina zijn gebleven, evenals naderhand van het zuidelijke, ofschoon de Assyriers ook vreemdelingen zich lieten vestigen in het noordelijke rijk.

Weten doen wij hieromtrent niets met zekerheid,
we kunnen alleen maar raden naar hetgeen er gebeurde met de mensen
die door de Assyriers werden weggevoerd.

Door de geschiedenis
heen hebben er al gedwongen
volksverhuizingen plaatsgehad uit machtspolitieke motieven en praktische overwegingen,
ook in onze dagen van Stalin & Hitler, Franco, Salazar, Marocco, Pol Pot en Saddamn Hussein, Koerden en Armeniers, Kosovaren en Serven, Srebrenica en ook in Afghanistan, Pakistan, Kashmir, India, Tibet en China, heel Zuid-Amerika en Afrika tot
op de mydidag van vandaag?

De ballingen
uit het zuidelijke rijk volgden echter,
ofschoon zij aanvankelijk zeer rusteloos waren,
de gedragslijn die Yirmeyahoe
in zijn brief aanraadde,
en vestigden zich in Babylonia;
velen van hun nakomelingen zijn dan ook nimmer teruggekeerd naar Palestina,
Israel & Yehoedah:
zij zijn verder naar het oosten getrokken,
en misschien waren de "Baghdadi-joden", de "Bnei-Yisraeel"
en bepaalde andere joden tussen India & Ethiopia ook wel nakomelingen van hen.

Almost
anything is possible,
but not all is equally likely, probable or logical ...
In ieder geval leerden zij 'het lied des Heren ook te zingen in een vreemd land'.
Babylon viel zonder strijd in handen van Kyros/Cyrus [g ds msjiach/messias/gezalfde/christos!]
zoals we ook al veel vaker hebben gezien, en de joden kregen verlof om naar Yehoeda terug te keren en hun stad Yeroesjalayiem te herbouwen. Er is eens gezegd, in epigranstijl maar niet zonder grond: "Israel als 'natie' in ballingschap ging
en terugkeerde als 'religie'!"

Het lijkt soms wel
alsof het karakter van het 'ras' geheel is veranderd,
alsof het niet eens zozeer getransformeerd, als wel geintensiveerd is?!
De afgoden en de dorpsculten, familiegoden en rituele cultusobjecten,
de stenen zuilen 'onder elke groenen boom' [nog altijd een heel bekend verschijnsel in Zuid~India] bezitten voor 'de Jood' geen enkele aantrekkingskracht meer;
in talloze psalmen spreekt hij zijn minachting er voor uit ~
'zij hebben een mond, maar spreken niet!'

Voortaan
[meer dan ooit tevoren?]
groepeerde het leven van het volk zich rondom YaHWeH
als Elohiem/Adonai/El Sjaddai als Enige Eeuwige Schepper van hemel en aarde,
oerbron en einddoel waarin als 'tegenwoordig' was en 'transformeerbaar', eindig/oneindig
in EEN grondbeginsel en richtsnoer & licht op 's mensen levenspad?!
Er zijn weinig boeken die een beter lot verdienen [eigenlijk], en een slechter hebben getroffen,
dan de gedenkschriften van Nechemya ...

Een bewerker
heeft ze in de oudheid genadeloos verkort en ingekort
en samengebundeld met een verslag dat genoemd is naar Ezra.
Nechemyah was een tijdgenoot van Perikles, levend aan het hof van Artaxerxes:
zijn geestelijk leven vindt uitdrukking in plotselinge, uit een bewogen hart opwellende gebeden.
Hij gaf zijn carriere aan het hof op om zich te wijden aan de opbouw van Yeroesjalayiem
[iets dergelijks gebeurde er ook weer na de Zesdaagse oorlog in juni '67 toen joden eindelijk weer toegang kregen tot de oude stad {voor 't eerst sinds '48/'49} en hun vernielde woonwijken, begraafplaatsen en verwaarloosde heuvels en verrommelde dalen vol mijnenvelden, loopgraven,
roestig prikkeldraad en ruines] en de opwekking
van zijn volk.

Uit iedere bladzijde
van zijn werk spreekt een man die worstelt met grote problemen,
met allerlei gevaren van buiten af, met diepe apathie en diverse verraad van binnen uit,
een man die al zijn krachten inspant om zowel 'het joodse ras' vrij te houden van vermenging met 'vreemd bloed' als zijn godsdienst met allerlei vreemde
ideeen en gebruiken.

Ongetwijfeld werkte hij
niet helemaal alleen, anderen volgden hem,
en ofschoon er in de geschiedenis grote leemten zijn,
ontwikkelde het "Joodse Volk" zich op den duur toch
tot hetgeen Nechemya ervan had willen maken:
na hem komt er een periode van
ruim een eeuw waarvan
we eigenlijk nog
maar weinig
weten.