'Mom struggles'

Wanneer de werkelijkheid niet overeenkomt met je verwachting is dat balen. Je moet je aanpassen, je moet bijschaven en bijstellen.

Zonder al teveel problemen kan ik hierin makkelijk schakelen als het op acties en handelen aan gaat. Maar het gevoel.... dat is iets heel anders.

Ik ben een moeder van twee stoere jongens. T is bijna 6 jaar en J is 3 jaar.
Daarnaast ben ik getrouwd met de vader van deze twee boefjes en ben ik werkzaam bij een bedrijf voor 24 uur per week.

Al die rollen die ik vervul maken het dat ik een jongleur ben geworden. Precies zoals het plaatje laat zien: de ballen moeten in de lucht blijven. Ik doe mijn uiterste best om dat te doen en in negen van de tien gevallen gaat mij dat aardig af.

Het gebeurt wel eens dat een balletje naar beneden valt. Met wat kunst en vliegwerk heb ik dat balletje vaak zo weer in het jongleer ritme. Maar als datzelfde balletje steeds vaker valt, merk ik dat mijn ritme steeds minder op een ritme begint te lijken. Mijn trukendoos met kunst en vliegwerk begint op te raken. En wat nu?

Dit balletje staat in dit geval voor onze oudste zoon, T.
Hij zit in groep 1 van de kleuterschool (voor de 2e keer) en heeft wat aandachtspunten in zijn ontwikkeling.

T is geboren na een zwangerschap van ruim 40 weken. Na een pittige bevalling keek hij met grote ogen de wereld in, dit doet hij gelukkig nog steeds.
Gedurende zijn jonge leven kwam hij prima mee; zitten, kruipen, staan, lopen... alles ging via het boekje. Hij was vrolijk, gezellig aanwezig, sliep goed, eten ging prima.
Toen hij een half jaar oud was, ging hij gedurende twee dagen in de week naar een opvang.
Hij genoot hier zichtbaar van, brabbelde er flink op los en leerde spelen met speelgoed en vriendjes en vriendinnetjes.
Het was rond zijn tweede levensjaar dat het begon op te vallen dat hij (nog) niet zo goed kon praten in vergelijking met zijn leeftijdsgenootjes. Wij hebben hier niet meteen aandacht aan besteed. Waar hadden we het immers over; hij is twee jaar. Het leek wel een beetje op lui gedrag; waarom zou ik praten/vragen als ik er ook naar kon wijzen en mijn papa en mama op een andere manier duidelijk kon maken wat ik bedoel?

Toen T 2.5 jaar oud was is zijn broertje geboren. Hij was hier blij mee en lief voor. Prachtig om te zien.
Rond die periode zijn wij verhuist vanuit de stad naar een dorp in de buurt.
Voor T betekende dit dat hij ook van opvang moest veranderen. Dit vonden wij zelf erg jammer. De kleinschalige opvang waar hij tot nu toe verbleef deed hem goed. Hij had het er naar zijn zin.
Samen met zijn broertje ging hij nu naar een opvang die wat grootschaliger was en een wat meer gestructureerde dagplanning had. (het oogde dat zij wat minder vrijheid kregen in eigen doen en laten)
Op zich was dit natuurlijk wel een goede manier om te wennen aan de kleuterschool; dagritme etc.
T ging meestal met plezier naar de opvang, maar hij vond het niet altijd even leuk.
Ook hier merkten de leidsters op dat zijn taalontwikkeling niet op niveau zat. T speelde vaak met de jongere kinderen in de groep; hier had hij meer aansluiting. T gedroeg zich vaak wat speelser en jonger dan zijn eigen leeftijd. Het stilzitten in de kring en het concentreren was vaak een aandachtspuntje.
T heeft een grote fantasie waardoor hij kon opgaan in zijn eigen wereldje en snel afgeleid was. Knutselen, tekenen etc deed hem niet zoveel. Lego, treinen, bussen waren veel meer zijn ding. Hij zat vaak naar buiten te kijken of werd door geluiden van buiten afgeleid tijdens een groepsactiviteit. Dit werd ons tijdens de evaluatie gesprekken dan ook vaak verteld. Hij kon in zijn eigen wereldje zitten; hij maakt van 2 kleurpotloden liever slagbomen waar de trein door kon dan dat hij daadwerkelijk ging tekenen zoals de rest van zijn groepje deed.
Ik heb dat altijd wel een beetje argwanend gevonden, maar mede door mijn man en ook door mijn angst voor een afwijking drukte ik dat vaak de kop in. "Hij is nog jong joh... mooi toch dat hij zoveel fantasie heeft! Dat komt allemaal vanzelf wel.." Mijn man keek daar altijd wat anders tegenaan. hij zei altijd: "T is T en die komt er wel hoor."
Ik hield mij daar (maar al te graag) aan vast.

We hebben in die tijd ook een afspraak gemaakt bij een logopedist. Misschien kon zij helpen om zijn taalontwikkeling wat te stimuleren. Daar werd er aangegeven dat het raadzaam was om eerst zijn gehoor te testen om gehoorproblemen uit te sluiten.
Via de KNO kwamen wij erachter dat hij trommelvliesbuisjes nodig had en dat zijn neusamandel vergroot was.
Toen T 3.5 jaar oud was is hij geopereerd.
Daarna zijn wij gestart met logopedie.

De kleuterschool periode brak aan en wat had hij er een zin in! Hij vond het heerlijk op school. Genoot van het spelen en de kindjes om hem heen. Hoe vermoeiend het ook voor hem was, hij vond het elke dag heerlijk om weer naar school te gaan. Hij is gestart in de maand mei. Dit was dan groep 0. Na de zomervakantie zal hij dan in groep 1 komen.
Ook gedurende dit eerste schooljaar zagen we dat hij wat achter liep in zijn ontwikkeling. Zijn juf gaf aan dat ook hier het concentreren niet altijd goed ging. Bewegingsonrust was ook een aandachtspunt. Hij was een actief mannetje die liever ging spelen dan luisteren in de kring, knutselen of een boekje lezen.
Zij adviseerde om mede door bovenstaande, maar ook door zijn jonge/speelse gedrag T groep 1 nogmaals te laten doen. Ze hoopte hiermee wat meer rust voor hem in te kunnen bouwen en hem niet te overvragen met opdrachten die in groep 2 van hem werden verwacht.
Via logopedie werd T ook getest op zijn woordenschat en zinsopbouw. Deze test gaf aan dat hij laag scoorde. Zoals verwacht liep hij dus achter in zijn taalontwikkeling. De logopedist gaf aan dat het goed was om een algeheel ontwikkelingsonderzoek te doen om te kijken of er nog meer achterstanden waren. Hierdoor kon er beter worden aangesloten op zijn ontwikkeling en behoeftes.
Ik was met name benieuwd naar dit ontwikkelingsonderzoek. We hoorden nu al een poosje dat er wat aandachtspunten waren. Maar wij waren ook erg op zoek naar wat wij wel/niet van hem konden vragen in deze leeftijdscategorie. Vergelijkingsmateriaal hadden wij immers niet. Als ouder vind ik dat sowieso moeilijk om te zeggen. Elke kind is uniek en ontwikkeld zich in zijn/haar eigen tempo. Ze zijn nog zo jong... wat kan/mag wel/niet.

We zijn uiteindelijk bij een stichting terecht gekomen die bij hem een IQ test heeft afgenomen. Wij mochten bij dit onderzoek aanwezig zijn en ik vond het erg leuk om te zien. T deed goed zijn best bij de verschillende opdrachten: puzzelen, plaatjes sorteren, kleuren sorteren en onderscheiden, logische volgorde, natekenen etc.
Maar wat was hij inderdaad snel afgeleid... een ambulance buiten zorgde ervoor dat hij daar meer aandacht aan gaf dan aan zijn opdracht. Het deed mij eigenlijk glimlachen. Dit is wie hij is.
Verder viel het mij op dat hij soms wat afraffelde. De test duurde twee uur... wat ik erg lang vind voor een kind van 5 jaar. Twee uur intensief bezig met het oplossen van puzzeltjes, kleuren etc... onderbroken door een korte pauze van 10 minuutjes. Ik vond het nogal wat.

Uit die test bleek dat hij een IQ scoorde van 81. Dit was onder het gemiddelde, maar de orthopedagoog gaf aan dat zij dacht dat er wel meer in zat, aangezien hij niet altijd zijn volle aandacht erbij kon houden en dan vaak maar wat deed om er van af te zijn...

De score van de logopedie test was lager, dus we wisten in ieder geval dat op het gebied van logopedie er wel meer van hem kon worden gevraagd.
Enigszins opgelucht kwamen wij daar weg. Maar de kriebel bleef bij mij.... Hij bleef in mijn ogen een zorgenkindje.

Inmiddels zitten we nu dus op 3/4 van het schooljaar en hebben we met de leerkracht, intern begeleider en orthopedagoog van de school meerdere gesprekken gehad. De orthopedagoog heeft hem meerdere keren geobserveerd in de klas. Zij ziet een beweeglijk, vrolijk jongetje, dat zich moeilijk kan concentreren en vaak niet aan werken/opdrachten toekomt door afleiding etc. Wanneer iets niet gaat zoals hij verwacht kan hij in paniek schieten. Hij wordt dan boos/verdrietig en is moeilijk te kalmeren. Juf heeft helaas ook niet altijd de tijd om hem te helpen kalm te worden. Hij zoekt dan ook vaak zelf even een plekje om te kalmeren.
Met name deze problemen in zijn emotieregulatie zorgt ervoor dat hij niet kan laten zien wat hij kan. Het lijkt hem te belemmeren in zijn schoolse leeractiviteiten. De prikkels die binnenkomen lijkt hij minder goed te kunnen filteren. Hij zit hoog in zijn emotie. Iets jammer vinden is bij hem al snel paniek, faalangst?
Er zijn genoeg dingen die zij gezien heeft. Ik heb nog de hoop dat het plaatje dat zij heeft gekregen wat afwijkend was; gedurende de observatie van haar was er een inval juf die hij nog nooit gezien had. Zijn eigen juf herkent wel wat in zijn gedrag die de orthopedagoog heeft geobserveerd maar gaf aan dat zij er misschien al aan gewend was?
Wij zijn de vorige keer zo geschrokken van dit beeld... het lijkt steeds erger te worden.

We zijn vooral geschrokken omdat wij al het bovenstaande thuis niet in die mate ervaren. Toen ik de observatie las dacht ik echt een verslag te lezen over een autistisch jongetje. Ik herkende er onze zoon niet uit.
Natuurlijk heeft hij hier thuis ook wel eens zijn nukken en kan hij boos worden als iets niet naar zijn zin gaat. Maar die paniek...... nee... absoluut niet. T kan tegen veranderingen, verrassingen en is thuis juist steeds rustiger en makkelijker te kalmeren.
Wel herken ik dat zijn hoofdje snel vol zit na een intensieve dag. Hij kan dan niet zoveel meer hebben maar over het algemeen herken ik het niet.

Dus dat is de bal die dus nu steeds meer naar beneden valt. Het raakt ons en ons ritme.
Ik ben moe van al die aandachtspunten... het lijkt nooit goed genoeg.
Morgen hebben we weer een gesprek op school. Gelukkig hebben ze een externe begeleider aangevraagd voor emotie regulatie in de klas. Die kan starten na de meivakantie. Ik ben benieuwd hoe ze dat aan kunnen pakken, wat ze gaan doen en vooral of het gaat helpen.

Buiten dat merk ik dat de onzekerheid en de angst bij mijzelf alleen maar groter wordt. Wat is er toch met ons mannetje aan de hand? Heeft hij een stoornis? Of is het voor hem gewoon wat moeilijker? Leert hij er later mee om te gaan? Kan hij meekomen op (deze) school? Is het leeftijdsafhankelijk? etc.... etc....

Daarom hebben wij ook hulp ingeroepen. Het is frustrerend om steeds maar te horen dat er (zoveel) aandachtspunten zijn... En wij hebben hulp nodig hierbij... Binnenkort worden we uitgenodigd voor een gesprek bij een instantie die je kunt raadplegen als je zorgen hebt over de ontwikkeling van je kind. Ik hoop dat er van daar uit kan worden meegekeken op school en ook thuis. Wij zijn hoognodig toe aan een compleet plaatje, in plaats van de observatie tijdens schooltijd. Schooltijd neemt een groot gedeelte van de week in beslag, maar de vrije tijdsbesteding vind ik net zo belangrijk in het plaatje van zijn ontwikkeling.
Ik zie het niet... ik heb een drukke kleuter in huis... Ja dat klopt. Maar daarnaast is hij ook een lief mannetje die geïnteresseerd is in van alles. Die oefent met letters, zonder problemen zelf een Lego set in elkaar zet, erg goed is met getallen/cijfers. Aan de keukentafel druk aan het rijmen is, het leuk vindt om verstoppertje te spelen, spelletjes te spelen op de Wii en die graag met zijn vriendje (buiten) speelt. Fan is van Formule 1, Armin van Buuren en dansen op muziek van kinderen voor kinderen.
En vooral een gevoelig jongetje. Die je kan troosten als hij ziet dat je verdrietig bent, je graag aan het lachen maakt en gek is op knuffelen. Die niet kan slapen als hij zijn kleine broertje geen nachtzoen heeft gegeven en die in de vroege ochtend het liefste tussen papa en mama in bed kruipt.

Ben ik zo bevooroordeeld dat ik zijn 'tekortkomingen' niet zie? Of druk ik mijn angst voor het onbekende weg?
Als moeder ben ik bang dat mijn kinderen iets overkomt. Dat lijkt mij een natuurlijk instinct. Maar ik hoop niet dat dat ervoor zorgt dat ik de werkelijkheid niet onder ogen wil zien.

Wisten wij maar wat wij op deze leeftijd van hem mogen verwachten en wat de reden is dat hij ander gedrag/afwijkend gedrag laat zien.

Morgen zullen we horen hoe het de afgelopen weken op school is gegaan na ons laatste gesprek. Bij voorbaat heb ik al wel benoemd naar school dat ik naast de aandachtspunten ook graag wil horen wat er wel goed gaat. Dat vind ik minstens zo belangrijk.