Mijn Raaf

Met het vallen van de ochtend begint de dag
En ik leef in die schemering
Wachtend aan de rand van een koude ochtend

Ik weet nog hoe hij me raakte
Als een genodigde raaf
Die vluchtig mijn schouder greep

Je bent een raaf met zilver omlijste veren

In mijn gedachten
In mijn geheugen
Ontstaat een afgrond…

En de fel grijze hemel
Bedekt het land met de witte stilte

Geen zwarte vogel strijkt neer in de ongeschonden sneeuw

Alleen het traag knisperende geluid
Wanneer ik twijfelend een sigaret rook

Verstoort de eenzame ochtend