mijn twijfels

Ik schrijf dit verhaal om mijn hart eindelijk eens te kunnen luchten, in de hoop dat het werkt.
Al vele maanden heb ik gemerkt dat ik steeds verbitterder ben tegenover mijn vrienden. Vooral tegenover mijn mannelijke vrienden. Dit vooral in de zin van meisjes. Bij elk moment dat we met vrienden samenzijn, "meet" ik bijna een statistiek bij mezelf, om te kijken hoe goed de jongens overkomen met de meisjes. Bij elk moment dat er een inside joke tussen iemand van hen is wordt ik jaloers. Telkens als ik niet naar een bijeenkomst ofzo ben wordt ik nog jaloerser. Telkens als een bepaalde vriend niet kan komen, voel ik me goed. Dit komt denk ik allemaal doordat ik affectie zoek. Niet in de zin van lichamelijk contact, maar gewoon in de zin van iemand om bij te zijn, een soulmate. Deze drang zorgt er ook voor dat ik in elke kleine beweging tekens begin te zien. Dit heeft mij al meerdere keren met een nog slechter gevoel opgezadeld. Ik wil terug gewoon met mijn vrienden kunnen zijn zonder hen constant te bespioneren. Ik wil terug een beter mens en vriend zijn. Maar ik voel me gewoon zo eenzaam