mijne handen en vingeren druipten



Als
mydipuntje bij
-paaltje komt ben ik
wat mezelf betreft eigenlijk
volkomen tevreden en gelukkig: ik
heb & ben alles wat m'n hartje begeert
en verlang alleen maar naar rust, zo nu en
dan wat eten, drinken & slapen, wat lezen & schrijven,
m'n wederhelft, tuin, kat, kinderen & hoopvolle berichten aangaande de
rest van de wereld. Ik heb bijna 65 jaar
[blijkbaar]
gedaan wat ik wou & aanvaard
wat ik tegenkwam onderweg in zo'n twintig landen inclusief alle ups & downs,
ontmoetingen, landschappen,
gewelddadigheden,
gevoelens
...

Zo
nu en
dan een eindje
lopen of fietsen, boodschappen
doen & op de hoogte blijven van wat er speelt ...
Wat me helemaal niet interesseert zijn al die advertenties,
schreeuwrige reklames, banale propaganda, de nieuwste mode, flauwe soapseries, verregaande truttigheid & oppervlakkigheid & waar ik juist wel warm voor loop:
mensenrechten
{inclusief planten & dieren, lucht, water & aarde},
dus 't milieu
& 't leven op aarde vanaf 't allereerste begin [voor
zover nog ontcijferbaar] &
waar 't heengaat
...

Het
heeft wel
iets weg van
een koe in de wei
& op stal: kauwen & herkauwen totdat ik een ons weeg ofzo?
Mat Gargon kwam ik tegen in m'n lagere school tijd & pas de laatste jaren
kwam ik ertoe hem te lezen: 't zelfde gaat eigenlijk op voor al het andere dat ik tegenkwam
tussen ongeveer 1911/1914 & wat er daarna gebeurde ~ automatisch kom je dan ook telkens weer terecht bij wat
DAARAAN
vooraf ging
& de nitty gritty
details
...!

Misschien
is dit wel 'n typisch
'oudemannetjesbestaan'?
In de schaduw liggen & rustig liggen herkauwen?!
Back to Mat! Wat diepen indruk dit schielijk vertrek,
op de harten der twee Avondmaaltijdhouderen deed, is
af te nemen uit de nadruklijk zelfveroordeeling & berisptaal,
als zy tot malkanderen zeggen:
BRANDDEN ONS HARTEN NIET IN ONS,
ALS HY TOT ONS SPRAK OP DEN WEG,
EN ONS DE SCHRIFTEN OPENDE?
Zo
onverantwoordelijk hunnen
voorgaande traagheid was, zo
hartgrondig en regtgelovig is deeze zelfbeschuldiging.
Nu JC is weggegaan, kennen zy hem beter {!}, als toen hy tegenwoordig, & by hen was?
Nu hy heenen gaat, gevoelen zy de kracht zijner genade. Dit is het gewrochte des geloofs,
de dingen te zien, die men niet kan zien! En zo wonderlijk handelt "G d" {de natuur};
en als hy ons schijnt te verlaten, doet hy dikwijls allerkrachtigst den invloed van zijnen goeden & zielveranderenden Geest gevoelen, daar wy
of niet genoegzaam acht op geven,
of dien wy klaagen
niet te bezitten.


Zo
ging het
ook met de Bruidkerk,
als de hemel-Bruidegom te vergeefsch klopte, en wegweek, op
de liefdelooze weigering van hem in te laten, met zijnen Geest en genade:
MIJN LIEFSTE TROK ZIJNE HAND VAN HET DEURGAT,
zegt hy,
EN MIJN HART WIERD ONTROERT OM ZIJNENT WILLE.
HY STOND OP ~ EN MIJNE HANDEN DRUIPTEN VAN MYRRHE,
EN MIJNE VINGEREN VAN VLOEIENDE MYRRHE
OP DE HANDHAVEN
VAN 'T SLOT!
Waarlijk
men kent
het goed allerbest,
als men dat moet derven,
& regt overweegt, wat men verwaarloost of verloren hebbe.
Zo had eene genadestraal in 't Schriftverklaren hunne zielen ontwaakt,
maar was door achteloosheid als uitgedoofd, doch nu weder aan het blaken, nu JC weg gegaan,
en hunnen zielen beschijnt met zijnen Geest. En wiens hart
zoud niet ontbranden, als JC met z'n
Geest en woord
den mensch
bewerkt?

DE WEG VAN 'T MENSELIJK GEWETEN ALS VANOUDS!
Anderen mogen de ooren streelen,
maar hy doorgrieft de zielen, hy doopt met den heiligen Geest, en met vuur:
hoe ontstaat leven op aarde,
te land, ter zee en
in de lucht?

Wat
bezielt ons
allen tussen onze verliefdheid,
bevruchting, zwangerschap, ouderliefde,
jeugdjaren & wat daarop volgt? Het ontdekken
van die wisselende vragen en
variabele antwoorden vormt
de kern van onze
menswording
...
engel
06 aug 2009 - bewerkt op 06 aug 2009 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende