My Story

Halloo,

Ik ben nieuw hier en om me voor te stellen dacht ik om meteen mijn verhaal te vertellen. En om een beetje te vertellen wie ik ben en hoe ik in elkaar zit.

Ik ben een meisje van 19 die woont in Amsterdam.
In mijn leven heb ik al best veel meegemaakt.
Mijn moeder is toen ik 12 was overleden aan borstkanker. Ik heb het er heel moeilijk mee gehad omdat mijn moeder echt mijn voorbeeld was. Ik had een hele sterke band met haar en ik kon altijd bij haar terecht. Het verlies van haar had mij veranderd in een introvert meisje. Toen ik naar de middelbare school ging maakte ik niet veel vrienden. In tegendeel. Ik werd gepest door andere meiden uit mijn klas. Ze vonden me raar en irritant. Ik weet niet waarom ze mij zo irritant vonden want ik zei zo goed als niets in de klas. "Je hoofd staat me niet aan." "Je mag dood." "Jouw leven voegt niets toe aan deze wereld. Pleeg dan gewoon direct zelfmoord." Dat soort dingen kreeg ik steeds naar mijn hoofd gegooid. Als ik het woord 'dood' hoorde koppelde ik dat direct aan mijn moeder. Elke dag miste ik haar meer. Mijn vader was altijd op zijn werk en hij had het denk ik nog moeilijker met het verlies van mijn moeder. Hij kon het niet uit zijn hoofd zetten. Later ging hij ook steeds minder werken en bleef hij op zijn kamer zitten. Als ik zijn kamer binnen kwam lag hij in bed.
Ik had een broertje van 11 jaar (toen ik 14 was) en ik moest voor hem zorgen wat een hele uitdaging voor mij was. Hij was altijd zo druk en kon nooit stil zitten. Hij had regelmatig woede aanvallen en zei dat hij naar mama wilde. Hij had me een keer een bloedneus geslagen en bijna een gebroken rib bezorgd. Gelukkig kwam mijn vader op dat moment nog wel naar beneden. Dat was het heftigste wat mijn broertje ooit tegen me heeft gedaan.
Door de problemen thuis vluchtte ik in wiet en alcohol. In Amsterdam is het makkelijk om aan dat soort dingen te komen. In de winkels waar ik mijn drugs kocht maakte ik 'vrienden'. Bij mijn vrienden kon ik wel mezelf zijn en wel gewoon praten zonder dat mensen tegen me zeiden dat ik beter dood moest zijn.
Mijn vader was mijn 16e verjaardag vergeten en ik ook. Ik zat weer in de kroeg en toen ik de volgende dag wakker werd met barstende koppijn van de nacht daarvoor realiseerde ik me pas dat ik de dag daarvoor jarig was geweest.
Ik werd kwader en kwader op mijn vader omdat hij me vergat. Het was ondertussen 4 jaar geleden dat mijn moeder was overleden. Ik had me er overheen gezet. Ik kon wel verder met mijn leven, mijn vader liet me achter met de shit in de echte wereld en ondertussen bezweek hij in zijn depressieve wereld. Ik had me toen niet bedacht dat er misschien ook nog andere dingen konden spelen bij mijn vader. Blind van woede en onder vloed van alcohol ging mijn leven. Ik kreeg zo'n 2 weken na mijn verjaardag een vriendje. Hij heeft mijn maagdelijkheid afgepakt. Ik voelde me er eerst stoer over. Nu hoorde ik er echt bij. Later moest ik met een paar van vrienden met hem naar bed. Ik vond het helemaal geen prettig gevoel maar ik kon geen kant op. Mijn andere 'vriendinnen' zeiden dat het heel normaal is en dat iedereen het doet. Ik koos mijn vrienden boven mezelf en ik ging verder.
Mijn school ging heel slecht. Brugklas havo/vwo eindexamen en vmbo kader. Ik kon me niet meer concentreren op school zodanig dat ik dus eindige op het vmbo, waar ik nog een paar foute vrienden maakten. Zij hadden nog meer connecties die drugs verkochten en sterke drank.
Ik verwaarloosde mijn broertje en mijn vader. Met mijn vader ging het later wel iets beter maar nog steeds was hij niet 100%. Mijn broertje kookte voor zichzelf. Hij kon best goed koken want de dagen dat ik thuis at (met een kop als een oorwurm, nooit vrolijk) at ik wel het lekkerst. Mijn broertje had echt talent, maar niemand die er wat van zei... Ik voel me er zo schuldig over dat ik alleen met mezelf bezig was en niet voor mijn broertje klaar stond. Hij heeft het vast nog veel moeilijker gehad dan ik.
Pas nadat ik van school af was en tijdelijk was gaan vakken vullen in de c1000 merkte ik pas echt dat het zo langer niet kon. De schijt verdween langzamerhand uit mijn ogen en toen zag ik mijn broertje pas echt. Gebroken, verwaarloosd. Zonder liefde opgevoed. Geen moeder. Nu ik er aan terug denk krijg ik tranen in mijn ogen. Nog steeds ben ik niet van mijn verslavingen af.
Ik heb met mijn broertje gepraat en hij vertelde me dat hij via school een test heeft gedaan waaruit bleek dat hij ADHD had en een lichte vorm van autisme.
Mijn broertje en ik hebben nu wel een betere band gekregen maar het is nog steeds niet helemaal goed.
Ik weet niet zo goed wat er nou aan de hand is met mijn vader. Mijn vader gaat de laatste tijd wel naar buiten maar als ik tegen hem praat krijg ik of een boze blik of hij negeert me. Ik weet niet of ik er een psycholoog er bij moet halen want ik betwijfel of het zin heeft.

Nou, dit is wel ongeveer hoef mijn leven in elkaar zit/zat. Misschien zijn sommige vragen nog voor je onbeantwoord, maar dat is een snelle schets. In latere verhalen vertel ik wel wat gedetailleerder, misschien. Ik moet nu weer gaan!

Greets xx