mydi = g d [kind of]


~*~

Die
Hans Andreus
was geen christen,
geen gelovige, hij was
een mens, en zo doen
mensen:
ze praten liever niet zomaar in de ruimte,
maar zoeken iemand
die hun het oor leent,
vooral als ze er onderdoor
dreigen te gaan.

Voor
bidden
hoef je dus helemaal geen christen te zijn,
het 'luisterend oor' is
'van verbeelding',
en de verbeelding is
van alle mensen.

ZO
is dus ook
een 'persoonlijk god'
geen typisch christelijke aangelegenheid.
Alle religies waarop het jodendom steunt
beschikten over dat beeld;
het jodendom nam dat op zijn eigen manier over,
de christenheid heeft 'het' weer aan het jodendom ontleend,
en de islamieten
hebben het weer aan joden en christenen
[o.a.] ontleend.

Niets
nieuws
onder deze religieuze zon,
niet speciaals, niets bijzonders,
deze voorstelling.

Het
oor
dat hoort
en het oog dat ziet
vervult de rol
van helper in nood.
Het schept de mogelijkheid van bidden,
en bidden maakt rustig,
helpt ons aan overgave op momenten dat er ons
aan alle doen voorbij
helemaal niets anders meer
overblijft.

Dat is geen
nieuw gezichtspunt.
Gelovige mensen waren door de eeuwen heen
verstandig genoeg om het zo te zeggen;
er zijn zelfs geloofsgronden voor:
"G D" weet immers alles al,
volgens het christelijk geloof,
dus hoef je het niet nog eens
te vertellen.

En Hij
bestuurt het leven toch,
geeft en neemt naar
Zijn wil?

Valt er dan nog wel
wat te vragen als dezelfde hand
waarop jij een beroep doet om uitredding,
jou dat lot ook al heeft
toebedeeld?

Vrome mensen
weten dat allang,
ze bidden niet zozeer om te [ver-]krigen maar om,
met de woorden van een oude psalm,
'hun ziel stil te zetten
tot God'.

Bidden
zet jouw gedachten stil:
de maalstroom van
de gedachten.

Vandaar ook dat,
in het hedendaags taalgebruik
'even stil zijn' bidden is komen te heten
[of andersom]!

Bidden om wat te krijgen,
en als je het niet krijgt de Schenker zijn conge te geven
is een terugval naar de voorstellingswereld
van voor het christelijk geloof.

DAAR
ging men op DIE manier
met zijn/haar goden om, inderdaad,
je ruilde als de god van jouw volk
jou niet beviel!

Stapte
je
over naar een ander volk
ook dan:
je ruilde van
god?

Al dat roepen van
'waar was God nou?'
is een continuering van de oorspronkelijke
mythische wereld.

Niemand
zal het mensen meer kwalijk nemen {?}
als ze daarop terugvallen,
maar je mag wel zeggen:
een vergissing.

Het zal
nooit anders worden,
want je houdt een mythisch godsbeeld voor 'echt'
in plaats van voor 'van
verbeelding'.

~@~
09 aug 2006 - bewerkt op 03 jun 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende