My life with food

Goedemorgennn, ben net wakker en dacht laat ik weer even een stukje schrijven. Alleen er valt nog zoveel te vertellen en weet niet waar ik moet beginnen...
Ik denk dat ik maar begin met hoe mijn familie eruit ziet: mijn vader (51), mijn moeder (49) en mijn broertje (14). De sfeer thuis is meestal wel gezellig. Mijn ouders hebben gelukkig bijna nooit ruzie en ik mag thuis best wel veel. Mijn ouders weten niet dat ik mezelf uithonger en snij. Wel zijn ze er een paar keer achter gekomen dat ik aan het afvallen was maar ik heb toen net gedaan alsof ik heel veel eet. Mijn probleem met eten begon al toen ik 2 jaar was. Ik wou niets meer eten en ik zei elke keer dat ik het niet luste. Mijn ouders wisten niet wat ze moesten doen en probeerde steeds een beetje te dreigen van als je je eten niet opeet gaan we met je naar het ziekenhuis.. maar dat deden ze toch nooit . Mijn ouders zijn wel eens een paar keer met mij naar het ziekenhuis geweest maar daar wisten ze ook niet wat ze met me moesten doen. Ze zijn zelfs een keer met mij naar een psycholoog geweest en die zei dat ik op mijn 18 wel zou eten, maar zo als het nu lijkt gaat dat hem niet worden. Ik lust nog steeds bijna niets en daarom ben ik ook erg klein omdat ik nooit groente en aardappels eet.
Dit zijn een aantal dingen die ik nog nooit gegeten heb of niet lust:
-alle groenten behalve komkommer
-gekookte aardappelen
-alle soorten pasta's zoals macaroni en spaghetti etc.
-kaas, melk, boter, ham en yoghurt
-gehakt, jus, heel veel soorten vlees behalve kip
-lasagna, pizza, shoarma en Chinees
Dit waren al heel wat dingen, sommige heb ik zelfs nog nooit gehad omdat ik altijd zeg dat ik het niet lust (ik durf het soms gewoon niet eens te proeven). Ik eet daarom bijna nooit warm eten vaak eet ik bijna elke dag hetzelfde of ik eet brood. Daardoor eet ik erg ongezond en word ik gauw dik.

Misschien dat ik later op de dag nog wel een stukje schrijf en anders morgen

Liefs Astrid

(Quote of the day)
Make them regret the day they dared call you fat.