Moederschap

Moederdag heeft bij mij twee kanten. Ik ben moeder. Als ik die drie woorden lees geloof ik het zelf soms niet. Ik vind het groots ook al zijn er zoveel moeders. Ik draag de zorg van mijn drie kindjes en dat doe ik graag. Ik vind het bijzonder. Ik sta ze bij in het leven. Psychisch en lichamelijk. Ik sta ze bij in het veranderen naar een volwassen vrouw. Ze houden van mij. Zomaar. Ze werden geboren en hielden gelijk van mij. Ze groeide in mijn buik in mijn lichaam tot perfecte baby's met alles erop en er aan. Bijzonder, volmaakt. Hun huid zo mooi en haartjes zo zacht. Ik vond het heerlijk om met mn neus langs hun gezichtjes te gaan. Ze vertrouwen me blind. De eerste hapjes, stapjes alles heb ik meegemaakt niks heb ik gemist. Er is voor mij niks mooier. Dat schijn je bijna niet meer te mogen vinden. Mijn moeder vond ons een last. Ze heeft nu haar eigen leven. Wat is een eigen leven. Mijn eigen leven is met mijn kindjes. Ik wil er voor altijd zijn en ook weer voor hun kindjes en ik wil ze helpen en bij ze staan, want moeder blijf je toch? Nu gaat het om advies welk snoepje ze zouden kopen en welke sokken ze aanmoeten. Maar als ze groter zijn wil ik dat ze me bellen mam hoe doe je dit, mam hoe doe je dat, ik wil ze dan nog steeds troosten als ze verdrietig zijn en ook genieten van hun geluksmomenten. Ik kan m'n geen eigen leven voorstellen zonder m'n eigen kinderen.
Hoe is het mogelijk dat ik zo anders ben dan mijn moeder? Waarom heb ik deze gevoelens en zij helemaal niet? En van wie heb ik het dan, ik snap er niks van. Hoe kan iemand een kind zo breken? Het is zo makkelijk, een kind is zo breekbaar, zo kwetsbaar en zo vol vertrouwen. Hoe kan iemand het zo verpesten? Er werd gezegd ooit zal je me begrijpen, nee de afstand wordt steeds groter, ik begrijp er niks van.

Ik probeer het los te laten en vier morgen Moederdag omdat ik moeder ben en blij en gelukkig ben dat ik moeder mag en kan zijn van zulke prachtige kinderen.