moord en doodslag

Nog een stukje trouwe verdieping van religie en filosofie vandaag over de moraliteit die terug moet in poli-tiek: 'mensen moeten zelf gaan worstelen met morele kwesties en de vraag wat rechtvaardigheid eigenlijk
is'?

UTILITARISME:
ethische stroming die zegt dat rechtvaardigheid draait om 'nutsmaximalisatie' - oftewel simpel gezegd: ons handelen moet erop gericht zijn om zoveel mogelijk mensen zo gelukkig mogelijk te maken!

Logisch toch?

Is kannibalisme geoorloofd om daarmee het leven van 'de anderen' te redden?

Wat zou jij doen als je in zo'n situatie was of als je naderhand 't gedrag der kannibalen zou moeten gaan beoordelen? Wat als 't slachtoffer zelf toestemming had gegeven om opgegeten te worden 'ter redding'?

Of moet je om 'zoiets' een lot trekken dat dan 'toevallig' beslist 'wie 'm is'? Hoeveel variaties zijn er zo wel
niet op dergelijke thema's te bedenken? Wanneer zou je moord kunnen goedkeuren? Wie beslist er dan: waar, wanneer en waarom? Zijn er procedures te bedenken om moordenaars te straffen en zoiets voortaan
te voorkomen? Is moord altijd onjuist, welke straffen of wetten kunnen we adviseren in die twijfelgevallen?

En wat doen we met degenen die onterecht, onschuldig veroordeeld zijn tot jarenlange gevangenisstraffen?

Wat als de 'jongste & dikste' op te knabbelen persoon een wees was zonder verdere familie en de oppeu-zelaars gelukkig getrouwd en verantwoordelijk voor grote kinderscharen: waar liggen onze grenzen hierin?

Waar leggen wij onze grenzen als we te maken krijgen met dilemma's, 'onmogelijke' keuzes & nood breekt wet gevallen? En wat was de redenatie achter zondebokken kruisigen
& zonde, boete, schuld
& 'zaligheid'?

Door middel van voorbeelden stap voor stap laten zien hoe gecompliceerd zo'n utilitaristisch idee van zg.
rechtvaardigheid eigenlijk is als je het toetst aan talloze praktijkgevallen in tijd, ruimte & talloze culturen!

Hoe kunnen we onze eigen ideeen over de rol van filosofie/religie e.d. in de samenleving in praktijk gaan
brengen zonder alsmaar weer te blijven verzanden in onmogelijke dilemma's waar ons verleden vol van is?