mydi~onveiligheid gaat op zoek naar mydiveiligheid

Het
enige nadeel
aan 'ons' Nederland
is dat iedereen altijd
bijna overal bovenop
elkaars lip
zit!

Je
hebt elke
dag en nacht
weer te maken met
al die anderen van alle
leeftijden, mensenkinderen diverse achtergronden & afkomsten:
rooms. protestants, socialistisch, fascistisch, liberaal, anarchistisch,
nihilistisch & kommersjeel van 's morgens vroeg
tot 's avonds
laat?

We
zijn ondertussen
nog steeds bezig
om een verdere [tweede]
verklaring te zoeken voor 't ontstaan
van ouderfixatie bij
demente[rende]
mensen.

Je
kunt het
immers niet altijd
maar weer hebben over
dezelfde kindertijd, puberteits~ & groeiverschijnselen,
adolescente{r} neigingen, volwassenen met allerhande
problemen & al die andere
modeverschijnselen?

Die
tweede verklaring
zou kunnen zijn
dat toestanden van ontheemding
en van ontreddering gevoelens van
onveiligheid in deze mensen oproept
[en in wie eigenlijk
niet?]!

Of
iets anders gezegd:
als we geen afdrukken meer
van onze indrukken maken
dan gaat dat niet zomaar langs ons heen
alsof er helemaal niks
aan de hand is ...

We reageren er emotioneel op!

"ZE" voelen ~
en naar mijn ervaring heel wat
langer dan we geneigd zijn om te denken ~
dat er 'vreemde dingen' met hen
gebeuren?

Op deze manier
kun je dus,
net als bij al die andere patienten met de een of andere al dan niet chronische ziekte,
van een zekere besefscontext spreken?

Met andere woorden:
het is voorstelbaar
dat een demente[rende] persoon
zonder afdrukken te maken van indrukken
zich 'ontheemd' gaat voelen!

Daarin worden zij,
net als ieder ander mens,
geconfronteerd met een gevoel van onveiligheid:
en wie zich onveilig voelt, die gaat in de regel van nature
op zoek naar veiligheid.

Wie zich onveilig voelt,
gaat middels nabijheid~zoekend gedrag op zoek naar {de veiligheid van} gehechtheidsfiguren:
en dat doet iedereen op een eigen manier.

De demente[rende] mens
moet 'n bepaalde leegte overbruggen en 'n toestand van gescheidenheid
het hoofd bieden:
het gaat om een [levens]bedreigende situatie;
het lijkt op
verwerking van
verlies
...

Zodra
verliesverwerking aan de orde is,
hebben we dan ook op de eerste plaats te maken
met het gedrag en gevoel dat daarbij
komt kijken.

Bijvoorbeeld:
ongeloof, verbijstering, doen alsof er helemaal niks aan de hand is,
agressie, angst, verdriet
& wanhoop.

Op de tweede plaats
spelen allerlei factoren mee
die in het algemeen dat proces van verliesverwerking
beinvloeden.

Bijvoorbeeld de manier
waarop vroeger problemen werden opgelost
of de aanwezigheid van onverwerkt
'oud zeer'.

Misschien kunnen we
in de komende dagen en weken eens wat verder gaan kijken
hoe 'de familie' een en ander 'verwerkt': dan komen we hoogstwaarschijnlijk
op al deze aspecten wel wat uitvoeriger terug
als de tijd daarvoor
'rijp' is?

Voor
dit moment
stellen we alleen
ten overvloede nog maar even vast
dat elke demente[rende] persoon
[en daarom ook een ieder die met aanverwante
en soortgelijke problemen en moeilijkheden
te maken kan krijgen]
dat gevoel van onveiligheid
op een heel manier
zal verwerken.

HOE
dat precies zit
en hoe wij dat doen,
is helemaal afhankelijk van onze levensloop
en persoonlijkheid.

Tot
straks misschien
of later.

blozen
28 jul 2007 - bewerkt op 19 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende