mydi~inspiraties van deze en gene zijde

De
enige conclusie
die je kunt trekken
is dan ook dat je overal altijd weer
heel verschillende mydi~menschjes kunt tegenkomen.
Voor alle duidelijkheid: ik bedoel [on]gelovig, intelligent design,
[a]theisme e.d. niet als diskwalificering maar als waardenvrije constatering.
We worden nu eenmaal zus of zo geboren en neigen evenzo
tot min of meer vrouwelijkheid & mannelijkheid afhankelijk
van hormonen en bepaalde omstandigheden gedurende
onze eerste negen maanden op 'n
bepaalde plaats op aarde
om zekere
tijd.

Godsdienst en goden
mogen dat stuk voor stuk om niet altijd even duidelijke redenen
bedacht zijn door menselijke wezens, maar dat doet nog geen millimeter af
aan de troostende functie ervan en hier is het waar het
in discussies met [on]gelovigen
en andersgelovigen
vaak misgaat?

Ik heb het altijd al
tamelijk aanmatigend gevonden
van mijn mede[on]gelovigen om diepe [a]religieuze
gevoelens af te doen als onzin & volkomen kletskoek,
en om maar botweg te beweren dat de mensheid er beter vanaf zou zijn
zonder 'die anderen'! Ik kan mij heel goed voorstellen dat dit zeer krenkende
opvattingen kunnen zijn die in feite niets anders bewijzen dan de onkunde
& oppervlakkigheid
v/d haters
...

Ze doen geen recht
aan de diepe betekenis die 'n godsbesef
[of 't ontbreken daarvan] voor veel
mydi-mensen heeft.

Hoe komen mensen
aan hun religieuze gevoelens?
De meeste gelovigen hebben ergens in hun jeugd
van hun ouders of opvoeders geleerd dat God
HET
[enige] antwoord was
op alle wezenlijke vragen die 'n mydimens
maar zou kunnen stellen. Kinderen zijn nu eenmaal
in beginsel even ontvankelijk voor waarheid als voor allerlei uiteenlopende verzinsels.
Als myDi ergens wel een voorbeeld van is, dan is het hier wel van:
men gelooft over het algemeen
in van alles en
nog wat
...

Zie het gemak
waarmee ze het bestaan aanvaarden
van Sinterklaas of de Kerstman, geesten & spoken!
Bij mij waren die antwoorden van het begin af aan religieus
en bij ongelovige ouders zijn ze dat meestal niet: dat alles geeft het geloof een zekere willekeur ~ waarom zou 't ene {a}religieuze antwoord juister en/of waardevoller zijn
dan het andere?

In homogene,
gesloten samenlevingen
is er met deze restrictieve overdracht van waarden & normen
dan ook vaak helemaal niets mis:
zo liggen die zaken nu eenmaal van jongsaf aan
& dat geeft houvast?

De echte problemen
ontstaan meestal pas in pluriforme seculiere samenlevingen met veel migratie!
Welke levensovertuiging iemand al of niet aanhangt wordt vaak bepaald door de vraag
waar onze wieg stond: hoewel dit in feite elke claim op universele geldingskracht ondermijnt,
hoor je hier zelfs al die erudiete en ontwikkelde gelovigen,
andersgelovigen & ongelovigen
weinig over.

Een tweede
'wervend kenmerk' van godsdiensten zijn hun rituelen:
mensen hebben er behoefte aan om samen ervaringen op te doen en te delen,
dat zie je ook al bij alle andere zoogdieren
en mensapen.

Het aardige
van godsdiensten is
dat zij allerlei rituelen ontwikkelden, die de sociale betekenis
van het leven en de dood [en alles wat daar tussenin
zou kunnen liggen]
onderstrepen.

Je zou dat
een aanvulling op de individuele godsbeleving[en] kunnen noemen:
terwijl anderen juist weer menen dat dit juist de
KERN
van het [on]geloof is?

Hoe het ook zij,
de meeste ongelovigen hebben die rituelen niet
[maar soms wel andere] en ook al bedenken zij dus hun eigen rituelen
[of juist niet] ~ al met al blijft het behelpen, hoe indrukwekkend en ontroerend
die ook kunnen zijn met of zonden mythen en legenden, sprookjes &
tamelijk lange of zeer korte toespraken, bloemen,
muziek, zang [& soms zelfs dans] ...
Rituelen hebben bovendien
een mystiek element.

Rituele handelingen
kunnen een sfeer oproepen die appelleert
aan onze diep gevoelde verlangens naar onze eigen jeugd,
naar geborgenheid
en/of troost.

En naar verlossing
van onze ratio, van de last van het bewustzijn.
Een fraaie tempel, synagoge, kerk, moskee of wat voor
bouwsel [of 'heilige'/helende plaats dan ook] kan bij allerlei heel verschillende
mensen als het ware mystieke gewaarwordingen oproepen?
Alleen kan ik mijn verlangen naar het ongerijmde onmogelijk bevredigen binnen die rituelen!
Ik heb er dan misschien wel bepaalde jeugdherinneringen aan,
maar bemoeizuchtige richtlijnen weerhouden mij van [al of
niet totale] overgave laat staan
onderworpenheid.

En het is niet eens
zozeer mijn verstand [in zoverre dat zo nu
en dan aan- & afwezig is], maar juist mijn irrationele,
scherpe en dwingende gevoel
dat mij hindert.

Wel
heb ik al vroeg geleerd
om bevrediging te kunnen vinden
in de kunst, waar ik het irrationele,
het ongerijmde en de grote verwondering ongeremd kan genieten zo nu en dan.
Ook rituelen kunnen dus verklaren waarom 't ene of andere [on]geloof,
ook voor vele moderne mensen in het Westen [Oosten, Noorden
& Zuiden] toch aantrekkelijk blijft? Zonder rituelen waren er
heel wat minder gelovigen
& 'andersgelovigen',
schat ik
zo
...

Niet voor niets
zijn ritueelrijke godsdiensten
zoals sommige vormen van orthodoxie, het katholicisme
en de islam [of 't toppopgebeuren met allerhande soapopera's & 'gouden kooien'] in opkomst,
en lijkt het reformatorische protestantisme wat sneller
af te kalven.

Een kernwaarde
van het jodendom en het christendom is de naastenliefde,
gesymboliseerd in bijvoorbeeld Yehosjoea en in gelijkenissen en mydibijbelverhalen
van de barmhartige Samaritaan
en de 'hemelse Moeder/
Vader'.

Ook
de islam
kent daarom natuurlijk
die waarden en betekenissen
o.a. in hun zuilen en diverse variaties op al die thema's.
Daar is natuurlijk op zichzelf helemaal niets mis mee:
problematisch kan dit alles pas worden als diverse godsdiensten gaan claimen
dat alleen maar [hun eigen] religie richting geeft aan moraliteit
en dat alleen maar zij ons zouden kunnen vertellen
wat go{e}d en/of kwaad is,
wat beslist moet &
'niet mag'?!

Omdat ongelovigen
al deze aanwijzingen ontberen,
zijn ze volgens sommigen dan ook tot amoraliteit gedoemd.
Mijn moeder heeft haar leven lang van jongsaf aan voor allerlei andere mensen gezorgd.
Vooral vrouwen [maar ook steeds vaker mannen en zelfs kleine kinderen] nemen de zorg
op zich voor anderen en dat heeft beslist niet alleen maar te maken met het geloof
in een bepaalde religieuze richting
of 'erkende' beweging.

Zorg
voor jezelf en elkaar
doe je uit liefde en verantwoordelijkheidsbesef:
zoiets gebeurt zowel met als zonder de ruimte voor
de ene of andere g d of min of
meer strikt
gebod.

Ons leven
en ons lijden berust vooral
op aanleg en enig toeval, en heeft in zichzelf geen zin.
De naastenliefde en onze ervaring van mededogen, vergevingsgezindheid,
barmhartigheid en geduld die we dagelijks kunnen ervaren, geven en ontvangen
komen voort uit onze aanleg en een liefdevolle opvoeding, en heeft verder eigenlijk
juist helemaal niets meer van doen met een of ander 'geloof'
met of zonder een 'g d'.

Velen
doen het
'met' en anderen
'zonder'
...

Bovendien
ben ik ervan overtuigd
dat als ik dit niet uit mijzelf zou kunnen,
ik het ook niet met steun van een god [afhankelijk
van je definitie/interpretatie] voor elkaar zou
krijgen of zou
kunnen.

Dat
zou leiden
tot kunstmatigheid,
tot een opgedrongen go{e}dheid:
die op den duur geen stand
kan houden.

blozen
12 mrt 2008 - bewerkt op 12 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende