myDiBloed, ~Zweet & ~Tranen à la VOC~mentaliteiten

Andere tijden: overeenkomsten & verschillen tussen dezen & genen, hiero & daro met al hun zusjes & Zoo(n)tjes in zeilschepen & roeibootjes ~~

Bloederige broedermoorden bij Australia in het jaar Onzes Heeren 1629 enzoveurts und so weiter etcetera and so on & on & onwards ~~~~~~~

In de zomer van 1628 rustten de no nonsense hardwerkende belastingbetalende rechtse kerkers v/d bewindhebbers v/d VOC @ A'dam 'n vloot uit van niet minder dan 11 schepen, die in 't najaar naar Indie zou vertrekken: 3 schepen vertrokken als voorzeilers, onder bevel van Frans Pelsaert, 'n Antwerpenaer die de Compagnie al zo'n 7 jaar met veel animo diende. Doormstorm & tegenslag waren de 3 schepen al VOOR Kaap de Goede Hope van elkaar geraakt. Pelsaert bevond zich op 't schip BATAVIA dat 'n bemanning voerde van bijna 300 koppen, onder bevel van Schipper A-driaen Jacobsz uit Durgerdam. In de vroege morgen van 4 juni 1629, tussen 3 & 4 uur 's nachts voor de Tweede Pinksterdag, liep de Batavia bij de westkust van Australia op de klippen. (De plaats werd door de Portugezen Albrohos genoemd & door de Nederlanders de Frederick Houtmans
Klippen). Het was 'n heldere maannacht, de ramp was uitsluitend aan de zorgeloosheid van de Schipper te wijten. Pelsaert lag al 'n paar dagen ziek te bed ~ hem trof beslist geen schuld.

De Batavia liep zo hard op de rotsen dat de commandeur door de schok uit z'n kooi werd gegooid. De Schipper (misschien niet helemaal nuchter)
verontschuldigde zich bij Pelsaert met de opmerking dat hij 't schuim van de branding had aangezien voor 't blikkeren van maanlicht op 't water.

Pelsaert liet 't geschut overboord gooien & deed alles om 'tnschip zoveel mogelijk lichter te maken. De volgende dag stak 'r 'n felle wind op, het water steeg niet, maar daalde nog meer. Er was geen beweging in 't vaartuig te krijgen, ook 't ksppe. V/d grote mast hielp niet & omdat 't schip dreigde door midden te breken, werden allereerst de vrouwen, kinderen, zieken & niet~zeelui met de uitgezette boot & de schuit naar een van de eilandjes achter de klippen gebracht ...

Om 10 uur die eerste ochtend barstte de huid van 't schip open: men haastte zich zoveel mogelijk brood & andere levensmiddelen aan land te brengen: 'n deel v/d matrozen & soldaten rende naar 't ruim & vergreep zich aldaer aan de voorraden arak & brandewijn. 't Lukte Pelsaert met 'n aantal getrouwen om nog enige vaten drinkwater aan land te brengen, & 'n kistje met kostbare juwelen ...

De volgende dag verdeelde Pelsaert de geredde schipbreukelingen over twee eilandjes: op de grootste waren er ongeveer 180 personen & op een van de kleinere ruim veertig. Aan boord van 't wrak bevond zich nog de onderkoopman Jeronimus Cornelisz met ongeveer 70 man. Door de o zo hevige wind en de felle branding was communicatie tussen wal en schip voorlopig onmogelijk ...

Na lange besprekingen besloot Pelsaert de boot, die van goede zeilen was voorzien, te bemannen met de schipper, een bootsman en flink wat mattrozen. Zij zouden op de vaste wal [ongeveer 6 mijl verderop] drinkwater gaan zoeken; konden ze dat niet vinden, dan zouden ze proberen om Batavia te bereiken ...

De achterblijvers op de eilandjes waren voorlopig veilig, ook al was er per persoon maar twee kan drinkwater.

Op 8 juni verliet de boot de plaats van de stranding en bijna een maand later bereikte Pelsaert na vele avonturen op 5 juli Batavia.

Het verhaal van de ramp verwekte aldaer natuurlijk groot opzien en Jan Pietersz Coen liet met spoed het snelzeilende jacht Saerdam reisvaardig maken en van alle benodigdheden voorzien, waaronder ook een aantal inlandse duikers. Men wilde zoveel mogelijk leden van de bemanning redden en delen van de lading bergen. Op 15 juli vertrok Pelsaert, maar het duurde tot 17 september voordat hij het anker bij de eilandjes achter de Frederick Houtmans Klippen kon laten vallen. Daer had zich onder de achtergeblevenen inmiddels een gruwelijke gebeurtenis voltrokken, de meest bloedige broedermoord in onze vaderlandse geschiedenis!