Moeder worden op 63-jarige leeftijd & eugenics ...

SV over TG via PPV:
'Hoe moeten we daar tegenaan kijken?'
"DIT is ook zo'n typisch ontregelende casus: a/d ene kant heb je de trans-humanistische visie, die instrumenteel denkt over techniek.
Als mensen het zo willen, dan moeten we daar liberaal in zijn: we streven naar veel nageslacht & geluk in het leven ~ dus waarom niet? Aan de andere kant zijn er de bioconservatieven die zeggen dat er een natuurlijke grens aan leven zit.

Vrouwen zijn ZO gemaakt dat ze na de overgang geen kinderen meer kunnen krijgen. En dan is er nog het kind dat een extreem oude moeder krijgt. Ikzelf (aldus PPV) vind dat je, om hier goed ethisch over na te kunnen denken, moet proberen om te begrijpen WAT deze situatie doet met onze opvatting van 't goede leven. Wat er nu plaatsvindt is heel goed: dat je een maatschappelijke discussie krijgt over de vraag wat zorgzaamheid eigenlijk betekent. EN ouderschap. Tot op welke leeftijd kun je nog een goede ouder zijn voor jouw kind? 't Antwoord daarop staat niet bij voorbaat vast. Dingen die we voor vanzelfsprekend aannamen worden door de techniek minder vanzelfsprekend."


'U pleit ervoor om techniek in te passen in het goede leven: kunt/wilt u dat nader toelichten?'

"DIT betekent dat je niet uitgaat van een duidelijke scheiding tussen mensen en dingen, zoals we gewend waren om te doen. De manier waarop mensen bestaan is heel erg verweven met technologie. DUS je gaat niet te werk zoals Immanuel Kant die moreel handelen wilde verbinden met ethische principes in de menselijke geest. Op deze manier maakt hij mensen los van de werkelijkheid terwijl mensen juist voortdurend zijn verwikkeld in praktijken & zich bezighouden met de kwaliteit van die praktijken. Het goede leven is niet iets wat je in 'n isolement doet: 't mooie is dat je via het goede leven gaat zien dat niet alleen mensen de ethiek bepalen, maar ook de dingen."


'Kunt u 'n concreet voorbeeld noemen?'

"Neem nou bijvoorbeeld de echoscopie. Zeker toen m'n vrouw zwanger was van ons eerste kind hadden wij 't gevoel dat we niet verantwoordelijk gemaakt wilden worden voor het krijgen van een kind met Down-syndroom: dat wilden we nu niet weten, terwijl die keuze eigenlijk al gemaakt was. Natuurlijk kun je weigeren, maar dan ga je nauwlettend het gezicht van de echo-scopiste zitten bestuderen: vanaf het moment dat de techniek beschikbaar is, is ook de hele configuratie veranderd. Of we nu willen of niet, wij zijn verantwoordelijk voor het krijgen van een kind met Down-syndroom. Pas bij ons vierde kind hadden we een andere visie op 't goede leven ontwikkeld. Toen dachten we: we kunnen wel de kop in 't zand blijven steken, maar we hebben al drie kinderen & 'n kind
met Down-syndroom heeft OOK impact op HUN levens. Misschien willen we 't houden, misschien niet, maar in elk geval willen we 't wel weten."