my life

hii!

ze zeggen dat het leven mooi moet zijn, maar soms wil dat niet altijd. Dingen zitten tegen en langzaam kom je in een neerwaartse spiraal terecht, je komt er niet meer uit, wil t iedereen duidelijk maken, maar niemand lijkt je te begrijpen. Dingen in het verleden lijken terug te komen, dingen die niet leuk zijn. In je hoofd is het een rommeltje en je weet t niet meer.. Zo ben ik in een depressie terecht gekomen..

Vroeger toen ik klein was, was ik een heel vrolijk kind, kreeg er een broertje bij, en in 2006 ook een zusje. In het schooljaar 2005/2006 is alles begonnen. Ik zat toen in groep 6, ik had een klote lerares (sorry voor mijn woorden). Ik heb in 2003 de diagnose coeliakie gekregen ( glutenallergie) Die lerares vierde haar verjaardag, en had met opzet alles met gluten meegenomen, ik kreeg dus niks terwijl de rest van de klas aan de taart en paprika chips zat, zo klein als ik toen was, begon ik te huilen. Het enigste wat ze zei was; je hebt mn verjaardag verpest! Ik moest een keer een toneelstukje opvoeren en haar reactie was: wat een stom toneelstukje! zulke gemene dingen..

In groep 7 werd ik gepest, omdat ik verdrietig door al het gedoe was, ik kon de leerstof enzo niet meer bij houden en moest een jaar overdoen, weer kwam ik in een klas waar ik gepest werd. de laatste twee jaren waren een ramp.. Aan het einde van groep 8 kreeg ik een vriendinnetje en we gingen samen naar de middelbare school.

De eerste dag op de middelbare school liet die vriendin me al in de steek, en weer stond ik er alleen voor. Zonder zelfvertrouwen, ik ben best klein.. was ik weer de zondebok. Gelukkig besefte 3 mensen dat ik ook gevoel had en vriendinnen wilde. 1 daarvan haat ik nu, kom ik later op terug. Ik kreeg een vriendje, we zijn 2,5 jaar samen geweest. Hij heeft er ook voor gezorgt dat ik nu zo depressief ben. Toen we 5 maanden hadden ging hij op zomerkamp, is tie vreemd gegaan. Toen hij terug thuis kwam maakte hij het meteen uit met mij. Maar daar was ik t niet mee eens, we hebben gepraat en alles was weer goed. Lange tijd ging t goed, tot hij ineens rare dingen ging doen. Als we hadden afgesproken liet tie me gerust 3a4 uur wachten. Of hij ging gewoon naar een vriend, zonder iets te laten weten. en dat gebeurde steeds vaker. als hij op vakantie was of een weekend weg liet hij niks van zich horen, terwijl hij zei dat hij me elke avond een smsje zou sturen, nee hoor gebeurde niet. Hij veranderde steeds meer, hij wilde dingen die ik niet wilde en toen sloeg tie me. Dat gebeurde steeds vaker. Ik maakte het uit, maar kon toch niet zonder hem, en we kwamen weer bij elkaar, een halfjaar ging t goed, af en toe losse handjes. Een jaar geleden maakte hij het uit, via SMS, ZONDER reden. En is verder gegaan met het meisje waar hij mee vreemd is gegaan.. de klootzak.. Ik heb er nog heel veel verdriet van.

Verder heb ik een zwaar gehandicapt broertje, die niet oud zal worden. De meeste worden maar 20 tot 30 jaar. Hij is nu 14 en ik kan het gewoon niet accepteren dat hij er over 10 misschen niet meer is! Hij ligt nu al aan een zuurstofkap, zn leven begint net.. alles is zo oneerlijk he! alles gaat fout bij ons gezin, mijn papa heeft een eigen bedrijf, wordt bedrogen en is nu 25.000 euro kwijt. en daarna wordt er ook nog eens ingebroken..

Over 1 week begin ik aan mn opleiding: schoonheidsspecialiste. Helaas kom ik weer bij 3 pesters in de klas, maar ik laat me niet langer kisten!

dit is mijn leven in het kort, waarschijnlijk zal ik meer verhalen schrijven die mij bezighouden